leygardagur 24. mars 1951síða 1

FRÆLSI Nr. 16 Lýsingarprísur fyri mm: 20 oyru á | 1, síðu, 15 oyru á 3. og 4. síðu | FØROYA LANDSBOKÅSAVN Førova Sosial-Demokratur JAVNAÐUR Leygardagin 24. mars 1951 FÍGGJARLÓGIN Á TINGI 200... 14. mars lógu tvær fíggjarlógir frammi á tingbordinum. Onnur var løgd til rættis av løglingsins fíggjar- nevnd (P. M. Dam. P. Petersen, Anth. Sørensen. H. Djurhuus, Tr. Samuel sen, Joh. M. Fr. Poulsen, J. Kallsoy). hin av tjóðveldisflokkinum (D. P. Da nielsen. Hanus vid Høgadalsá). Ymsir tingmenn høvdu orðið. D. P. Danielsen framleeði fíggjar- uppskot teirra. Tórstein Petersen dámdi ikki væl hetta uppskot, snerkti sum vant at li mær tyktist spottflenti at. at menn kundu vera so hinir koma við hann tåpuligir at hava hugsan um, at Før- ovar skuldi Hann hevdi lindi til at reka spott við kunna vera frítt land. uppskotinum. hann helt. at ley einastu tøl ið vóru nytilig í teimum, vóru tey ið tjóðveldisflokkurin hevdi skrivað Á eftir ti fíggjalógaruppskoti, ið An- drassa landsstýri heyði havt frammi íðani síðstu ólavsøku. Annars vildi hann fara undir at kanna møguleik- arnar fyri at cera »Smiril« híligari í rakstrinum, Dam segdi beinanvegin. at hann vildi ikki riva leyst, men at hann eleddi seg yvir. at hesin ungi flokkur kom fram vid sínum uppskoti. ten sagt veljarum sínum. al teir vildu hava eitt frítt Forovar. og mið høvdu jú aði hetta uppskot móti tí. ynskti hann tí at:hetta uppskot skuldi verða kann að sakliga. Ein væntadi, at Johan Poulsen fór al tosa nógv um hetta nýggja figgj arlógaruppskotið, men í staðin fór hann at:finnast at tølunum í teirri lóg hann sjálvur hevur verið við at gjørt. Kallsoy bað seta kross við henda dag í ålmanakanum, ti søguligur var dagurin. Tvey fíggjarlógaruppskot á einum degi. hvar av annað var fyri einum fríum Føroyum. Hann segðist see sakna Poul Petersen i salinum, nn hevdi ætlað at sett honum ein spurning: um hann ikki var hitnadur um hjartað, tá hetta uppskot kom fram, ti her lá svart uppá hvítt tað P P ysturoy hevði lovað veljarum sínum i (hann tók hinar løgtings- menninar úr Eysturoy til vitni at P.P. segði á veljarafundi »eingin yvir og eingin við síðuna av Foroya løgtingi<. Men P. P. var ikki at síggja (vit fara at halda. at hann var vorðin so heitur um oyruni. at hann mátti út fyri dyr at køla tey. vit vóna at eitt lítið petti av skomm er eftir í honum). Ja. fólkaflokkurin og hevur nú einaræði her á landi saman sambandið við danum. hetta ræði nýta teir til at nokta mótstøðumonnum sínum orð- ið. og fáa teir tað. so verða teir steðg- aðir og orðið tikið av teimum um leir váea sær al hava eina hugsan. ið er ímóli formannsins hugsan. t. Eldur í Um trytidina | jóðaði brandsirenan her i Havn, og alt í ein- sunnudagin um fór brandbilurin til brandstaðin, nýbyggningurin hjá Konrad Skaa- le i Dr. og skjótt var alt sløkt. og skaðin var tíbetur Jakobsensgotu ikki so stórur. Brandorsøkin var, al nakrir smádreingir. sum vóru farnir inn har at spæla, høvdu funnið sváv- ulpinnadés, og høvdu so spælt við eld Skaðin kundi verið nógv størri, um ikki so skjótt var atborid, har inni. men hann kundi eisini verið eingin, um ansað var eftir ikki at leggja svávulpinn frå sær. so at leir eru tøkir hjá børnum. »Dagbladid« og tubbakseinkarsølan Dagblaðið týsdagin hevur fingið ilt av tubbakseinkarsøluni. og hvørs vegna tað er, er lætt at skilja, men tað heldur hesa týdningarmiklu løg- tingsviðtøku koma væl við. li nú el ætt at koma vid atfinningum á lands- beinir undilin, sum tað sjálvandi tubbakssøluna inn undir. og tað byrjar við at geva eina frágreiðing um støðu loks teirra. Tað eru nakrir av teirra lokksmonnum. sum eru fyri tubbaks- inkarsøluni. men landshandilin má urtur, og tað við ein fart, ti hann ieeur bert har og dýrkar okkum vør- urnar. og so eigur hann ongar goymsl- ur. hvørki til mjøl ella tubbak. Jú. stórmannalos. tosa um hetta er rætl at landshandilin ikki kann goyma sín- ar vørur. tað kann lættliga verða av- jálpt. ti er tað ikki tað at land okk- ara er so illa komið á hold. at tað ikki kann hýsa okkara neyðsynjarvørum. so má pláss til tær. líka mikið um tað er landshandilin. sum hevur tær undir ond. ella tað eru nakrir mergsúgv- andi stórkapitalistar. og tað sama ann sigast um tubbakkið. Men hvat er at siga til Ísraels- oullkálvin fyri nøkrum túsund árum síðani. so hví skal ikki Dagblaðið hava loyvi til tað sama líkasum Ísraelsmenn. taka menn dansaðu eisini um fylgirnar av gerð síni? "að skal dirvi og áræði til hjá nøkr- um menniskjum, sum hava hendurnar fullar av dagligum yrki, alt i einum at fara undir at spæla sorgarleik Ibsens »Villdunnan«. Tá ið vit frættu, at hetta var i umbúna undradust vit og gleddust, mestsum >stríddust við teimum í teirra baksi við uttanatlestri og »innlivan«, Nú er sjónleikurin framborin kvøld eftir kvøld fyri full- um húsi. og enn ganga fleiri og stunda eftir at spælið skal verða upp aftur tiki.ð. Lat tað beinan vegin vera sagt við tykkum øll. sum vóru vid, tey sum rættleiddu. tey sum leikpallin og ham- arnar myndaðu og øll tykkum. sum leikaðu. at tit gjørdu verk tykkara av- bera væl. Vit skulu ikki nema við at gera mun á tykkum; men takka tykk- um miriliga og lata vita. at vit eru errin av tykkum og hava notið stóra tykkum. Og komið skjótt aftur. Men nú hava tit tikid so stórum eleði av til og loyst so stórt verk úr hondum. at nú má ikki vendast til småputlid. nú vænta vil stórverk slik i framtid- ini. Hvussu er nú vid sjónleikinum >Villdunnan<7? Ja. Henrik Ibsen verð- ur hildin at vera størsti dramatikari í 19. øld. so vit eru í góðum hondum. Og hetta stykki er eitt av teim har hann røkkur longst í kannan av mann- asálini. Her reisir hann ein spurning: Er nú menniskjað ikki líka væl farið við lívslygnini sum við livssannleika- num. Og hann er líka beiskur við tann vanliga »småmannin« og henda >sann- leiksprofetin<. ið av bærari sannleiks- há gongur og rívur lagnur um koll. Ibsen gevur okkum einki svar. men hann reisir spurningarnar ljóslivandi. sum allar stórar bókmentir gera. Og so tann listarliga síðan: stór- fingin, framsøgan kennist sum hvøss øksahøgg. persónarnir standa skærir ——— Blaðið verður bílagt á posthúsinum, og kostar kr. 2,50 + porto um fjórðingsárið BROÐURSKAPUR 25. Arg. Login ferdaætlan. Hvusu er vorðið við strandferða- skipum okkara. hvør hevur ábyrgd- ina fyri teimum. og hvør er tað, sum kann broyta ferðaætlanir teirra, so at summir partar av landinum altíð skulu vera við sviðisoðið ? Hetta liggur nær fyri hjá okkum Norðoyingum at spyrja. tá ið vit nú síggja lýst í bløðunum ferðaætlanina tí ikki kunnu vit fata, hvat orsøkin kann vera til, at >Tern- hjá »Ternuni«, an< ikki kann fara í útoyggjarnar nú týsdagin. uttan at tað er onkur ann- ar túrur, sum skal vera betur tid til. Tað tykist okkum løgið, at tað altíð skal klipast burtur av Norðoyatúr- inum. sum gjørt varð eitt nú á jølum. og sum nú aftur skal gerast. hóast hesir túrar als ikki liggja so nær hå- tíðini. at tað skuldi verið neyðugt. Her má fåast annað skil á. so at avvikini frá ferðaætlanini vera so smá sum gjørligt. og so at fólk sjálvi frammanundan kunnu ætla um. nær fartur verður og ikki framman undan hátíðum. Ferðamaður. og eyðsæddir. Alt er gjølla avmarkað eftir endamálinum við stykkinum. Tað var Ibsen egið sum so mongum. ið skriva nógv at avmarka persónar- nar. ikki at sveima, at seta teir skarpt upp. sum tú tekur eitt talvfålk og set- ir tað á ein vissan punt á borðinum statt har og ger. sum tú verður biðin! Ibsen var álvarsmaður — síðbrúnt- ur maður, steig tungliga gjøgnum lív- ið. gróv seg niður og så tingini innan ífrá. Hann hevði Noreg til føðiland. men Europa til heimland. verður sagt um hann. Nú hava vit upplivað tað, at sita i Sjónleikarhúsinum í Havn og kenna hansara vida favn yvir okkum. Heðin Brú. Europearar eta ov lítið av fiski! Europearar eta ov lítið av fiski. Hetta hevur ávirkað sølulíkindini. m. a. eisini hjá okkum. Enn hava tað tó verið møguleikar at selt fiskin. men verið hevur ógvuliga marknaðurin ótryggur. Við ti fyri eyga. at stimbra ta eu- ropeisku áhuganina fyri fiskanytslu hava nakrar av undirdeildum Sam- eindu tjóða gjørt kannan í øllum teim- um europeisku løndunum. Kannanin byrjaði longu í august mánað í fjør. og er líka nú liðug. men kanningar tilfarid er enn ikki viðgjørt. Spurningurin. sum mestan áhuga hevdi. var, hví marknaðurin var so avmarkaður. og hvat ið gerast kundi fyri at fremja sølulíkindini. Tá ið tilfarid nú er liðugt at vid vera. fáa nakrar fiskivinnutj6dir, vón- andi eisini vil. tilsent kanningarúr- slitið. sum vónandi fer at vera veg leiðandi og vísa á. hvussu vit í kom andi tíð skulu røkja okkara fiski- vinnu og -sølu.