leygardagur 7. apríl 1951síða 4

— YVIR: 1. blað 8. forða 9. reim 11. tíð 12. blóma | A, P, Bendtsen 13. persónfornayn 15. óhjálpin 17. | AGENIUR& COMMISSION skipsleivdir 19. hestur 20. mannsnavn | Telefon 360 22. stytting 23. orð 26. bert 27. tveir eins | Box Tórshavn = 28. tornar. ox 33 eroyar NIÐUR: Útvega vørur frá útlendskum i. enn 2 rýmur 3. stuldur 4. nót ð. raðtal 6. rokka 7. mishalgidagur 10. nemur 12. tám 14. sum nr. 3. 16. vekstur 18. rúm 21. náddi 24. sløv | VINKONAN VITJAR 25. eym. Loysn. Yvir: 1. kvala. 5. gr 9, vår. 10. lak, 11. år. 12. skról. 15. MT. | 16. II. 18. pli. 20. øða. 22. ra 24. í ar. 25. øks. 27. ger. 28. okn. 30. im. } 38. Í #2. ýl. 33. SA TIL >. av. 39. rák. 41. rysta. 42. arvar. „Niður: Í. klapp. 2. av. ; last. 4. ark, 5. slóð. 6. Páll. 7. vg 8. lasta. 13. ol. 29. nevar. mást. 32. ýlar. 35, fáa. 30. ir 56 ís. dkr. || FÁAST HJÁ KEYPMANNI TYGARA Tit fáa | Lastvognskoyring bestu málingina hjá okkum. TE Torshavn - Telf. 323. Seyrvingur. So loypur hann í bátin og skjýtur frá: >Nú fara vit at halda til«. Bátar tysja avstað. Motorar klikkja, tollar ríkja, segl spennast í undangongu. Soleiðis fer allur flotin út til grindina. Ketil og Kálvur eru komnir í eitt seksmannafar, sum eitur Trøllið. Gamli er ekkamóður av gongdini og biður bátsmenninar slep pa sær undan at rå: gVa. — tað er gaman i. — So setir hann seg g í rongina, spýtir út yvir sjógvin inn í ein annan bát og heldur fyri: >Tit blaka me g upp á land, tá id tit koma út í Hólma. E g man einki nytta í einum drápi longur. Men kemur ein hvalur fyri føturnar ú mær uppi á landi, so kundi tað heldur verið, eg fekk lívið av honum< >Upp á land skulu tygum sleppa«. søgdu menninir. Ein biður hann geva sær eina skrá. »Ja, ja, tað er ikki um at tala«, hann fer at leita í vestalummanum, »tann skråmolin, ið er á bátinum. hann er felags, tå ið soleiðis ber til. Menninir sita og meta líkindini fyri grindini. Kålvur situr beri og slotar eftir hvat ið sagt verður, og leggur ikki uppí. Tala teir á hann, svarar han lágmæltur aftur, hyggur. niður og rodnar í and- Honum heyrði dámt so væl at fingið at vita, hvar ið grindin var; men ikki komdi hann sær at spyrja, tí kannska var tað løgið, var; men ikki komdi hann sær at spyrja, tí kanska var tað løgið. kanska øll skuldu vita tað frammanundan, ella kanska tað var Nei, tað var betri at vera fyrivarin og einki siga, ti hetta vóru fremmanda menn; spurdi hann okkurt býtt, so kom hann undi happið. Og tað gyklaðist fyri honum, hvat teir høvdu svarað: Grindin er á Seyrvågi«, høvdu teir sagt. >Tað veit eg, men hvar á Seyrvågi?« — »Å firdinum«, og so stórlæðu teir. Ein annar svar: aði til: »Nei, hon er uppi í bygdini, finningarfskurin situr hendur í favn undir húsunum í Olavsstovu« Kålvur østist upp, at vera so vidfarin, fremmandur maður: So kundu teir heldur noktad mær at koma í båtin, saktans slapn eg á flot við onkrum uttan hesum illmennunum<. Grindin flýtur still úti fyri Selvík, tå id bátarnir koma til henn ara. Sýslumaðurin siglir út til teirra. ið hava goymt um dagin, kemur so inn aftur og bátarnir skipa seg til rakstur. Bólkurin stendur og grindar. lið um lid standa hvalirnir við kúl- unum uppundan, beint upp og niður í sjónum, sjunka eiti sir, lætta sær á at blása, sjunka so aftur, soleiðis alla tíðini. Stundum kaka teir sær eitt sindur á. so teir bera saman. Tá hvinur í hvølj- unum. og teir gomlu menninir hella oyruni betur fyri at hoyra hetta ljóðið. þeta fína hvinid frá veiðini. sum er komin til teirra, uttan av ti stóra gåtufora havi. fabrikkum og heilsølumonnum I 15. mi. 7 lá. 19. lík. 20. ørg. | ÍD REKKA BREYÐ, KEKS og Anton Arge (y) Húsabrúgv M. P, Jacobsens málarabúð Tlf. 443 FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR 7. april 1951 Allir Førovingar ut at velta sigur búnaðarráðgevari H. J. Jacobsen. Vit siga: Sjálvandi keypa teir ambodini frá Pí THOMAS DAM Veltingarspakar, vanlig stødd, veltingarspakar, minni stødd, hvíslar 5 tindar, hvíslar 4 tindar, hvíslar 4 tindar, við longum skafti, urtagarðsrívur fleiri støddir, hyppijørn, skuffijørn, skólir fleiri støddir. Saltspakar og kolspakar. í heilselu. Vit senda um alt landið. í småsølu. P-f. Thomas Dam & Co. P.F. FØROYA BANKI (Slovnaður 1906) Høvudsskrivstova: Suduroyar deild: TURSHAVN TRONGISVAGI Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4%, p. a. Renta av bankabók 3!/29/ p. a Bankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 Skipafelagið Feroyar Telefonir 209 171 274 Tórshavn Spakuliga nærkast grindamenninir við kasti í hond og blaka. Hvalirnir gera ein vindsil á seg, smekka hamarstjølirnar uppúr fram yvir bakið og kava. Bátarnir støðga: >Hvar hon man fara at koma upp undan aftur?« — Ju, har kom hon aftur at síggja. úti á Múla, og hon gekk út eftir. Bátarnir løgdu so í aftaná, og hon fór við somu rendini líka út á pollin í Tindhólmi, so hart, at eingin fylgdi. Tá ið hon kendi land, vendi hon spakuliga út aftur, men har vóru bátar fyri og fingu støðgað henni. So kom hon inn aftur og svam fram við klettinum allan vegin. Fólk stóð uppi á landi og hygdi við stórum eygum. Ein álvøkur sjón at síggja, hvussu stásiliga hvalirnir komu strúkandi framvið, allir tætt tilsaman, allir við somu ferð og somu leið. Kúlurnar komu uppundan, tú hoyrdi blásturin, hornið skeyt uppúr, tað breddaði á bakinum aftureftir, og teir sóust so langir í sjónum. Tað hoyrdist súð, tað breyt frá bollunum og blámaði frá bøkslunum., so fóru teir undir aftur eina løtu, soleiðis alla tíðina. Og so leiðvísir teir fara, tað berst tær fyri, at teir nú kenna seg aftur á havleidum, at teir hava gloymt trongan og svimja aftur ótálmaðir sínar langfaraleiðir. Men tá møtti kletturin, teir máttu út við skergarðinum vestanfyri. Aftur vóru bátar har, og hon mól í klingur somu leið. Ta ferðina legði ein bátur fram á hana og stakk, maðurin reisti seg upp. fór fram í skut, hirdi váknið avstað og rámti. Tann aftasti hvalurin gjørdi ein grimdarvørr, stakk seg undir við blóðsprøninum afturúr og troðkaði fram í bólkin. Tá gjørdist grindin ódlig og tók sjógv á bakið inneftir. Men landslagið í Tind- hólmi er so vorðið, at einki sleppur upp á turt, klettur er fyri, og hon mátti út aftur. Tá løgdu allir bátar inn á hana og stungu frá hond. Ketil sat á einum heyggi og hugdi at. Hann var álspenntur, eyguni stóðu á tumbi, og hann tók í luftina frammanfyri sær við hondunum. Hvorja ferð grindin gekk inneftir, heyði hann so gott treysti: »So vænti eg, V árharra ger tað góða fyri okkum. — Stingið hinir gomlu, gott í tykkum. stingið! Hvar er Trøllið, hví liggja teir ikki á balanum á henni? Nú gongur hon so vælsignað inneftir«. Tá var tað, fyrsti maður stakk. Ketil reisti seg upp: Nú, hirð váknið hana, blóðga halan á henni«, rópar hann við ørmunum yvir høvdið og hælar í jørðina. Tá så hann, at tað bløddi grovliga: »Har skalt tú síggja. væl stungið. Hatta vóru mestur Vestmenningar«. Og so hevdi hann aftur tað at rópa um, at teir skuldu lata Vest- menningar vera innastar, tí leir eru raskastir vid vákninum. Og hann var so álspentur. at hann ók eftir vøllinum og reiv gras av jørðini. Men tá ið so grindin kom út aftur við øði, misti hann mótið, tá bað hann allt gott standa hjá sær, at nú fór hasin fong- af)