týsdagur 24. apríl 1951síða 4

24. apríl 1951 A AA [ [[ [ff [ [fy [[[[ [fy [ fy [[—————f—(—HS+»—"h—&|—|——y>P Teir løgdust á fiskimannin. Framh. av bls, 1. vaksa um prísin fyri fukin hjá fiskimanninum ! Lystiligt! Men tessverri, tað eru heilt aðr- ar grundir hjá afturhaldsflokku- num fyri at ræna arbeiðsmannin FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR framleiðandi arbeiði her gr -dar- lagið fyri øllum. Hetta arbeiði kann ikki steðga uttan at alt steðgar og doyr. Men tå ið so er, mega Mir skilamenn skilja, at eingin eigur sterkari rætt til at fáa síni kor hevjad, so teir kunnu liva enn fiskimaðurin og arbeiðsmaðurin. Her um skal stríðið standa! VINKONAN VITJAR enn at spara fiskimanninum. Tað vilja vit í ríkligum máli koma aftur til seinri, Vit eru seinastir fyri nakrari skipan, sum tekur burtur av ti nógv ov lítla, sum fiskimadurin | fær. | Vit siga tí: roknið út, hvat ið | ein neyðugur lønbati til arbeiðs- menninar vil minka um fiskaprís- in! Og latið so rikmannin, hu dr- aðtúsund intøkufeløgini halda fiskimannin skaðaleysan. Henda leiðin er farandi. Hesa leiðina = vilja arbeiðsmenninir krevja teir høgu harrar at ganga. Hesa leiðina skilja fiskimenn vera rættvísa. Ikki ein einasti fiskimadur vil góðtaka, at leiðin er, at eisini ar- beiðsmaðurin skal fáa hungurs- bandið um hvørkrar sínar, medar: teir stóru skulu sleppa at sita við øllum sínum óskerdum. Nei!! Í hesum megu nú fiskim*" . og arbeiðsmenn standa saman sum ein maður. Teir eiga hin moralska rættin til at gera tað, tí hitt skapandi og DREKKA, BREYÐ, KEKS og FRUKTA MARMULATA FÁAST HJÁ KEYPMANNI TYGARA Lastvognskoyring Anton Arge (y) Húsabrúgv Tlf. 443. hvessa av tonnum, hittust teir har vesturi. Nú var tað soleiðis vorðið, at eingin annar enn Klávus var vanur at leita eftir reka har í bygdini, sohann mundi fara at halda, at tað var at naskast uppi á sær, um onkur annar kom vestur á Víkar. Men Ketil ætlaði ikki at smæa seg burtur. Nú hevði hann fingið loyvi at fara. Tað hevði Klåvus ivaleyst ikki. Veðrið harðnaði í hvørjum. Tað var kolaniða, himmalin svartur og luftin eitt ýl av stormi. Grønbleik ljós komu og skygdu, so tað hómaðust høgar eggjar og fossar í andarisi, meðan toran brakaði millum fjøllini. Nakað út á náttina lata feðgarnir dyrnar upp. Ein hvirla kemur og rívur hurðina frá teimum. >Huff, landnyrðingurin er grimur í morgun<, heldur Ketil. So herja teir á. Tað ræður um at ganga varliga, tí vindurin er lúrin: Stundum er deyða stilli. so hoyrist dun har burturi. sum eitt óført hjól, ið kemur rullandi. og hvirlurnar bresta á. ríva jøkul av jørðini, turka áirnar at grunni og sandra tjúkkar skúrir av hvøssum sjóroki niðan yvir bygdina. Húsini standa brakandi og skelva á grundunum. Feðgarnir fara at leita eftir reka. Teir hava línu við sær, eina byrsu og hvør sín álitisstav í hondini. »Å je, sum tað er myrkt, pápin.< heldur Kálvur, »eg eri so bangin«. >Ver ikki býttur. ungur maður ræðast. Tú amar alt ilt upp á teg við sovorðnum. Bið Jesus vera hjá okkum og lata okkum finna ein áraplanka<. Ja, tað skuldi Kálvur. Tað gongur illa at finna leið. Ketil gongur undan. Hann heldur seg so hoyknan í knøunum. gleivar og steytar fram fyri sær við stavinum. Av og á dettur hann í torvgravir og hol, men fallini eru so låg, tí hann gongur so hokin fram eftir jørðini. at tað bilar ikki, hann reisir seg altíð upp aftur. Men illa letur han at: »So. nú steig eg ikki upp aftur — Nú fór eg í Harrans hendur Hetta verður grøvin hjá mær<. Soleiðis læt hann i. hvørja ferð hann fekk eitt fall. Hinum yngra gekk betur, hann hoyrdi gjumsini. tá ið gamli fall. og varðaði seg. Hann ræddist so illa. Hann helt Hamann vera í myrkrinum, kendi á sær. at tað var eitt, sum gekk tætt aftan á honum, eitt sum hevdi kløur og lúrdi eftir at klóra. Verst var, tå ið tær dunandi áirnar komu skúmandi framvið og rivu í myrkrið. ljósini skygdu og torusløgini smullu í fjollini, tá kólnaði hann niður eftir hálsinum. og neyðarrópið sat í kvørkrunum. men hann helt Nr. 24 Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frå HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tá ið hurðin verður gloppað inn í royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til ar búnast“... HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, vælsaltaðar og vælbunar ... og $. HOULBERG ”; . Mortensen | Tórshavn . tl. 8 KØDBYEN KØBENHAVN FÆROSK MARGARINE VITA No 1 VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT P.F. FØROYA BANKI (Stovnaður 1906) Suðuroyar deild: TRONGISVAGI Tlf. 32 Høvudsskrivstova: TURSHAYN Tlf. 6, 50, 365 Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/o p. a. Renta av bankabók 37/2 */o p. a. Bankin er opin 11—15 -— Leygardag 11—14 sær og bað innantanna: »Jesus veri hjá okkum, hann lati okkum finna ein áraplanka<. Men best sum teir ganga, nú brestur nåttin og føðir morgun, ein nåbleikur, ljóssvangur morgun, sum er fullur av skræddari skýferð og øgilvatni. Tá erradist Kálvur: »Her skal tú síggja, vit doyðu ikki«. Og hann gálvaði upp í sortan á vesturhimlinum. Nú bað hann bert: „Jesus hann lati okkum fáa ein åraplanka«. Teir leita fram at einum seyðhúsi og seta seg at rinda møðina. Nú var best at fáa sær eein bita at eta. Teir hava ein drýl og ein válgara við sær. Ketil heldur fyri: >Kálvur, tað er betri, tú etur válgarin, stakkalur, ungdómurin treingir til tað. ið gott er. Ég fái mær ein bita av drylinum«. Nei, tað vildi Kálvur ikki: >Tað er betri, tygum hava vålgarin, ti eg eri sterkari enn tygum«. Tá fór Ketil at læa: >Ég hugsi so við, at tú er sterkari, tú verður vaksin, áðrenn eg veit av. Hvat var tað, tú fylti ?< »Fyraogtjugu«. Í »Har skal tú síggja, so er tú giftingarførur<. Tá rodnaði Kálvur og hugdi burtur. Væl hevði hann onkuntíð fjasast við Klávusardóttur, men giftast, nei, tað fór hann ongan- tíð at koma sær. Teir máttu aftur til gongu, áðrenn teir kølnaðu, våtir sum teir vóru: »Å Jesus komi til min«, suffar Ketil, veg eri stivur sum ein klóta, nú eg skal reisa meg aftur. — Tað hevði betri ligid ein ára- planki fyri okkum har niðri, tá id vit koma omanc. Teir koma so langt, at teir síggja oman í víkina. Lagið er gott, teir skemta sínámillum um Klávus: >Nú man hann skjótt fara frá húsum, halda teir. »Okkurt verður hann at siga, tá ið hann sær okkum her«. Víkin stendur í einum roki. óløgini koma hvítbroddað uttan av havi, sorast millum sker og kollsteinar, bróta í lepum inn yvir mælir og urdar, dunandi og brestast so høgt á loft, sjógvurin skolar blåmandi heilt nidan í grasið. missir ferðina og rennur dassleittur og darvaður oman aftur. Í gjótum og urðargloprum liggja mold- gráar skúmfannir og rúgva upp. meðan stormurin skræðir burtur av teimum í erva og sandrar fløkini niðan yvir hagan. Tá id feðgarnir koma oman á slætt, verða teir lågmæltari og fara at smárenna, tað kemur álvara í skortarnar á teimum og new arnir knýta seg inan í vottunum. Teir stunda við húð og hár at strondini og mestsum taka fyri sær, meðan teir tuska oman eftir. Eyguni stara út í rokið. stundandi eftir fongi, men knøini skulvu