leygardagur 5. mai 1951síða 4

UNG JANDILSTOÐ Hann id er góður við jørd sína fer at royna tey nýggju, so nógv umrøddu, handilstøðini, sum nú eru komin til landið. Mast í 3 ymiskum blandingum, klár til nýtslu, frálík til vanligar veltir, græsvøll, urtagarðar og Hesi og eru urtapottar. Tey fåast í posum í hesum støddum 10 kg, 25 kg og 50 kg. Hetta taðfallið líkist ikki vanligum handilstøðum, ti tað er evna úr bæði organiskum og kemiskum tilfari. Frágreiðingar um tøðini kunna annars fáast við at snúgva sær antin til Leivur Trónd Hansen urtagarðsmann, ella til skrivstovu stastskonsulent Dalskovs, 1/» kg, I kg, 3 kg, Hovdølum, Gentofte. Fåast hjå PF. Z. Heinesen, Vøruhúsið í Vågsbotni z Torshavn. mm [———— Føroya Bjór Øl- og Mineralvatnsvirki Citrén sodavatn Appelsin limonada Hindber limonada Jerðber limonada Måltråd nr. 4 FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL Vanillie limonada Appolinaris id senda Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! EINAR WAAG Kilakksvik. r FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR 5. mai 1951 Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frá HOULBERG tá ið hurðin verður gloppað inn í royk- Matligt er, og væl rýkur, rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at „ HOUL- BERGs roykpylsur eru gjørdar av vælkryddradar, vælsaltaðar og vælbunar ... S. HOULBERG ': KØJBY<N KØBENHAVN 3 „búnast“ fyrsta flokks tilfari, e Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Grót og skervur. Øl, ið vilja keypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjårar verða åmintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðsmann fyri kommununa. Froðbiar sóknar kommuna P.F. FØROYA BANKI (Stovnaður 1906) Suðuroyar deild: TRONGISVAGI Tlf. 32 Høvudsskrivstova: TVURSHAVN Tlf. 6, 50, 365 Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 49/9 p. a. Renta av bankabók 3!/>9/% p. á Leygardag 11—14 Bankin er opin 11—15 A [ff [| [[[——————…—————— ———— AA AA AAA AD [[[[ [[[[[[[[[[[É OA y fy» [———"[—[—[—-—[[J of f—————|<——————e— ——— so slepti hann sær aftur á føtur. Tað gjørdist ikki við. hann hevði einki ilt ætlað, tað var Guds hond. hevði hann verið manni at skaða. hann mátti vita, hvussu vorðið ið var. trilvar seg framat. Tá kennir hann eitt høvd. ein háls aftureftir. eina síðu við holi i, sum heitt blóð rennur út ígjøgn- »Tokk fái Gud, tað er bert Ketil lá eina løtu og sissaði seg. um. So finnur hann eina hála fitjing: ein kobbi Eina løtu aftaná sansaði hann. Tað kom sum eitt rykk í bringuna á honum. og hann fyltist við kæti. Tá ið hann vóð út aftur úr fonnini, treiv hann í »Regin smið< og kvað: at hann hevði fingið eina veiði. Uppi vóru han: bæði bøksl, men búkur á homrum lá. Tað var tann reysti Sjúrður, ; hann sínum svørði brá. Tá fer Kálvur við tann spentar ál niðan brekkuna. Ketil setir hendurnar fyri munnin og rópar hann oman aftur: >Ég havi skotið ein kobba«. Nú Klåvus hoyrir um kobban. reisist hann aftur upp undir seg á vøllinum. Tá er eygnabráið eitt annað, hann lippar, síðir brýrnar niður og heldur uppat at signa seg: »Olukkan anåmi, gjørdu teir eitt kubb<. Tá ið teir drógu kobban niðan og fingu hann sjófrían, var alt kæti. Ketil læi. so hann mátti sleppa viðhvørt. Hann hugsaði um Klávus. sum lá har beinbrotin og åt kobban við eygunum: »So- vorðin neis er ikki vunnin honum á levitidini«. Nú var at fáa Klávus heim. hitt mátti bíða. so máttu teir vestur aftur eftir tí seinri. tað gjørdist ikki við. Kálvur heldur: >Tað er einki annað at gera enn at skiftast um at bera hann á bakinum«. >Tað man lítið fara at koma burturår«, heldur Ketil, byrðan er ring. Vit mugu heldur royna at fatla hann so mikið. at vit fáa fetil á hann«. Tá ríkir í Klávusi: >Tað er ein harmur við plankanum hjá mær nú verður hann úti liggjandi. eg komi seinra dagin aftur á føtur at fáa hann til høldar. hugsi eg«. »Vit koma vestur aftur í kvøld. so kunna vit bera hann niðan i gróthúsið hjá tær. „Ja. tað er gaman í. men tá er gróthúsið læst Tá svaraðu feðgarnir ikki: kann tú ikki lata lykilin so mikið so letur tú rætt vera. »mann av hondini, »ikki hevði tað borið til, at eg sat á plankanum og tit bóru hann við mær. Eg hugsi, tað hevdi "verið lættari hjá tykkum«. »Fyri tyngd hørdu vit kunnað borið teg soleiðsini, men orkar tú at sita uppi á plankanum, soleiðsini beinbrotin?« »Ja, man eg ikki tað? Tað hugsi eg«. Tá ið teir hava fingið Klávus á plankan og eru farnir til gongu, heldur hann við Kålv: >Tú hevði mestur rætt mær steinbitin, "stakk- alur, so kundi eg havt hann í hondini. Spírendan tekur tú mær heim, tá ið tit koma vestur aftur«. So fara teir til gongu. Tá ið teir eru komnir niðan til gróthúsið hjá Kláv usi, er næstan úti við teimum av møði. Klávus biður teir bera seg til dyrnar, nú er hann kendari við lásið, so kann hann lata upp sjálvur. So holva teir Klávus av á vøllin og leggja plankan inn. >Tað skuldi ligið ein grótleypur í í húsinum, síggja tit hann ikki ?< spyr Klávus. »Hevdi tað ikki verið beinast, tit settu meg á hann, tað hevði lætt um hjá tykkum. Jú, tað hildu feðgarnir við, tað vóru bestu ráðini. Klávus var ógvuliga lagaligur, tað var ikki at siga, hann sat, sum teir vildu hava hann at sita. Men steinbítin vildi hann ikki sleppa av hond- ini: >Tað var so tanna at koma heim aftur og ikki hava ein nátturðabita við sær«, helt hann. Tað var einki tos soleiðsini ímillum teirra heim eftir, feðgarnir møddust í hvørjum av at skiftast um hesa ringu byrðu. Og tá ið frá leið. fór sviðin so smátt at níva á Klávus, einar tvær ferðir máttu teir støðga og geva honum vatn, hann vildi svíma, tí Kálvur snávaði við honum og beinið kom niðurat. Tá ið teir koma í túnini, spyr Klåvus: >Hvussu ætla tit at býta handa kobban, nú var tað eg í grundini, sum fann hann?< Nei. feðgarnir svaraðu, at teir ætlaðu íkki at býta: >Handa kobban ætla vit at hava sjålvir«. So bera teir Klávus inn til sín sjálvs. IV. K ETILSKONA stendur á gáttini. tá ið feðgarnir koma aftur úr Klávusar húsi. Hon hevur tár í eygunum og turrklæðhornið í hondunum: »Jesus komi til mín, bera tit hann deyðkomnan ...< >Jú. tak hann. heldur enn hann er deyðkomin ... men so mein- heftiga søkið. tjova sett. at hatta brýtur spelingarnar undan sær... øðrum til byrdi«. Tá ið hon sá. teir læu. stakk málið aftur í hana. og skorturin breidkadi í låtri: >Væl fyri tey«. hon koyrdi undir Ketil. »Klåvusa kona var so hovlig við meg í morgun, setti nasarnar upp í rógv og