týsdagur 26. juni 1951síða 4

Nr. 40 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 26. juni 1951 TRYGGINGARSAMBANDIÐ FØROYAR FÆROSK MARGARINE VITA N2 1 Føroya Kríggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjóvátrygging... telf. 372 VITAMINISERET Føroya Brunatrygging .. telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT | , Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. Tað eru roykpylsurnar ið | Foroyingar eiga at:fryggja duga tær frá HOULBERG í landsins egnu trygging — Matligt er, og væl rýkur, tá ið — ———id£V—IG— | pe | ————le naar nnm oe mr hurðin verður gloppað inn í royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- Grót og skervur. tals nossligar roykpylsur hanga lið Øl ið vika k ls | rel : á tk um lið til at ,bunast" ... HOUL- 2 ið Vilja keypa skar ella STOL eiga at venda sær 1). Kom) | munukantórið. BERGS roykpylsur eru gjørdar av Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, Bilstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta grét ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmann vælsaltuðar og vælbúnar ... Á fyri kommununa. S. HOULBERG ”; KØDBYEN KØBENHAVN s———————— : Føroya Bjór Ql- og Mineralvatnsvirki P, F. FØROYA BANKI Máltráð ar. 4 Citrón sodavatn Appelsin limonada (SIOVARDIE #00) Suðuroyar deild: FØROYA PILSNAR Hadher Úmonada Froðbiar séknar kommuna e Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Høvudsskrivstova: TURSHAYN TRONGISVAGI Jerðber limonada Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 EKTA MALTØL Vanillie limonada Appolinaris tenta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/e p. a. Renta av bankabók 31/2 9/9 p. a. Øl! og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, ið senda kassar og fleskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! Bankin er opin Í1Í—15 —- Leygardag 11—14 EINAR W AAG Klakksvík. Heðin Brú: Feðgar á ferð. 14 dýr. sum liggur og pjátrar í haganum. Teir hava bæði sæð hana áðrenn vit hugsa um svovnin«. Alt tað ljósa av degnum gekk til at fáa seiðin heim og býttan. størri og minni, enn hon er í nátt, og so tosa teir um tað: >Men Tað. sum Ketilshús átti, bóru teir niðan í hoygardin og stoyttu tað altíð laggar hon. ongantíð minnist eg skerpingin hava verið so harðan við hana«. har. tóku so haðani inn á roykstovugólvið at kryvja. Teir royta hvor upp í sítt kneppi og breiða á støðugólvið, kynda Men Kålvur gav frá sær: >Nú eri eg so móður, at eg orki ikki nógv afturat eldinum og leggja seg at sova. meir, tit kunna kryvja sjålv«. Í lýsingini vakna teir við kaldan dreym, tað hoyrist mannamál. >Tað verður av ongum«, sigur Ketil bítskur, »um enn tú er Teir leypa á føtur við róp: >Smátt verið teimum fyri, nú eru teir móður, kemur tú at kryvja við okkum fyri ti. Hvor heldur tú her og stjala seid«. er ikki móður. Ongantíð var eg eftirspurdur í tínum aldri, um enn eg var móður ella ikki, eg skuldi arbeiða, til liðugt var, so eg ikki Tá vóru tað bygdarmenn Lias Berintsar, teir høvdu leitað eftir kom til skammar, og so arbeiðið varð gjort«. Ketil gav honum ein honum alla nåttina: »Tin fani, situr tå her. Hví letur tú fólk ganga hamskift og leita eftir tær, hvørva teg soleiðis burtur«, deila teir. kniv í hondina, og hann mátti kryvja. Lias Berint tókti synd í teimum, r:en helt, tað var ráðuligari Ketilskona tendraði ljós, flutti hønurnar inn í fjósið, tað bar at taka eitt sindur hvassliga ímóti teimum. tí annars fóru teir kan- ikki til at hava tær sitandi uppi i erva og skvøtta í kvøld. So setti ska at biðja seið: >Tað fari eg at ráða fyri sjálvur, hvar eg fari. hon skjúrtið upp. fekk sær ein knív í hondina og fór at hjálpa til: Eg eri fríur maður, og ongan havi eg bidid leitað eftir mær, tit »Eg kann taka hondina í við tykkum, hetta til eg fari at nåtta«. kundu sitid heima«. Tå kom prestur inn å gålvid og bad selja sær nakrar seidir. So fóru leitingarmenninir sín veg. Tað var gaman í — hvussu nógvar, hann vildi hava — einar Teir gomlu vælaðu sær um eldin og settu seiðaspannina útá tretivu . Men tað skal einki kosta, tygum gjørdu so væl at læna aftur. Nú vóru ikki stundir at sova meir, nú var at ansa eftir veið- okkum rossið hin dagin«. ini: >Tí tá ið dagurin kemur. fer skapningurin aftur at órógvast. >Jú, jú, tað var minst at gera, prestur legði eina krónu á bonk- Á tað vælsignaða lív. at vaka uppi yvir veiði !< arendan, so fór hann. Nakað út á degnum sluppu teir heim. | »Nå gjørdi hann meg foyan«, helt Ketil, men kanska eg kann Nótameninir høvdu borið tíðindini aftur til bygdar um rekan, dugna honum eina hond afturfyri seinri«. Ketil hevði funnið. Prestur var ikki meir enn farin, tá kom Klávus. Hann skeyt seg >Har síggja tit«, segði fólk, >hvat halda tit, Ketil dregur hann tvørtur yvir seiðarúgvuna inn á beinkin og legði seg á liðina. heim við sær til? Bara fyri at lokka jørðina frá honum. Tað er »Takk fái Gud, tit fingu so væl í nótini. Gud er góður, hann gevur ikki tað ting. ið býðist. uttan hatta hevur kløurnar í tí. Hvat skuldi eisini ti óumvenda syndaranum sín livsnering«. hann eisini leggja til brots at fara vestur á Vikar við nót til, hevur >Hvussu livir tú nú, Klåvus«, spyr Ketil, »er tú styrknaður aftur, hann ikki rakað nóg mikið inn undir seg enn? Nei, tað er tað, ið eg hoyri at tå er so lítið i bygdini hjá okkum longur, tú er farin eg sigi: Hatta tevjar, smátt signað<. at vera so vidgongdur?« Og fólk tyrptist i vindeyguni at skortast. tá ið Ketil og Lias Jú, hann kundi lata væl at, helt hann, náðismularnir høvdu verið Berint komu niðaneftir. Óvitar støðgaðu beint á vegnum og gløddu tættir nú í seinastuni. Og tað sást eisini, at hann hevði nokk fyri upp í eyguni á teimum. Summir lupu afturundir og róptu: Reka- munnin, hann var farin at sperra út kotið, og kona hansara var lias. ikki innanholað longur, hon hevdi fingið búk og nýggjar tenn. Ketilskona tók væl ímóti teimum, hon hevði heitt kaffi og heit »Fitt annað er við seidinum«, sigur Klávus. >Seið fær bert tann, klæðir til teirra. Eldurin brimaði á fýrstaðnum: >Gud náði hann, sum av Guds miskunn kann vinna sær hann upp úr sjónum. Tað ið ongan góðan hevur«, helt hon um Lias Berint. heilsubrekaða vanlukkudýrið kann bara frýta seg yvir, at væl- yNú fáa tit tykkum fyrst kaffis, helt hon við teir. »Tå ið tit signilsið dryppar niður yvir hini. Men pá tann eina dag, tá ið o eru farnir í turt, so skulu tit fáa døgurða. Farið so til songar<. himmalins stjørnur detta niður. jørðins keldur upplåtast og havið Teir gomlu tóku væl ímóti tí, hon gav teimum, men til songar omsluttar det ganska land, tá skal hansara navn. sum hevur andað vildu teir ikki fara. Tá ið teir vóru vorðnir heitir og mettir, fóru at tí hjálparleysa neyðardýrinum í trongsilsins tíð, verða inn- teir at brýna kryvjingarknivar: >Nú er fyrst at hugsa um veiðina, skrivað í lívsins bók. 1 |