týsdagur 7. august 1951síða 2

5 7. august 1951 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Nr. 51 ar DERARA ) sigur húsmóðirin, ið eina ferð hevur roynt sápuspønir- nar, ið kallast Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frá HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tá ið Føroya | SOSIAL-DEMOKRATUR | | | | | Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN hurdin verdur gloppad inn i royk- Prent: rúmið hjá Houlberg, har hundrað- A. ØSTER tals nossligar roykpylsur hanga lið um lid til at „búnast“... HOUL- SGR REKLAMA BERGS roykpylsur eru gjørdar av TRYGGINGARSAMBANDIÐ | fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, F Q R O Y A R vælsaltaðar og vælbúnar ... $. HOULBERG ' Føroya Kríggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjóvátrygging... telf. 372 B. Mortensen = S Føroya Brunatrygging .. telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 KØDBYEN KØBENHAVN Tórshavn . tlf. 8 Á Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. P.F. FØROYA BANKI Føroyingar eiga at tryggja ; (Stovnadur 1906) - Í landsins egnu HYREDE = TORSHAVN = TRONGISVAGI Tlf, 6, 50, 365 Tlf. 32 , Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/, p. a. FÆROSK MARGARINE Renta av bankabók 3/2 %/o p. a. V ITA No 1 Bankin er opin 11—15 — Leygardag 11—14 VITAMINISERET Grót og skervur. FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Øll, id vilja keypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, at teir íkki kunnu heimta grót ella Skipafelagið Feroyar egn einum limi av vegnevndini ella einum umbodsmann Telefonir 209 171 274 Froðbiar sóknar kommuna Tórshavn MINNIST BARNAHJALPINA! Heðin Brú. Feðgar á ferð. Tá rívur ein maður hurðina upp og navngevur seg sum Jensen. sum kråkumånaddanskari«, Jensen var einasti madur i bygdini, sum gekk undir eftirnavni. »Eg eri altid frægari enn ein vånaligur skålalærari«. Sinar ungu dagar hevdi hann verið eitt heilt ár í Danmørk. Har >Tú hevur havt góðan lærara á burturferðini, Rasmus Montanus hevði hann lært at málbera seg fint, at ganga við flippu og at tosa er tiltikin«. um hvørja matartuggu, hann kom fram at. Fólk undraðist og valdi hann at standa frammi í øllum tingi, og tey bóðu hann til gubba í hvørjum húsi. Møðurnar hildu døturnar fram fyri hann; men hann tók jarðamóðurna, og hon var uttanbygdafólk. Nú var maðurin sóknarformaður og hevði tíggju onnur álitisstørv. Harafturat var hann posthaldari og telefonvertur, men frá Danmarkartíðini var einki eftir uttan orðalagið. Flippan fór einaferð. hann hevði stolið úr kommunukassanum. Tá harmaðu fólk hann, og fyri at ugga valdu tey hann til roknskapargranskara í sjúkrakassanum og tarva- felagsformann. Børn hevði hann á hvørjum tanga, men tey artadu seg so væl, Jesus havi lov. Ein tragisk begivinheit við Lias Berint«, kom hann at tosa við Ketil og konuna, »tad var beklagiligt, at hann skuldi koma út fyri ta situation at missa lívið í bakkanum. »Ja«, svaraði Ketil og komdi sær ikki at siga meir: Hvat eri eg og mínir lika móti honum. ið niðri hevur verið? »Lias Berint var ein serdeilis kurantur madur«, helt Jensen á, veg kann betrúgva tykkum, at hann er ein av teimum fáu, sum eru deyðir her í bygdini, ið hvørki hava staðið í restansa fyri skatt, sjúkrakassapengar ella tarvpengar. Mín stillingur í samfundinum er nemliga av einari sovorðnari beskaffinheit, at eg havi intimt inn- blikk í ymis personlig forhold, sum fólk í almindiligheit ikki kenna«. Ja, jax, søgdu Ketil og konan. Tey sótu og longdust heim aftur til sín sjálvs; her var ikki verandi. Tá kom lærarin inn, eitt drák niðan beltið. men av kvikastu monnum í erva. Hann setti seg í ein krók at kimast. Jensen fer til hansara at tosa um ta intrufnu situatiónina, ta de- primerandi begivinheitina og sín speciella stilling í samfundinum. Men lærarin fór at læa: »Halt munn Jensen og málber teg sum fólk. Vilt tú tosa danskt. so ger tað á donskum og ikki á føroysk- um. Tey gomlu bæði stukku saman. Har sita tey og eru so rødd fyri at vera låturlig, nú síggja tey. tað er Jensen, ið er láturligur. Tey fingu tokka til læraran. >Tað vil so vera«, roynir Jensen at redda seg, »tann, sum hevur verið uttanlands, vil altíð vera útsettur fyri at koma undir inn- flydilsi av fremmandum kulturi«. »Ring uttanlandsferð var fyri teg«, reitar lærarin, »tå kom aftur Tå leyp Jensen å og teir brutust innan um stovuna, inntil prestur kom inn í kjóla; tå mintust teir til, at tað var gravarferð og sleptu. Tey fóru í kirkjuna vid líkinum. Prestur kom fram á kórsgátt- ina og helt eina røðu. Lias Berint hevði verið ein stásmaður, segði hann. men hann fór so stillisliga við ti, at eingin hevði varnast tað, tí heyði hann onga samsýning fingið í lívinum. Men nú hevði hann fingið lønina. Hon varð ikki upptærd av møli og rusti sum hjá mongum øðrum. Gud hevði verið so miskunnsamur móti Lias Berinti, at hann hevði sýtt honum alt her í lívinum fyri at hann skuldi fáa so mikið meir av tí himmalska. Tey eldru fólkini táraðu, men tey yngru smíltkaðu. Tað var ein heilur teinur frá kirkjuni til kirkjugarðin. Sangar- arnir sungu eftir vegnum; men tað var sovorðið tesk og fjas ígjøgn- um skaran, øll tutlaðu um hetta, sum hent var, at Jensen og lær- arin høvdu barst. Teir gomlu høvdu bert ans fyri, hvør ið vann; men konurnar vóru forfardar: Berjast í ervi, hvør hevði hoyrt so skaft. Tað var vist, at var tað ikki eitt sovorðið góðdýr sum Lias Berint, ið deyður var, so hevði hann gingið aftur. Men onkur lædi. >Har síggja tit, er undangongan ikki nosslig? Okkurt verður hann valdur til eftir hetta, hina ferðina, hann stjól kommunupengarnar, settu tit hann til roknskapargranskara, nú ið hann hevur roynt seg sum voldsmaður, verður hann ivaleyst bæði deknur og meinigheitsráð<. »Lærarin var líka dånur«. »Nei, lærarin kundi einki gera vid, at Jensen leyp á hann«. Kirkjugarðurin va rein hurluvasi av hømlum, hvannum og not- um, skarin breyt seg ígjøgnum teir turru stelkarnar fram at grøv- ini. Gravarin rann niðari millum leiðini við hakanum yvir høvdið eltir einum fyli, sum var komið inn ígjøgnum eitt skrall í garð- inum. Teir gomlu trúaðu við støvunum og bóðu skamm og last í skilið, »man er ikki sikkur í at liggja beinheilur í grøvini longur<. Hvør ið hevur skyldina? >Tað er Jensen, hann er kirkjuverji«. Tá ið tey komu heim aftur til rokskiparan, sat Klåvus har og át við uppkneptum hvarðaknøppum og sveittin úr hvørjum hári: »Jesus havi lov fyri tad«, segði hann, »at Várharra læt upp fyri Lias Berinti; sáligur er hann, sum er komin inn í tað nýggja Je- rusalem og kann vedurkveka seg í Abrahams skød. Men syndari,