týsdagur 8. juli 1952síða 4

Nr. 27 Vestan- stevna í Vestmanna Vestanstevnan var farið sunnumorgunin við Ternuni kl. 7. 5 sunnudagin, varð av Havnini bátar høvdu vit við higani. Um 10 tíðina høvdu vit lagt at har vesturi, og var hópur av fólki og tók ímóti. vit nýttist ikki at standa og grunda yvir hvar vit skuldu fara, ti vit ongan kendu, tað var bara at fara við tí fyrsta. KI. 11 var kirkjugongd hvar Kvívík- arprestur prædikaði. Jógvan við Ánna Hvalvík kom við stóðu hesi fitti 15 ár og sungu inn- lærari í barnakóri úr Hvalvík. og børn 16 í tali frá 10 ari í kóri. tað er nakað ein ofta kemur at leingjast eftir at hoyra aftur. Í stað in fyri t presturin plagar at standa og messa ella lesa trúnarorðini, vórðu tey sungin av børnunum. Hetta fekk ein at hugsa um hvat fáast kann burturúr lítlum tilfari um arbeiðshugurin og hegni er til steðis. hvat kundi ikki ein tílíkur maður fing- ið burturúr um hann var í Havn? Í Havn verður einki gjørt við nakað hóast bestu arbeiðslíkindini eru her. Stóra tøkk eigur Jógvan við Ánna og børnini uppiborna fyri hesa huenalign løtu. Kappróðurin skuldi vera kl. 1. men sjáldsama seint varð atborid. tá teir fyrru bátarnir koma á mál skulu teir næstu byrja. tað skal ongantíð verða steðgur í, tað er tað minsta ein kann krevja av teimum ið standa fyri. Aftaná kom so hondbóltur millum [I lið í Vestmanna dreingir og gentur, men bidadu vit ikki meira enn góðan 16 tíma frå tí Havnardreingir stóðu á vøllinum til Vestmannadreingir komu. Hornorkestur úr Vestmanna spældi. bæði eisini. Vestmenningar spældu væl. gentur og dreingir. og vunnu skutu betri og harðari á mál enn hini og dugdu væl at forða hinum at skjóta. Síðani var svomið. og sum við hin- um varð tað drálað so leingi. at tey flestu ætlaðu sær aftur til hús. Men tá so endaliga varð byrjað. var tað eisini stuttligt at hyggja at. Fyrsta strekkið ið svomið varð er g0dar 100 m.Vit skulu nú nevna tey i svumu og tíðin varð tikin hjá. Fleiri eingin líð varð svumu, men onnur tikin. tey svumu seinri. Gentir: Kára Jacobsen. Havn 1.58.2 Betsy Christiansen, Vestm. 2.3.2 Dreingir, småir: Ewald Haraldsen. Vestm. 1.17.4 Oskar Ziska 1.48.4 Johs. Johansen 1.18.8 Óli Olsen .30.0 Hans P. Halvdansen 155,1 Dreingir ungir. teir svumu í tveimum: Bjarni Joensen. Miðvúgur 1.39.8 Jákup Hansen. Vestm. [54.9 Simun Jacobsen. Vestm. 1,29 FOROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Berg Zachariasen Henning Eysturoy. Havn Tann longri teinurin var góðar 350 m, og svumu tvær tað strekkið: 5.44.6 Oluffa Dam, Vestmanna Ingibjørg Samuelsen, Havn Aftaná varð togtogan millum Vest- manna og Kvívík. og stóð á jøvnum. fólkafundur skuldi so verða, men við tað at Smirils av- Hondbóltur og greiðsla hevði lagt ætlanina so skila- góða var tað mær ikki gjørligt at vera við til hetta. eg var og hugdi at byrg- ingini hjá S.E.V. Men eg havi hoyrt, at Vestmanna vann í hondbólti. fólka- fundin havi eg einki fingið at vita um. Kl. 815 á kvøldi varð farið suður aftur. og var bryggjan full av fólki ið fyledu okkum, meðan hornorkestri blåsti. Nógv ovlitid fingu vit burturúr hes- um frálíka summardegi. og tað kunnu vit takka Smirils avgreiðslu fyri. Sætt og hoyrt LANDSFRAMSYNINGIN Vit hitta pritlara syningarnevndar- innar å måli og fregnast eitt sindur landsframsyning, ið sýna livihátti um hesa skal fólks. síðan Løgtingið varð endurreist framburðin i Føroya fyri 100 årum sidani: Vit: Hvussu gongst við fyrireiking- unum? Hann: Frálíka væl. Einki tykist at tvørra nakra staðis. Vit: Hvat verður at síggja? Hann: Vælalutir. Bæði dýrgripir og dýrhús. Vit: Nakrir serstaka forvitnisligir lutir? Hann: Tá er fyrst at nevna útgrefst- urin í Kvívík. og av teimum lutum, ið har vórðu funnir eru avgjørt forvitn- isligastir: rotuskógvurin og tonnin. Vitskapligar kanningar hava progvad, at hatta má vera tann skógvurin, sum Jóh. Poulsen misti tá hann rann mill- um Thorstein og Dam. Hetta forklárar jú. hví maðurin rann á leistum ta ferð- ina. At tonnin er hin sama, sum Sam- handið nýtti til at bíta tað fall Thorsteini til kníggja. er langt síðan prógvað. høvdið av skommini við, lá Kit: Hvussu eru hesir lutir komnir so djúpt niður í jørðina? Hann: Jú. síggja tygum. Sverri Dahl hevur jú progvad at: tonnin er av svíni. og tað er fyri so vitt beint. Bert er tað ikki okkara vanliga svin, men Níðjagrísur. id talan kann vera um. Okkara danski ekspertur, ella >de- koratørurs. sum lað nú eitur meinar, at Hans Iversen hevur fjalt og niður- syndugu jardtekin frá erivið hesi »syndafallinum«. Vit: Nakrir nútíðarlutir? Hann: Ikki minni enn tveir søgulig- ir nútíðarlutir: Ein steinur úr Løg- mannsurðini og felliknivurin, sum Páll festiarvingi skar Dannebrog við. Hes- ir báðir lutir hava eitt nært samband hvor við annan, við tað at fellikniv- urin varð upphavið til at rikisumbod- ið og sambandið fingu >tilbøjeligheit< fyri fólkaflokkinum. Vit: Nakað frá vinnulívinum ? Hann: Ætlanin var, at hava ein út- stappaðan Sperm. Jónas skuldi so sita inni í »havdyrsins búki<, men tíverri mátti verða gingið frá hesari ætlan. vegna tess at Jónasi fall ikki Ambra nissin, men tók og rýmdi frá okkum. Vit: Tað var spell. Vit: Tað var spell. Hann: Ja, tað var tað, tí hetta vildi eivið sýningargestunum eina kenslu av »trygd«, Ikki sannheit? Vit: Frá sjóvinnuni annars? Hann: Allar støddir av bátum. Har verða serstakliga teir »storu« forvitn- isligir. Allir ringarnir, Seksåringur, Teinringur. Bankaringur og Fiskasølu- ringur. Vit: Verða bátarnir útgjørdir við reiðskapi ? Hann: Við øllum reiðskapi. Frá Homlubandi til meira nútímans hent- leikar, sum t. d. Hungursband. Vit: Viðvíkjandi mentun? Hann: Har vil verða eitt úrval av >Tímanum“. Hetta vil geva fólki høvi til at meta saman hin gamla tíman og nútíman. Vit: Tygum neyndu hús — Dýrhús. — Hvar fáa tit húsarúmd fyri sýning- ini? Hann: Í Landsneystinum, úti á Debesartrøð. Teir arbeiða við sveitta- broti uppá tað nú. Vit: Verður hetta eitt neyst av tí >gamla slagnum? Hann: Ja. tað verður tað avgjørt. Tað er funnið í Svoriki, uppi í unum. >Dalahus< kallast tað. Við stór- døl- ari vælvild frå svium. hinum norska »millommannen«, landsstýrinum og øðrum góðum fólki er tað eydnast okkum at fáa fatur á hetta sera virðis- mikla hús. Vit: Onkur heldur. at hetta neystið fer ikki at hava hitt rætta gamla for- oyska sniðið ? Jann: Gamla føroyska sniðið! Ja. soleiðis talar hann, id fåvitskutur er viðvíkjandi fornlutum. Sum at sviar høvdu ikki neyst langt áðrenn Føroy- ar nakrantíð vóru bygdar! Vit: Men Helikoptarin kom ikki? Hann: Nei tíverri! Hann vísti seg at vera ein »dunna«, Men útlit er til. at Marsjal vil jåtta løgmanni tveir fjøðurhamar til nýtslu við útferðir. Sum tygum hava sæð á vartekni sýn- ingarinar, eru tað bert tvey tjøldur. ið flúgva av landi. Hetta er sjálvandi »symbolsk«, vit eru jú. fyri ein form 8. juli skuld, noyddir at hava ein landsstýris- mann heima eftir, í hvussu er. Vit: Onkur finnist at, at tjøldrini á vartekninum eru heldur lorkut. Hann: Misskiljing! Okkara danski dekoratørur meinar at >jeres Sæaltur har faktisk ikke noget at stikke næbbet i sky for<. Vit (skoða einki). Hann: Ikki sannheit? Tey rúka av- varteknið. siga men stad sum tey vóru »brend«. Vit: Hvat er so Løgtingsins lutur í hesari stóru og forvitnisligu syning? Hann: Hon skal sýna øll tey ymisku stig, Føroya Løgting hevur staðið á, frá tí at Karl hin mørski steig sítt fyrsta stig á Tinganes, og har neit bana sín av steyri Sjúrðar Tollaksson- ar, og alt at hesum degi. Vit: Hvørjum stig stendur so Før- oya Løgting á i dag? Hann: Á stig Rasmusen. — MILLUM UNGFÓLK N Á Vw Meðan Anna var í Havn. Hon kom dunkandi spakuliga inn eftir Havnarvág. Anna stóð á kajuni. mól á teimum høgu hælunum av bara gleði. Pål Petir kom upp, og fór bol- andi aftur eftir dekkinum. Anna kendi og veitraði. Hann fór inn í stýrhúsið, hugdi væl inn á land, kúvendi útaftur, mutladi: >Handa merin á kajuri.« Eis- ini stóð ein studentur við liduna á henni. men tað var bert í hissini, syst- kinabarn skiparan. Hann skuldi taka ímóti skiparinum og fortelja honum, at konan fyri hálvum øðrum tíma síð- ani hevði fingið tvillingar. Pól Petir fór inn í egningarskúrin. Eina tvær ferð gloppaði hann hurðina og so væl hevði Anna eyguni eftir sínum kjera Pól Petiri, at báðu ferð rakti hon við hann — og veitraði, men tað gjørdi bert, at hurðin small snøggliga aftur og hann fór at lova bæði líkt og ólíkt fyri seg sjálvan: >Tað skal hon nokk fáa at síggja, at hevur gamla Suffia (fjallærin hjá honum) ikki kasta ull- ina og verður í rætt, so skal Pól Petir ikki ganga vattleysur í heyst.« Endin var tveittur á land. Hann gloppadi hurðina. Beinan vegin veitr- ar Anna og rópar »Hallé Pål Petir!« Hurdin bresti aftur í lás. Alt mól fyri honum, hann svímaði. Í somu løtu leyp Anna inn á dekki. rópti á skiparin: >Hvar er hann sjálv- ur hjá mær. >Í skårinum« svaraði skiparin. Anna lat hurðina upp. men kløkk var hon, tá ið hon sá, at Pól Petir sat svímaður niðri í einum stampi við keppinum væl trystum niður fyri eyg- uni. Hon tók keppin av høvdinum á hon- um, kysti hann, kíndi hann: >Á góði. søti Pól Petir mín. Hann læt eyguni upp. Hugdi uppá hana, men so ørt sá alt út fyri honum, at hann, ja, hann steinsvímaði aftur. Skipafelagið Feroyar Telefonir 209 171 274 Tórshavn