leygardagur 14. mai 1955síða 1

SOSIALURIN FRÆLSI JAVNADUR BRØDRALAG SAR PA BO 3 UT FYRRENN KL. 12 MIKU- | DAGIN Mottøkan i Klakksvik Eitt úrslit av semjuni, id fekkst i lag aftaná drúgvferu samråding- arnar millum Kampmann, rikisum- bodsmannin, landsstýrið og um- boðsmenn fyri sóknarstýrið í Klakks- vík við Richard Jacobsen á odda, var, at Halvorsen skuldi fara av sjúkrahúsinum beinan og Jordal setast í hansara stað. vegin Um middagsleitið mikudagin fór sóknarstýrið til samráðing- ar við Halvorsen, ið segði seg til reiðar at fara av sjúkra- —"" húsinum eins og læknahúsun- um longu kl. 8 sama kveld. — Á fyrsta sinnið varð avgjort, at Halvorsen, ið fer til Danmarkar við Trondhjem at halda frí fyri fyrstu ferð í eini 3 ár, skuldi búgva hjá Richard Jacobsen; men seinni varð avgjørt, at hann skuldi hava innivist á >Hotel Klakksvík<. „Thorshavn“ kemur. Avgjørt varð, at »Thorshavn« skuldi fara úr Havn kl. 6 s.p. við nýggja sjúkrahúslæknanum Jor- dal og kommunulæknanum Jarnum. Við í ferðini vóru teir flestu donsku blaðmenninir, ið staddir eru her. Mangan hevur hvokkur komið í Klakksvíkingar, tá ið »Thorshavn« hevur sæst á Pollinum; men á hesum sinni var eingin rokan á kajuni, ið var oyðin fyri fólk. Bert sóknarstýrislimirnir, ið skuldu taka ímóti læknunum, fóru oman. Eini 200 fólk stóðu í Klakksvíkargarði- num oman fyri sjálva kajuna. Beinan vegin fóru læknarnir, blaðmenninir og mannfjøldin niðan á sjúkrahúsið. Frá læknahúsunum kom tá Halvorsen. Á hesum sinni Sjálvstýri í Norðoyum Henda áheitan varð send Norð- oyingum, meðan læknamålsorrustan var upp á tað harðasta: »Krevjid sjálvstýri fyri Norðoyggjarnar innanfyri danskt ríkismark. Tað vil loysa konfliktina. D. Danielsen. Richard sigur Mikudagin spurdu vit Richard Jacobsen, hvat hann helt um úr- slitið av læknamálinum. Hann sigur: Persónliga hugsan mín er, at úrslitið, ið av fólkinum er sera væl umtókt, er hitt besta, ið vit eftir umstødu- num kundu fáa. | | | | | | var hetta seinasta ferð hansara yvir á sjúkrahúsið, har hann skuldi taka ímóti nýggju læknunum og flýggja teimum starvið í hendi. Læknaskiftið fer fram. Á sjúkrahúsinum tók hin 80-ára gamli stjórin O. F. Joensen ímóti læknunum og blaðmonnunum, somu- leiðis sóknarstýrislimunum Richard Jacobsen, Viggo Pól J. Olsen, O. J. Jacobsen, Poul Skarð- enni, Gunnar Kallsberg og sjúkra- Hans Biskun- eitt ódnartak Joensen, kassaformanninum stoð, hava tikið fyri at fáa loysn trætuni. Í einrúmi nýggju læknarnir, fóru so beinan vegin stovugongd Halvorsen »sivilklæddur« og hinir báðir í hvítum búna, meðan myndarljósini hjá blaðmonnunum skygdi í hópatali. Gestirnir — sóknarstýrislimirnir umboðandi øll Danmark — fingu ið eina á lækna- hittust Halvorsen og heilsaðust og blaðmenninir, bloðini í og tey mætastu umframt fleiri ensk blød allir stóra sigar at roykja, læknaskiftið fór fram. Tá ið Halvorsen heyði víst lækn- sjúkrahúsi- meðan unum mestapartin av num, fór hann yvir aftur í lækna- húsini, haðani hann skuldi flyta kl. 10. Vakrari og sidiligari kundi hin mikla læknatrætan ikki enda. — Aftaná vórðu allir blaðmenninir bodnir til kaffi á hotel Klakksvík. Klokkan var væl í tólvta tíma, tá ið »Thorshavn« setti kósina av Klakksvík — á seinastu lækna- trætuferð síni. Brutu orð og lyftir. Dagblaðið sigur, at millum blað- menninar í Tinganesi seinasta týs- kvold, tá ið semja kom í lag í læknatrætuni, sást eisini blaðstjórin á Sosialinum. Rætt er tað. Hann var har í sínum lógligu grindum. Eisini Dagblaðsblaðstjórin støkk inn á gólvið einaferð í tíggjunda tíma. Hákun Djurhuus og hann hvurvu eina løtu og fór Knút við rúkandi ferð avstað aftur. Kl. 10,30 var blaðmannafundur. Á hesum fundi var Kampmann, løgmadur, HÁKUN DJURHUUS, Edw. Mitens, føroyskir, danskir og sidan enskir blaðmenn. Kampmann byrjaði við at siga, tað upp, ið samdir um, men AT EINKI at hann vildi lesa partarnir hetta var treytað av, vóru ORÐ AV HESUM MÁTTI KOMA | Hesar treytirnar gingu allir blað- menninir undir. Men hvat hendi? Jú, longu kl. 8 mikumorgunin kundi ein og hver keypa Dag- blaðið, ið hevði alt orðaljóðið av semingini, ið skuldi vera strangligt loyndarmál til kl. 12 henda sama dag. Við ødrum Djurhuus, landsstýrismaður, flýggjað Knút Wang »ministerielt« loyndar- mál til at kunngera í Dagblaðnum. So roynast ålitismenn! Takka Dam Sóknarstýrið í Klakksvík mikudagin P, M. Dam takkarfiarrit mikla arbeiði fyri at loyst, ikki dagarnar í orðum hevur Hákun sendi fyri hansara fáa læknamálið hesar seinastu mannahavn. minst Keyp- Fischer væl nøgdur Vit hitta Fischer Heinesen, hevur verið at vera leiðarin fyri Klakksvík og spyrja líkist á úrslitið sum av donskum blødum hildin fyri »oprøret« í hann, hvat honum av læknamálinum. Fischer svarar: — Eg haldi, tað er gott. Vit kundu ikki vænta tað annarleiðis. — Hvat hava tygum at siga til tað, ið donsk blød hava skrivað um tygum? — Eg ætli mær einki Tá ið ein fer út í hampaklæðum og fær eitt runublak, fer ein ikki at vaska klæðini beinan vegin. Nei, ein letur sól og vind turka rununa, og síðan bustar ein hana burturav. — Er tað .rætt, at tygum hava verið suðuri í Havn og latið tygum fotograferað millum »Parkeston« og eitt »salatfat«? Jú, tað er rætt. Ég var ein túr úti á kajuni og hugdi at skipinum. Til stuttleika lat eg meg fotografer- að, meðan eg stóð millum politi- skipið og politibilin. Hetta hava fólk stuttleikað sær av: »oprørsgeneralen« standandi millum skipið við 130 politimonn- »salatfat«, ið vanliga — og kortini at siga. um og eitt koyrir við ótangum ikki handtikin. LØGMAÐUR sigur Á blaðmannafuudi í Tinganesi aftaná at læknamálssemjan var komin í lag seinasta tyskvøld, segði løgmadur: Hetta gjørd verður fyri at loysa málið á er seinasta roynd, ið friðaligan hátt. Men maður ikki at brúka vápn! á hesum sinni slapp løg- i f [VS NR. 20. LEYGARDAG 14. MAI 1955 28. ÁRG. KAMPMANN Fíggjarmálaráðharrin Kampmann aftur til væl er nú farin Danmarkar. Hann var sera hýrdur, nú hann fór, og tað kundi hann eisini vera. At tað var hann, ið at enda skar igjøgnum, er einki loyndar- mál. Tá ið samráðingarnar byrjaðu kl. Í seinasta tysdag segði Kampmann: Nú byrja vit, og vit fara ikki úr aftur Tinganesi fyrr enn lækna- flokjan er heilt greidd. So var. Eingin av samráðingar- monnunum slapp úr Tinganesi fyrr enn semingin var gjørd. Eitt vita vit: Landsstýrið vildi ongatíð verið gingið Norðoyingum á meti; men Kampmann, ið skilti Norðoyingar og sá, at her kundi eingin loysn fáast í lag uttan ynski Norðoyinga varð framt, stóð alla tíðina dyggiliga við lið sókn- Klaksvík og skar igjøgnum, tá ið ástóð. 2500 Norðoyingar heilsaðu Kamp- ferðina, hann var í arstyrisins i mann ta Klakksvik, Kampmann så, at hetta vóru ikki »bagatellir« soleidis sum landsstyrid ivaleyst man hava hildid alt at hava verið. Ásannandi hvussu álvarsom stød- an var, fór hann til arbeiðis, og hann helmaði ikki í fyrr enn ar- beiðið var fullfort, Norðoyingar eru Kampmann takk- samir. Hansara navn verður ikki gloymt har norðuri so leingi mannabern byggja hesar klettar. Áðrenn Kampmann fór umborð á Parkeston, bóðu vit hann um í fáum orðum um at siga hugsan sina um ta semju, ið hann heyði fingið í lag. Hann sigur: Ved min afrejse her fra Færø- erne vil jeg gerne give udtryk for tilfredshed med at der ved fælles hjælp er opnået et resultat. Det skal nu vise sig, om man har dra- get den rette lære af de overstaa- ede begivenheder. Såfremt dette bliver tilfældet, må den genopret- tede respekt for lov og ret fortsat styrkes, hvilket kun kan ske ved, at man ikke tager sig selv til rette. Timbursmíð. Tað er altíð best at lata fak- útdannaðar meistarar utføra ar- beiðið tí tað verður best og bíligast. Ég átakið mær at gera fyrsta flokks trappusmid — gamlar trappur kunnu eisini >moderni- serast«, Annars alt annað timbursmíð. Snúgvið tygum til JÁKUP FUGLØ timburmeistara Klakksvík. |