mikudagur 5. oktober 1955síða 2

Eykablað Skilnaðarstund Nú leita tankar til Klakkvikar prestagarð! og spyrt tú: hví? er svarið: „Jú, Petra og Rasmussen flyta til Danmork í fyrsta fari.« Sum blaðungur maður hann kom her til lands. Havnarfólki at tæna. Har hitti hann Petru úr Rytuvík, tað yndiga sprundið væna. Í Klakksvík við henni hann setti búgv, og børnini trý tey fingu. Her bleiv hansara virkisfelt, alt meðan árini gingu. Sum prestur hjá okkum slek 24 ár Várharra honum unti at sita. Hvat hann útinti í hesi tíð, tað skulu tit fáa at vita. Hann talaði gleðiboðskapin fram við kraft og miklum veldi. Altíð merktur av trúfesti og kærleikans logandi eldi, Við skírnarfuntin hann doypti mong: 1400 bern í tali: og konfirmantar 1006 hann fermdi í kirkjusali. Mangt hjúnarbandið hann samanbant, 433 eydnurík hjún. Hann vinsælur altíð at meta var um strætir, gøtur og tún. SOSIALURIN S. okt. 1955 Á gravarbakka hann syrgin stóð og hugdi á 900 kistir:; men samkenslu altíð í barmi hann hevði við teim, ið mistu. Ja, ein kundi nevnt so mangt, so mangt, sum ikki er pláss fyri her. Sum ferðamaður til aðrar bygdir hann fór manga ótýdliga ferð. Í kavaroki um Áarskarð, til Árnafjarðar hann gekk. Í brimgangi norður til Mikladal hann mangan karmin fekk. Á Fugloy, Svínoy og Viðoynni hann kennir hvort mannabein. Á Kallsoy, Kunoy og Borðoynni hann kennir hvonn garð og stein. Ja, slíkur er presturin Rasmussen, hann telist blant mætastu menn. Verð heilsaður, frægi, sum tænari og mannavinur í senn. Nú flytur hann burtur í annað land og tað gert ikki við. At sakna teg frægi prestmaður fer alt Norðuroya kirkjulið. Eg endi, sum skaldið í forðum kvað, at >Gud hann varðveiti teg, konu tina og tíni børn.« Ja, hetta ynski tær eg. At enda vit senda tær stóra tokk á hesari skilnarstund. Gud gávi, vit metast einaferð oll við songi á himmalsins grund. Ein vinur. —Mmmene8{"OII A — ""—————— GG —i2WOOIKIIWI— nattúrkrefturnar hava forða, hvat stundum hendir her á landi. Tá ið hann fyri stuttum kundi halda silvurbrúd- leyp. tóku »fleiri vinir« soleiðis til orða um hann í hesum blaði: »Prestur er tað er ikki ovnógv sagt ógvuliga væl dámdur maður. Tað hevur ikki verið so lætt at vera prestur í eini bygd, har stór brødrameinigheit er, men hann, við sínum sera fólkaligu gávum hevur dugað avbera væl at um- gingist hesa meinigheit, og mong av teimum eru eisini komin at halda av honum. Prestur hevur verið tænari í orðsins rætta týdningi; hann hevur altíð verið villigur til kirkjuligar handlingar hann hevur ongatíð umborið seg við at sagt: „eg havi ikki tíð í dag, steðga til sunnudagin.< Nei, gerandis sum heilagt, morgun ella kvold, uttan mun hevur hann staðið til reiðar í sínum embæti.< Og í heiminum! Hvat folir ein seg væl at stokka inn á gólvið hjá honum, har er hann húsbóndi við lít, skemtingarsamur og prátríkur, ella frúan við kaffimunninum, jú, so sanniliga er har hugni, har kennir ein seg ikki til »ovurs« Tað, sum einamest hevur sermerkt Rasmussen, eru hansara fråliku eini at minnast aftur tey fólk, ið hann einaferð hevur hitt. Ikki minst hetta hevur alt fram hitt mikla fólkayndið, sum hann gjøgnum árini hevur vunnið millum manna. Rasmussen hevur verið prestur í orðsins rætta týdningi; hann hevur sera góðar gávur sum talari, og uppaftur hin vegin hann kennur ell síni søknarbørn og