leygardagur 5. november 1955síða 4

Rættartrætan ... Framhald f. 1. síðu. Mikudagin, hósdagin og ígjár helt rættartrætan fram í dómhús- inum. Vit endurgeva her nakað av avhoyringunum: Fischer Heinesen og Viggo Jo- ensen søgdu seg báðir undan ákæruni. Síðani forsøgu málsins og læs upp tað, ið Ficsher Viggo Joensen høvdu sagt, tá teir í vár Gjerløff. greiddi ákærarin frá Heinesen og vórðu avhoyrdir a dómara. Tá F. spurdur, um hann helt avgerðir fyrra hospitalsstýrisins vera lóg- ligar ella ikki, svaraði hann, at tær eftir ikki kundu vera lógligan, tí eitt ólóg- liga valt sjúkrahússtýri kundi ikki Heinesen síðani varð hansara hugsan útinna gerðir, ið vóru lógligar. — Gamla sjúkrahússtýrið var ólóg- liga valt við tað. at tað í lógini og reglugerðunum stóð, at tað skuldi vera trý sjúkrahússtýrir í land- inum; men her hevði bert verið eitt. Tað bataði einki at siga, at tey høvdu verið trý við somu lim- um í øllum. tí har varð valt undir einum. Tað mundi fara at vísa undir teim kanningum, sum tað vóru teir, seo nå føru fram, at sum umsita lógina, ið høvdu brot- ið hana. R. Nielsen lækni varð settur á fundi. ið varð hildin við bert trimum sjúkrahússtýrislim- um. P. M. Dam og Robert Joen- sen vóru ikki á fundi — veðrið hevði verið so ólagaligt, varð sagt. Heldur ikki hevði nakað verið kunngjørt fyri teimum um, hvat fara skuldi fram á fundinum. — Fundurin, ið verið hevði framman undan, varð einans hildin fyri at heingja upp eina mynd av drottn- ingini. O. Joensen hevði verið til staðar sum tiltaksmaður. Tað sá út sum alt hevði verið avgjørt frammanundan. Tá hann síðani varð spurdur, hvat alt hetta kom honum við, svaraði Fischer Hei- nesen, at hann í hægsta máti var partur í sakini, tí sum Klakksvík- ingur kundi hann altíð koma undir doktarahond. Nú spurdi dómarin, um teir høvdu ætlað at mótmælt hesum ikki einans í orðum men eisini i gerðum. F. Heinesen svaraði, at teir høvdu helst frá byrjanini verið alt ov si0iligir. Hann helt, at tað var menniskjaligt, at miktaka seg, men varð kortini hildið fram, so var tað galið. helt, at fólkið 1 1: t kundi hava sina ætlan um læknan Dómarin væl sum menniskja, men tey kundu ikki vera før fyri at døma um hansara fakligu dygdir. F. Heine- sen svaraði, at sum umstøðurnar høvdu verið, var tað gjørligt at døma um læknanna fakligu egin- leikar. Og fór ein at kanna søg- una, so sást, at slíkir tilburðir aðra staðir beinleiðis høvdu får 1 til uppreisn Íá dóma SO p im F. Heinesen he ællað uppreisn, svaraði hann { tað hevdi hann ikki. So kom Viggo Joensen fyri. — Hann segði, at í teim døgum, her var talan um, varð nógv tosað í Klakksvík um lóg og rætt — við lóg skal land byggjast, og fólksins vilji er landsins lóg — annars mátti hann viðganga, at hann var ikki lógkønur. Hann hevði einans arbeitt fyri at fáa ein góðan lækna Hann varð síðani spurdur, hvat hann kendi til læknar, og hann svaraði, at tå kona hansara hevði ligið á sjúkrahúsinum í Klakks- vík. hevdi ein 70 ára gomul kona, sum lá undir liðini á henni, biðið seg fingið seg út haðani, um R. Nielsen kom aftur hagar. Hann hevði givið henni eina sproytu, segði hon, ið tók henni so meint, at sjálvur R. Nielsen hevði sagt: Nú kundi eg havt dripið tygum. Annars helt Viggo Joensen tað ikki vera beint av ti útneynda lænanum at taka við starvinum; men myndugleikarnir høvdu hild- ið øsingina viðlíka. Síðani greiddi hann frá, at ríkisumboðsmaðurin frammanundan 21. apríl hevði sagt, at teir kundu vera råligir, tí teir skuldu fáa at vita, nær teir, myndugleikarnir, komu norður: men kortini komu teir norður uttan at siga frá. Ein av teim bil- unum, teir nýttu, var umbiðin til at flyta tríggjar pakkar. Hann hevði ynskt at fáa Halvorsen til lækna og ikki R. Nielsen, og hann helt, at tå 95 % av følkinunt ynsktu hetta, åttu myndugleik- arnir at havt givið eftir. Hann hevdi i vår hoyrt Kamp- mann spurt Halvorsen, um hann vildi verða í Klakksvík, og Hal- vorsen hevði svarað ja, og so hevði Kampmann sagt, at so vóru teir samdir, og nú var bara eftir at finna ein form fyri hesum. — Síðani hevði Kampmann sagt við seg, at tað vist ikki var nakað problem at fáa Halvorsen settan sum sjúkrahúslækna. Jens Chr. Simonsen kom so fyri. Hann var harmur um, at hann nú, hann var 65 ára gamal- ur, fyrstu ferð í lívinum varð drigin fyri rættin. Hann noktaði allar skuldsetingar móti sær. Tá frágreiðing hansara til Gjerløff dómara varð upplisin, góðkendi hann hana. Tá hann hin 21. apríl hevdi sæð stóra mannfjøld uttan- fyri sjúkrahúsið, var hann farin niðan har, og hann hevði biðið fólkið bundið frið, ti á slíkum plássi átti at vera friður. Fólk i) spurdu hann, um hann kundi gera nakað. og hann hevði svarað, at um tey ynsktu tað, so skuldi hann fara innar at tala við yvirlækna Dahl. Hann so gjørdi, og inni á sjúkrahúsinum hitti hann Johan Hendriksen „sum hann bað koma XI] við sær. Teir høvdu tosað hampu- liga við P. Dahl og spurdu hann, haðani: | um hann ikki vildi fara men hesin hevði svarað, at hann . AA 3 ir 4 A FM Í var lógliga innsettur á sjúkrahús- Tá hann kom út aftur, vari ha put ju hvussu honur hevdi í 191 or hant ot di fólki frá ti. 7 lu, hví teir ikki høvdi #14 “ í UKIO VV hann hevdi svarad, at tad var ikki hansara uppgáva og var so farin. So kom Esmar Poulsen fyri. — Hann var klagaður fyri hin 21. apríl við voldum og hóttan at hava noytt yvirlækna Dahl at far- ið umborð aftur á Tjaldur. E. Poulsen segði frá, at hann henda dag hevði fingist við lossuarbeidi; men hann hevði smakkað sær á, so hann minntist ikki allar hend- ingarnar so greiddliga. Hann segði seg ikki hava verið við sjúkrahúsið og heldur íkki at hava fylgt P. Dahl umborð. Yvirlækni Dahl kom nú fyri sum vitni. Hann greiddi frá, at tveir menn, ið nevndu seg Jens C. Simonsen og Johan Hendriksen vóru komnir inn til sin á sjúkra- húsið. Teir leir, komnir í fólksins o gteir spurdu seg, um hann vildi fara av sjúkra- húsinum. Hann heyrði svarað teimum, at hann var lógliga sett- ur í starvið, og at hann ikki vildi fara. Menninir søgdu tá, at so vildu teir bera fólkinum hesi boð. So gingu 2 minuttir, tá komu 12 vóru, søgdu menn inn. 5—6 tóku seg aftan- ilfrå og lyftu seg upp úr sessinum. Hann hevði so sett seg inni í eina aðra stovu; men eisini haðani var Ohann rikin — og síðani varð útkoyrdur av sjúkrahús- inum. Hann hevði ætlað sær til sýslumannin, kundi ikki koma vegin fram fyri fólki, so hann var farin út á Kósina. Tá hann var komin á Kósina, vóru einans 5—6 manns og o. u. 20 skúladreingir aftaná honum; men so var hann komin at fylgjast við fútanum. Aftaná honum var eis- ini ein hali, so nakað av fólki var tilsamans tað síðsta strekkið. Viðvíkjandi samrøðuni við J. C. Simonsen og Johan Hendrik- sen segði yvirlæknin, at hann ikki hevði kent seg hóttaðan av teim- um. Teir høvdu verið róligir og fólkaligir. Johan Hendriksen varð síðani førdur fram sum vitni. Hann segðði m. a., at hann helt ikki, at tað fólkið, ið tyrptist uttanum J. C. Simonsen, tá teir báðir komu út av sjåkrahåsinum, kundi vera tað sama, sum fór inn eftir yvir- læknanum, tí hann var vist ikki komin meir enn eini 20 stig frá sjúkrahúsinum, tá hann sá yvir- læknan koma út. Tilsíðst kom Jens Chr. Simon- sen fyri aftur. Hann segði seg ongan lut at eiga í, at fólk trunk aði seg saman uttanfyri: sjúkra- húsið, heldur ikki átti hann lut ella part í, at fólk var farið inn eftir yvirlæknanum. Hann hevði hann men vørturímóti roynt at sissa tey. Og hann var bara farin at tosa við yvirlæknan, tí tey høvdu spurt seg, hvat hann kundi gera. Fyrsta vitnið, ið steig fram hós- dagin, var ríkisumboðsmaður Elkær-Hansen. Greiddi frá hend- ingini 21. apríl. Yvirlækni Dahl heiði starvinum sum lækni á Klakks- henda morgun tikið við nn : Vikar embætis- sjúkrahúsi. lå menninir skuldu fara út av sjúkr- ahåsinum, møttu teir Fischer Heinesen og Viggo Joensen. F. Heinesen hevði latið upp hurðina; men ikki mintist rikisumbods- maðurin fyri vist, hvør teirra ið fyrstur fór út. Uttan fyri hevði antin Viggo Joensen víst teimum á eina upposta mannamúgvu, og hann helt, at undir hesum orðum lá, at her sóu teir fylgjuna av, at teir vóru komnir norður. Megin- parturin av fólkinum, har stóð, var ungfólk, tó var ikki sørt av eldri fólki ímillum. Ymsir í mannamúgvuni høvdu rópt. at ta skuldi ikki henda, at Halvorsen skuldi burtur. Viggo Joensen tykt- ist at royna at sissa fólkið. Annars meinti = ríkisumboðsmaðurin. at hóast Viggo Joensen lætst at sissa fólkið, so hevði hann inntryk av, at hann kortini Tann maður — ríkisumboðs- maðurin kendi hann ikki — ið V. Jensen talaði eina mest við. gjørdist ikki serliga ågangandi, fyrrenn V. Joensen hevdi talað. var við teimum. Viggo Joensen mótmælti hesum skuldsetingum og segði. at tað var beint Manna- múgvan hevði verið í øðini inn á seg. Hann spurdi ríkisumboðs- mannin, um hann ikki kundi minnast, tá rópt varð: Gev Viggo uppá kjaftin — hann er fimm- prosentari. Hetta mintist ríkisum- boðsmaðurin ikki. tvørturímóti. Síðani segði rikisumbodsmad- urin frå, hvussu teir vórðu troðk- aðir gjøgnum býin umborð á Tjaldur. Fischer Heinesen mótimælti hesi frásøgn. Ríkisumboðsmaðurin frå, at F. Heinesen hevði fylgt sær inn eftir vegnum og nevndi nakað av ti, hann hevði sagt vid seg. — Einaferð varð ríkisumboðsmað- urin troðkaður burtur frá hinum embætismonnunum, og mann- fjøldin kravdi av honum, at hann skuldi venda aftur og fáa yvir- lækna Dahl út av sjúkrahúsinum. Hesum sýtti hann fyri. F. Heine- sen hevði tá sagt, at nú skuldi fólkið bara taka sær av hesum monnunum, tí nú mundi Dahl helst longu vera útkoyrdur. F. Heinesen hevdi eisini spurt rikis- umbodsmannin, um hann vildi verða borin í gullstóli, ella um hann heldur vildi. ganga sjálvur. Ein maður, sum nevndi seg: Navnleysur Norduroyingur, hevði sagt, at var R. Nielsen umborð, so skuldu teir verða hongdir. Hann kendi ikki mannin. Teir einastu, hann kendi í mann fjøldini. vóru F. Heinesen og Viggo Joensen. greiddi Fischer Heinesen mótmælti frá- søgn ríkisumboðsmannsins. Síðani komu fåtin og sorinskrivarin, Edv. Mi- fram sum vitni lens, landsstýrismaður, sýslumað- urin og navigasjónslærari Johan Samuelsen. Viðvíkjandi Klakksvíkar havn, ið varð læst í vár. vórðu ymsir fram fyri F. Heinesen. og frásøgn hansara til kriminalpolitiið varðupplisin. F. spurningar settir i . Heinesen noktaði seg sekan.