fríggjadagur 23. desember 1955síða 1

SOSIALURIN FRÆLSI JAVNADUR FSI z | FINI GLEDILIG JOL | | | YNSKIR BLAÐIÐ LESARUM SÍNUM | | 5 = JOL Aftur eina ferd vard okkum lagað at halda jól. Jólini eru gleðihátíð. Tey eru gleðihátíð barna, og tey eru gleðihátíð teirra, ið standa í bestu manndómsárum sínum, og tey eru gledihåtid teirra gomlu, ið hava hildið jól gjøgnum so mong ár, og sum nú gleða seg yvir aftur eina ferð at hava fingið loyvi at halda jól. Børnini gleða s Barnatrúgv- in er rein og Óspilt og uttan iva og mistreysti. Tey gleða seg yvir jólaevangeliið, glógvandi eygum syngja tey jólasálmarnar um Frelsarin, ið var eitt lítið barn, sum læt seg føða her á fold fyri at bjarga menniskjuni frá myrkurs- Tey gleða seg yvir hin ra seg Ólta- 0 seg. og vid ins valdi. stora barnavinin og gev leys inn undir vald Hansara og stóru náði. Lat tað so vera, at eisini verðs- lig gleði rínur við tey. Tey frøast yvir ljósini; men tað er jú gleði yvir nakað, ið vakurt er. Og fara vit at kanna gjøllari eftir, so var tað einki óboðið, um eisini tey vaksnu kundu kent somu sonnu gleði yvir ljósini, ið tendrað verða á jólum. Tey eru tekinið, symbol- ið, uppá hitt æviga Lívsins Ljósið, ið tendrað varð hina jólanátt í Betlehem fyri at týna myrkursins valdi her á jørð. Tey kenna eina barnsliga gleði yvir tær gávur, tey fáa á jólum, hvørjar tær so eru; men enn størri verður gleði teirra, um teimum verður loyvt at geva teimum gáv- ur, ið tey eru góð við. Hitt óspilta barnalyndið finnur størstu gleðina í at kunna gleða onnur. Tað tilkomna fólkið, tað hevur tað so strevið alt árið, ella tað ger sær tað so strevið, at mong teirra geva sær lítlar stundir at halda jól. Tey hava ikki reiðiliga stundir at lata jólafriðin finna inn í sálina. Jú, víst halda tey jól øll somul. Men hvussu halda tey jól? Tey pynta til jóla, keypa jólagáv- ur og jólatræ, kanska. Men Hann, ið jólini verða hildin til minnis, hvussu djúpt sleppur Hann inn í hjørtuni? Verður Hann íkki næstan gloymdur av mongum? Verður Betlehems stjørnan ikki bert eitt stjørnuskot — kanska eitt vakurt stjørnuskot í besta føri — ið eina stutta stund fer lýsandi yvir himmalhválvið, og so er tað burturi. Eisini heidningarnir hildu jól, tá varð mong mjaðarkannan tømd. Teir hildu jól fyri sólstøð- uni, og gleddu seg yvir, at nú fór at bera móti ósar døgum. Men tað var ikki Lívsins Ljós, teir fagnaðu og gleddust yvir. Nei, tað var tað, at nú fór at bera móti ljósari døgum við summri. | Vit eiga ikki at halda heiðin jól. Heidningarnir kendu ikki Lívsins Ljós; men vit kenna tað, tí er ábyrgd okkara so nógv størri enn teirra. Latið okkum minnast gleðiboðskapin, at okkum er í dag ein Frelsari føddur. Og tey gomlu, ið enn eina ferð kunnu halda jól millum síni egnu. tey flestu teirra munnu kenna jól- ini sum hina stóru friðarhátíðina. Í teirra ungdómsdøgum var jólahaldið í Føroyum nógv annar- leiðis enn nú. Tað var meira ein- falt kanska og bar ikki tann stási- liga dám, tað nú hevur fingið; men tað var hjartaligari og meira og einans sól og og merkt av guðstrúgv og friði. Á teirra døgum er jólahaldið í Før- oyum nógv broytt, og tey flestu duga at síggja, at roytingin ikki var gagnlig sum heild sæð. Men tað vóru ikki tey, ið broyttu jóla- haldið og sidirnar, tað var ein broyting í mannalyndinum, ið kom inn á okkum. Tey eru anda- liga sæð meira støðuføst enn tey yngru. Tey gleða seg yvir friðin á jørð, sum Hann, ið føddur varð jólanátt, hevur boðað, og í fastari trúgv til Frelsaran líta tey á, at Hann, sum kom til jarðar at frelsa alla mannaættina, eisini er teirra Frelsari, sum skal leiða tey inn til hin æviga friðin og frelsuna. >Friður á jørð, og í menniskj- um góður tokki!< Og so halda vit kristin jól! BRØDRALAG NR. 50. TOLLAKSMESSUDAG 23. DESEMBER 1955 28. ÅRG. HEDIN BRU: HIN HVITA KIRKJAN Vit børn høvdu so leingi gingið og stundað eftir kava; sleður skriðifjalir í standa og stóðu i inni undir grundunum og bíðaðu, men alsamt var barajól. Hvørja ferð ein hvøss tjúkn glumdi á takið, lupu vit út á geilar og hildu hend- urnar undir, fingu nakrar hegling- í lógvarnar og koyrdu í munn- in; men ikki so skjótt sleit ælið í fyrr enn alt tánaði burtur aftur, heilt niðan undir rókaløgini. Men ovari lá kavin skínandi hvítur. Tá so sólin glotti út, og fjallið stóð glógvandi reytt, kundu vit fara og knýta okkum bond í sleðurnar og til gongu niðan á fjallið; men vit komu ongatíð longur enn, til næsta heglingsælið dreiv okkum oman aftur. Men so jólaaftan kom dunga- rok, tættar mjúkar daladu flykrurnar av møku og løgdu seg varliga um allar vøllir, um grót og skursl og húsatekjur, doyvdu tufluljóðið og fótaferð av brynnandi dýrum í túninum. Vit smáu fingu okkum turriklæði um hálsin, lótu okkum í vøttir og settu okkum á gáttina at hyggja eftir, hvussu alt lokaðist til, hvørt og strikadu í kavan, sótu so aftur og dugdu, hvussu flykrurnar javnaðu tað aftur. Gæsnar komu pleyrandi inn í dyr, og niður lupu við drógu eggposan eftir kava- num, rætta hálsarnar fram pjátraðu. — >Tær vænta kulda,< søgdu tey gomlu. — Stari og grá- títlingur flyktust um túnini, settust stokkutar løtur ristu fjarð- arnar, flugu so aftur. »Fugl- urin væntar kulda,« tey vaksnu. Best sum vit koma teir størru dreingirnir rennandi gjøgn- um túnini og biðja okkum koma niðan á beitið at rulla kavaknetti: >Vit fara at byggja eina kirkju.« og og søgdu sita, So rullaðu vit kavaknetti, eltu fyrst ein klump saman í hondini, í gildi sum báðar nevarnar, løgdu hann í kavan og rullaðu, so vaks vaks hann, til tess vit orkaðu ikki at skrika honum meir. og teir eldru dreingirnir máttu koma og taka hann, rulla hann oman og upp í kirkjuveggin.. Knetti eftir knetti rullaðu vit, og vegg- irnir hækkaðu í hvørjum, kavin bráðnaði í klæðini drivu í sveitta, men eingin gavst á h Summir evnadu stykkini til, aðrir aftur ir Í jók Ój javnarnar burtur og tettu ímillum. Tey vaksnu støðgaðu sínari leið millum húsini oc aðu við okkum, fagurlátin og takandi, gjørdu okk o og seta skónum, hendi. :ttu tey á veggirnar, og menn mønutræ í, fingu okkum okkurt at standa á, tá ið upp kom, aðrir tóku knívarnar snøggaðu okkum vindeygaopilsini, allur býlingurin og spældi. Tá ið tók at skýma, stóð kirkjan liðug, við taki og torni og øllum, sum var. Tað síðsta, ið hendi, var at maður kom við einum koparmortara og hongdi í tornið. >Klokku mugu tit hava, allar kirkjur hava klokku.« Og tå ið kirkjuklokkan ringdi jólini inn, mortarin í teirri Vit sótu øll rundan- ein ringdi eisini hvítu kirkjuni. um í kavanum og lýddu á. Tá ið fóru vit inn Í Jólamorgun var nátturðaeldarnir tað kvøldið. gellandi ruku, fyri frost og blåur himmal. Kavakirkjan stóð skínandi hvít og harðfryst. Teir størru dreingirnir tóku gler settu í ini, tær hálvvaksnu pyntaðu hana innan: Har var altar við dúki á, stóðu g millum ljósini lá grønur lyngur, duraopilsið var tjaldað. av ánni og vindeygaopils- genturnar har ljós, « Úti á degnum ringdi mortarin, og vit fóru pyntað, við sálmabók hondunum í hvítu kirkjuna, alspent fyri stórum hendingum skundaðu vit okkum vegin fram, tivaðu, so andin stóð sum ein hvít skødda fram fyri okkum, skutu okkum inn við duratjaldinum og setttu okkum á hálmin, ið var breiddur á gólvið. Ljósini brunnu á altarinum og í unum. Dreingirnir sótu kvirrir við hågvunum í hondunum:; tosaði, hetta var jú í kirkju; øll eygu stardu stundandi út í rúmið, altrá barnaeygu, víðopin fyri tí, sum skuldi henda. — Men hvat skuldi henda? — Ja, tað høvdu vit ikki hugsað um; men vit høvdu bygt ta hvítu kirkjuna, prýtt hana, gingið og longst eftir, at tað skuldi ringja, og nú vóru vit her. — Tað gekk ein løta, og einki hendi. Vit hugdu upp til altarið, upp í møn- glervindeyg- eingin una, upp á hvørt annað, eyguni vóru spurin, men fingu einki at vita. Vit blaðaðu í sálmabók- unum, løgdu tær saman aftur, vendu teimum í hondunum — einki hendir. Þá sigur ein hålvvaksin genta lågmælt: »Onkur må vera deknur.« Kingin svarar, bert andadrått- urin er at hovra og skróð, tá ið onkur rørir seg í hálminum. Onkur vaksin, ið hevur slotað í durunum, fer skundisl gang: andi gjøgnum kavan: »I gt ) skulu (Framhald á 4. síðu.)