leygardagur 14. november 1959síða 2

i f Nr. 46 SOSIALURIN, MINNISRØDA LØGMANSINS YVIR TEIM SJOLATNU Øll kenna vit Hin fløvanndi kærleika, 10 hugnan i heimi- | num. | andar frá faðir og móður, systir og | bróður Í hesum kærleika vórðu bondini vovin. ið knýttu okkum Oloysiliga | , ” Í hvor til annan. | Her vórðu longslarnir skaptir vónirnar um framtíðarlukku íbirtar. | Hendan samrenning og samk« la, ið erør seg sterkari í hvørjum í | í heiminum, steðgar ikki á gåttini, men veksur út til grannan, by fólkið og landsmenn og mennist eisini her í hvørjum sum hin sterk- } asti táttur í lívi okkara. rad er fólkið einstaklingurin eins og hin við tað er menniskjan, blóðs ins skyldskapi og felags korum og lagnu samanteggjaða mannafjøld í landinum. ið eigur størsta takið á okkum, ja. lagið undir okkara tilveru bæði sum sum er sjálvt grundar- einstaklingur og sum partur av tjóð ini. Vit eiga soleiðis ikki bara rúm hjá hvørjum øðrum so langt, sum vit persónliga kennast, men vit hava so av samlívsins andadrátti, av ken sluni og vitskuni um, at vit oll innan fyri ringin frá Sumba til Hattarvík- ár hoyra saman sum ein stór famil- ja. drukkið menning og nørslu av | góðskuni hvor til annan og av å- byrgdini yvir fyri hvørjum ødrum, at vit verunliga eru vorðin ein part- ur av hvørjum ødrum. Men um vit å gævustundum ken- na okkum sum ein. eru vit kortini í ti livandi lívinum ein vera hvor seg hvør vid sinari meining um innan- hýsis mål og spurningar, og tann dráttur, sum stendst av hesum, kann ofta bera á brá av stríði. Men innast er tað kortini ikki so, men tekin rembingar, ið eru treytin fyri framhaldandi lívi og einans uppá vøkstri ætt eftir ætt. Vit eru hóast hesar rembingar so fastknýtt burturúr, fer eitt saknar- og sorgar- rensl gjøgnum okkum, sterkari sjálv saman. at tá ið ein fer andi jú nærri tann farni hevur stað- | ið okkum í barnaárunum, í skyld- skapi, í persónligum vinarlagi og samveru og samstarvi. Og um ein av okkara — og her andar orðið »okkara« sína kenslu- ríku tilfinning at hverjum tað so er í familjuni Føroyum — ferst av van lukku. ferst harúti á villini havi, í stríðnnum fyri dagligt breyð fyri seg og síni og landið, tá er tað okkum, sum saknarrenslið og sorgin fara 6- vanliga fast og eymt um hjartarøtur okkara. Er tað ektamaðurin, faði- rin, sonurin, bróðurin ella alvinurin ið varð verandi harúti, kenst sjálv- andi sorgin og saknið tyngst og dapr | ast, kenst sum sár, ið aldrin kunnu grødast aftur. Men tíðin mildnar øll sár.; Hin Altvaldandi hevur í vísdómi sínum givið konuni, børnunum og systkj- ununum og øllum, & vara av, næstr- ingum sum fjarum, evnini at uggast aftur og fata, at skilnadarstundin eis ini er ein gáva frá Honum. Hesin dagur, dagurin til minn um okkara gævu sjómenn. ber ti vi hjá hvørjum einasta mansbarni her á lanndi letur upp slúsurna!t tyri besta í okkum imkensluni £ n rhucanum kana okkur stilli en nil {SÍ 3! Wlurikas háfi | | ra undirtóna } Fer il i ein veksur Í lív í l irtur | få f1 í fl 1 | na I Teimum brunnu vív: heimi sínum ns móðurinnar og 1 x „: ol skilnaðarkossir á kinn, tå ið ten evstu stund stóðu haruti í havsins vannda og stríddust tað seinasta yvirmenniskjaliga stríðið, men máttu lúta og uppliva ta gomlu før- oyinganna ásannan, at eingin kan byggja borð fyri báru, tí feigdini kann eingin forða. Alt stendur í Hansara hondum. Hann ræður fyri lívi og deyða. Tað var hansara kall, at teir vórðu verandi har úti í teirri køldu grøv. Hansara vegir og vilji eru órannsakligir og, okkum til bes- ta. Herí og í vitanini um, at deyðin og skilnaðurin her á fold er eingin tyning, men einans ein víðari gonga móti ævinleikan heimi, goymist hin stóri uggi og kelda, ið veitir kraft- ina at bera skilnaðin og sorgina við tolni uttan vónloysi, men í treysti- num og vissuni at finnast aftur, har ið eingin deyði ella skilnaður eru meiri. Tey, sum eftiri vóru heima, tá ið teir fóru út. høvdu í tankanum og sálini verið við teimum, fylgt teim- um, hvar ið teir fóru, og gyrt teir við hjartanns góðu ynskjum sínum og kærleika. Vitskan um hesa Ó- sjónligu, men kortini so verunligu nærveru teirra kærastu var rikidømi hjá teimum harúti og líkasum tók burtur fjarleikan, ið skilti, og gjørði baksið og stríðið lættari og gav lívi teirra ein sterkari dám og virðismikl ari innihald, enn tað annars vildi haft, um tey dýru bond og streingir heimanífrá ikki rukku út til teirra. Teirra elskaðu vóru í huga teirra, | og teirra sál sendi øllum sínum hei- ma ta seinastu og kærastu heilsu og hjartans ynski um hjálp og varð- veitslu. Kenslan av hesum er hin kærasti dýrgripur og uggi teirra sum eftir si- ta við sakninum og sorgini — kensl- an av kærleika teirra, sum fóru. Havið, okkara høvudsarbeidsøki, er veldugt, stórbart og dragandi í ódn sum í logn. Tað er ríkt og gávu milt, samstundis sum tað kann vera so kargt og krevjandi. Vit óttast og elska tað, oll. Vit skelva fyri ti, men tó tolir tað okk- um og dregur dastið av okkara bes- tu monnum at leggja út av nýggjum, år aftaná á. Ongantíð koma allir teir, ið hildu út, aftur. i Men okkara sjómenn vita. at so i hevur verið og verður Feir fóru ikki og fara ikki avstað við bind LYTI sjón. — Feir vita, at so eru kostirnir. Og teir taka við hesum kostum. = Heldur íkki í ár komu allir hein , aftur. | Fi. im br | ismi i ár kravdi tað sítt árliga | g Í g uld f 0 l sinal | Feir ok! gævu sjomonnum | 4 VOrotu VE nat har UU Í ar, VOTU | I.Ér imonsen, Seyrvági, 41 ár Í giftur fór hin ] december 195: Í við »Roevukolli« 1 = Ir > p Í Karmal Sigfred Olsen, Vest- | pr . i . í 20 | manna, 29 ár, giftur. deyður hin 30 Í januar 1959 umborð á einum motor | báti | 2 | 3. Peter Albert Joensen, Vestman- na, 39 ár, giftur, deyður hin 30. ja- nuar 1959 umborð á einum motor- | báti. | 4. Richard búði í Keypmannahavn, 30 ár, giftur Jacobsen, Sandvík fórst við »Hans Hedtoft« um leið 1 februar 1959. | 5. Ólavur Gudjónsson, Klakksvík. Í búði í Narsak, 16 år, fórst við Hedtoft« um leið 1. februar 1959. |. 6. Napoleon Jacobsen. Vági, 71 ár | deyður 27. maj 1959 umborð á »Merkur«. | 7. Tvøroyri, 18 år, forst tann 23. sep- Hans Helenius Brimstrond, tember við »Hamranesi.« Feir eru farnir, men liva kortini í- millum okkum. Minnini um teir skírast og gerast okkum dýrari í hvørjum, sum skiln- aðari vónloysi firrast, minnini um tær vakrastu og hugnaligastu løtur- nar saman við teimum. Hesi minni, ið aldri kunnu strikast út, men stan- da eftir. tá ið tey eru gloymd, oll tey smærru og stórri missljóðini, ið kun- nu hava verið, ja, sum altíð í allari | samveru menniskjanna millum kun- | nu taka seg upp, annaðhvort talan er um hjún. foreldur og børn, vin- fólk ella næstringar og frændir. Vit eru samlað her, komin saman at minnast teir, vísa teimum, lands- ins gævu sonum, okkara og landsins heiður. Vit boyggja høvur og biðja til hin Altvaldandi um troyst og ugga til einkjurnar, tey fadirleysu, foreldrini og unnusturnar, ið hinir ungu, sum aldri komu aftur, høvdu lagt ástir við. Vit boyggja hevur í djúpastu virð- ing og tøkklæti og minnast teir og tann stóra skara. ið fórst framman- undan teimum. Guðs friður og miskun ríki yvir minni teirra og veri eftiri hjá okk- um! Lastvognskoyring við vippu Telefon 2346 Leivur Johannesen | ! ! 14. november 1759 Lutaseðlarnir til Hvíldarheimið Naina ið vunnið hava: Eitt lamb 2128 Ein divan 4506 Eitt kakkelborð 1041 Ein mannstroyggja 3184 Ein dukka 374 Eitt lamb 464 Fin termo-kanna 2516 Fin brod. dukur I. 4091 Eitt foto i rammu 1614 Ein dup. el-kókari (LK) 2621 Ein brod. dúkur Il. 4973 Fin sofapúta 348 Tey, ið hava vunnið, verða biðin um at venda sær til Hvíldarheimið við lutaseðlinum. Kunngerð Urslitið av basarinum fyri hvíldar hemið varð hetta: Basarurin 11511 kr. og lutasedlar- nir 5000 kr. Hjartaliga tøkk fyri góð- ar gåvur bædi frå bygd og by, fyri tað stóra arbeiði, tit gjørdu, ið fyri- reikaðu basarin og tøkk til oll, ið komu at keypa. Tórshavn h. 11. nov. 1959, „ J. Joensen, próstur. ØLL SLØG AV MÅLING STORT URVAL | TAPET LINOLEUM CONGOLEUM VILANYL | VINYL | | HARÐAR OG BLEYTAR | Isoleringsplåtur | | Plasticplátur | Flisaplåtur Congowall KOKUSLEYPARIR KOKUSMÅTTUR FORLEGGJARIR VEGGJA- GOLV- TJØRUPAPP RUTAGLAS GARDINSTENGUR RULLUGARDINUR Poul Arne Poulsen Tvereyri Haldið Sosialin