mikudagur 18. apríl 1962síða 4

Miriam (Framhald frá |. handa svikaprofetin síðu) keys at Messias.« »Åh, fadir, hann er eingin svika- profetur, vit hava sjón fyri søgn, allar undirgerðirnar: blind fáa sjón- ina aftur. lamin ganga, spitølsk verða grødd, og deyð rísa upp.« »Miriam, tú ert ein vitug kvinna. Sum fadir tin veit eg, at tå kennir væl søgu okkara, og søga okkara er eisini søga Guðs, tí skuldi tað ikki verið neyðugt fyri meg at sagt tær. at alt hetta gjørdu profetarnir eisini. og tó var tað eingin av teim um, ið kallaði seg Guðs son. Barn mitt, eg må vidganga, at tú hevur gjørt meg eitt sindur skakkan og óivað Kaifas vid; tó lat okkum íkkt blíva ill, men tosa út um alt hetta. sum tað sømir seg mentaðum fólki. Hvat fekk teg at fara at lurta? Miriam, um eg fati teg. Hevur tú gloymt, hvor tú ert, og hvaðani tú 1,4 kalla fOk ert komin, og hvat heldur tú halda um teg?« Faðir. tað er júst hetta, hvor eg eri. ið hevur forðað mær at lurta eftir Jesusi. Í næstan 3 ár havi eg bert hoyrt um Hann, øll vita um Hann, øl! tosa um Hann, um hvat Hann hevur gjørt, og hvat Hann lært. og ongantíð tordi eg at har hann var. tí eg vildi veri trúgv móti tykkum báðum. eg havi barst 'g barst við meg sjálva. ongan í ara til í neyð míni uttan men Harrin svaraði mær ikki, var fyri mær. sum bønir mínar komu longur enn til loftið. Tykkum fekk eg meg ikki at tosa við um hetta. ti eg kendi stóðu tykkara. Og so í gjárkvoldið. tá brast alt, og sum eg segði í áðni. eg mátti avstað, og eg upplivdi eina nátt so ræðuliga. so ónda. at hon mest sum stendur fyri mær sum ein ringur dreymur. og tó veit eg. at so var ikki: åh, tað var, sum doyði eg fleiri ferdir í hesum timum.« »Fylgdi tú so við mannamugvunt aftan á Jesusi alla náttina? og heilt út á Golgata?« »Nei, Kaifas, ikki út á Golgata, har orkaði eg ikki at fara: men al'ar aðrar staðir var eg við. Eg byrjaðt úti hjá faðiri. og har sá eg Jesus fyri fyrstu ferð, so einsamallur stóð Hann millum óndar fíggindar framm an fyri tær, faðir; men tú vart ikki tann faðir, eg kendi og æraði, tann adir, ið hevdi leitt meg inn á vegin u! Guð. hevur fara, hevði eg at orsaka. at eg sigi so, men tú vart broyttur, heilt ræðuliga broyttur, tú vart ein fremmandur maður fyri mær. Og soleiðis eisint seinni við tær, Kaifas. og við ollum teimum nogvu, eg kenni. »Miriam, tú talar uttan skil, held- ur tu, at Kaas og eg tala við ein il svikaprofet á sama hátt sum við teg?« »Nei, tað veit eg væl; men tit vóru ikki strangir og dømandi, tit voru, tit fyrigeva mær, at eg noyð- Ist at siga, tit vóru óndir ráðið við tykkum og mannamugvan. Faðir um mentað fólk, nei, vit eru uttan mentan og siðmenning, ja, uttan livandi gudsótta. Hvussu og alt tosaði varð Jesus ikki viðfarin; háðaður. spottaður. sigin, húðflongdur og spýttur á g at enda eina tornakrúnu og kross sín at bera. Og alt bar hann tolin og tigandi.« Miriam, Hann hevði a't hetta uppiborið. Hann hevði spottað Guð. »Ja, tit siga tað, Kaifas.« »Rættargongdin var rættvis, Miri- am, og deyðadómurin eisini.« »Nei, Kaifas, aftur rættargongdin var rædulig vid øll- nei og nei; um teimum rongu vitnisburdunum; SOSIA Nr. 18 18. APRÍL 1962 LURIN 35, ÁRG. tit vildu og skuldu hava Hann dømd an, kosta hvat, ið kosta vildi. Tað var fyri mær, sum striddust tit við tykkum sjálvar eisini, sum vildu tit við hesum ónda hatri doyva nakað í sál tykkara. sum royndi at siga tykkum, at tit vóru á heilt skeivari leið. Eingin so órættvís rættargongd hevur nakrantid verið og verður ongantíð, ti tit dømdu Guðs son. »Torir tú. Miriam, torir tú at siga. at vit hava krossfest Guðs son?« »Ja, Kaifas, tað tori eg.« »Åh, mitt barn. tað er nokk myrkrið og jarðskjálvtin, ið gjørdu teg bangna, og so allar hasar søg- urnar, sleygisøgurnar, sum siga, at Hann skal rísa upp á triðja degi.« Nei. faðir, einki av hesum. Fyri triati árum síðan, e var stór smágenta, tá tendraðist ei nøkrum og 8 n bjørt stjórna, klár og rein stóð hon á himmalhvolvinum, eingin hevði sæð slíka stjórnu áður. Og náttin var so merkilig, alt var so stilt, tað var sum sjálv náttúran het anda- ein friður lá oman yvir ollum, ein friður. ið ikki var av hesum heimi. Fú minnist tað væl. pápi. Onkur segði, at nú var tann borin í skuldi Ísraels fólk úr trældómi Rómverja: men tá svar- aðj ein gamal maður, at soleiðis fór fesstas ikki at verða. og rætt hevði hann. heim. ið loysa tann Ja, faðir. eg veit. at Jasus er Guðs sonur, eg havi altíð vitað tað í hjarta mínum, men ongantíð torað at verið við tað. tó í nátt ella bein- ari í morgun fekk eg fulla vissu fyri ti. Hin tornakryndi Jesus kom framvið, har eg stóð. og Hann hugdi at mær. Tað var. sum eg alt lív mítt hevði bíðað bert eftir hesi lotu. Eygu Hansara vóru full av 6- endaligum kærleika og eisini av sorg. Meðan vit hugdu hvert at ødr- um, kom ein angist yvir meg, ein angist so ræðulig, at eg kann íkki greiða frá henni; eg fall á knæ og I hjarta mínum rópti eg um fyrigev- ing, bønadi og bað um fyrigeving fyri tað, ið eg var skuld i, og sam- stundis kom ivin: kundi fyrigeving finnast fyri meg, eg hevði hoyrt kallið og var ikki farin, hevði verið við alla náttina og einki sagt. Kona Pilatusar var nógvar. nógvar ferðir betri enn eg. hon hevði roynt at forða manni sínum í at døma Jesus; hon, ein heiðin kvinna úr Rómverja ríkinum, meðan eg, ein dóttir av Guðs útvalda fåki, eg gjørdi einki, púra einki, vágaði ikki so mikið sum at tosa við mann mín um Je:us. Ah, eg var ússaligasta menn- iskja her á fold í mínum egnu eyg- um, hvat so ikki meira í Guðs eyg- um. Aldri havi eg verið í slíkari neyð. Men vita tit. hvat tá hendi? Jesus legði hondina á høvur mitt og segði: Mín frið gevi eg tær! Og mítt deyðmedda hjarta bleiv stilt, ein friður kom wvir mee, ein friður. sum eingin kann taka frá mær, ti hann er givin mær av Guði. »Miriam, Miriam! Ah, Faðir A- brahams, Ísaks og Jákuns. hvat havi eg gjørt, at hetta sku'di henda mítt einasta barn?« »Kæri verfaðir, tað er seint nú. eg haldi, tygum skuldu farið til songar her hjá okkum, kamarið stendur altíð til tygara. Vit kunnu tosa meira um alt hetta í morgin.« »Takk, Kaifas, eg haldi, eg fari at leggja meg. eg eri so troyttur, og í átt kenni eg elti á mær fyri fyrstu ferð. Hvat viðvíkur at tosa meira um hetta, so er tað nyttuleyst. Nei, Kaifas, tú skalt ikki fylgja mær. Góða nátt, kæri versonur, góða nátt, barn mítt.“ Góða nátt, kæri verfadir.« >Góða nátt, kæri fadir.« Miriam og Kaifas sita leingi og hyggja hvort at øðrum. »Lat okkum halda fram, Miriam, hvar fort tu so aftan å hesa hend- ingina vid Jesusi?« »I einsemi fór eg, Kaifas, eg kundi ikki fara ut å Golgata og ei heludr kundi eg fara heim. Langt, langt uttan fyri Jerusalem havi eg | gingid, næstan alla tidina i bøn mest fyri tær og fadiri mínum. Elsk- aði Kaifas, tað ger mær so ilt, at vit standa hvør sini megin, men | einaferð kemur tú yvirum.« Í — »Nei, Miriam, aldri, ongantíð á | ævi mini! Í all hesi mongu år, vit ' hava livað saman, hava vit verið so | lukkulig, elskað hvort annað so inniliga. og nú skuldi tað enda so- leiðis okkara millum!« »Kaifas, hvat meinar tú? enda?« »Miriam, tú kanst ikki liva an við einum manni, ið hevur fing- sam- ið tín Messias krossfestan.« »Åh, Kaifas, hvor eri eg, at eg kann dóma teg. Eg havi fingið frið vid Guð, eg óverdiga og seka. og tað vilt tú eisini fáa, tí fyri Guði er alt møguligt.« | >Nei, Miriam, nei, altíð havi eg hatað Jesus, ja, hygg bara forfærd at mær. men ongantíð havi eg hatað Hann sum nú; eg eri glaður yvir, at eg fekk Hann dømdan.« | — »Kaifas, Kaifas, tú veitst ikki. hvat tú sigur!'« | >Jú Miriam, tað veit eg fullvæl, | alt kundi eg fyrigivið Jesusi. men | aldri, at Hann kom ímillum teg og | meg. Hann hevur tikið frå mær tað | dyrabærasta, eg átti her á fold.“ | — »Kaifas, sissa teg! Tú mást taka hasi ræðuligu orðini aftur; tú fert í heilt skeivur, ongantíð havi eg elsk- | að teg sum nú, og ongantíð hevur tú trongt so til min, og eg fari ikki frá tær; sessur mín er hjá tær. Hvat havi eg ikki nógv at gera gott aftur. Ein kona hevur stóra ávirkan á | mann sín, og her er tað, eg havi | svikid so stórliga, og ti eri eg lika ; sek sum tú og faðir í ollum hesum | ræduliga, ið hem er. Men Kaifas. | eg havi fingið /yrigeving, og ta tíð, | eg havi eftir. um hon verður stuti el'a long, vil eg biðja fyri tær og fadiri; eg vil sum Jákup á sinni | stríðast fyri tykkum og ikki sleppa Guði, fyrrenn Hann signar tykkum. | »Ver ikki fåvitskut, Miriam, tú | veitst væl, at Jákup stríddist fyri | sær sjålvum og ikki fyri øðrum. og | tað er nyttuleyst, hvat tú stridist, | tá vit ikki vilja.« | Vilt tú sum høvudsprestur siga, | at tað er nyttuleyst at biðja fyri | ødrum menniskjum?« | »SNei, als ikki: men tað valdast. hvat bíðið verður um. Lat okkum | gevast við hesum tosinum, og fær ; tú tær til hvíldar, Miriam, eg noyð- | ist eini ørindi ti! Pilatusar.« Ørindi so seint á nátt? Og so til | Pilatus eisini? | »Ja, eg fari saman við ovasta- prestunum at krevja innsigli á grov Jesusar og eisini vaktarmenn.« »Åh, Kaifas, út eru ikki givnir enn; men tit fátrúnu men. trúgva tit, at eitt rómverskt innsigli forðar | Jesusi at koma úr erøvini.« »Nei, Miriam, so er ikki: men lærusveinarnir kurdu komið og tik- ið líkið og síðan sagt fólki "rá. at Hann var risin upp. »Slikt vildu teir aldri gjørt; men Kaifas, sum eg eri alað; ein lítil | neisti av vóa fyri tær er tendraður í hjarta mínum. Eg veit. at Jeus vil Trolaraadressan Tá ein hugsar um, hvussu stýrið fyri Suðuroyar hevus borið seg at við leiðsluni av trolaranum serliga skiparaspurninginum kana ein ikk! annað enn fáa ta uppfatan, at oddamenninir í leiðsluni. hinir tríggir, N. J. Thorsteinsson, maskimistur, Ct Eliassen, missionerur og Georg Thom- sen, eitt sindur við síðuna av tå teir nú saman við As T. F. Thom norðara trolarafelag stjóri, eru sen, N. J. Mortensen, A.s o. 6. undir- skriva og senda »adressu« til Føroya landsstýri. har teir krevja, at »Leivur Qssursson< framvegis verður verandi á Tvøroyri fyri at avhjálpa arbeiðsloysi. tríggir leiddu aðra fyritøku her á Tvøroyri tað var flaka virki. Hvussu gekk fyritøku øl. — Teir vóru heldur ikki menn har at hava virkið menn Hesir somu eina átti vita Vit sum kommunan við hesi trúgva hesir Føroya landsstýr?, skal álit til Onkur vil eisini meina gangandi: og so »kanska«, at har skilamenn sita. hava teir aftur nú at emm triðja fyritøka undir leiðslu av einum av hesum »profetunum« er við at fara »hinsides« »Fyri at avhiålpa arbeidsloysi« stend- adressuskrivinum; T. F. Thom- fyrr sýnt ur tað so »ironsk« i men hví hava partafeløgini sen og N. J. Mortensen ikki vælvild móti »Leivi Øssurssyni« og tik- ið saltfiskalastirnar til virkingar Eg havi frætt. at arbeiðmannafelagið >Fylk ng« í fleiri skrivum hevur heitt á trol- arafelagið um at fáa skipað soleiðis fyri. at saltfiskurin bleiv virkaður ella pakkaður her; men tað svarið, ið felagið fekk var gjarna, at trolarafelagið harm- aði, at vidurskiftini vóru so vánalig á vild: keyna fiskin Halda tt ikki, at seintteinkjandi. tá tit plåssinum, at ongin landingarpris nakað fyrst nú fara at fyri tit eru seta krøv fram? tað nú kann hægsta myndugleika. so eiga undirskriftirnar at Tá ein adressa ella hvat vera. verður send til landsins vera í lag), men hetta kann neyvan sig- tríggjar av adressuundir- talan um tríggjar menn; tann eini var til fiskiskap í No- tann næsti til fiskiskap í Grønlandt har hann lærir til »siukrasystir«. tá adressan varð borin ast um t. d skriftunum. Her er og hin tridi í Danmark, runt og undirskrivað. Tann Suðuroyar norðara trolarafelag, tíðinda- avmynktrari = stjórnarlimurin Á maðurin hjá >14. í niende«. sum so vakurt skírdi konufólkið á Tveroyrt »calling girls«, ein av teim 8,5 %ar- unum bar adressuna fram å Føroya løg- tingi Vit 915 %c.mni. ið ikki hildu tað vera neyðugt við nakrari adressu. hava álit á landsstýri og tað stýrið. ið nú rekur »Leiv Øssursson«, og um tað er gjørligt. at teir í felag fara at so røkna vit við. avhjálpa arbeiðslovsið Ein 91,5 %ari. TIT OR DET TNS TA ON SED rísa upp, og tå tað hendir. so kunnu tit ikki annað enn trúgva ti, tå tit síggja tað brotna innsiglið: og so verða eisini menninir, ið standa á varðhaldi, vitni um hetta.« Skunda tær til Pilatusar og fá hetta gjørt, og eina ferð, tá Guðs tími kemur fyri tær, vilt tú eisini hoyra hesi orð Jesu, sum bera av ollum: Mín frið gevi eg tær!« Utta=landaferðir Allir leikar bæði sjó- land- og loftvegis gev upplýsningar um ferðamegu- ast, eins og hotelrúm vissast. Vit hava hópin programmum, frá flestu ferðamannastovum um summar- ferðir í allar ættir. FERÐAMANNASTOVAN. tlf, 2277