mikudagur 18. juli 1962síða 4

SOSJALURIN Nr. 42 8. JULI 1962 35, ÁRG. FYRIMUNUKIN VID FELAGSFJOSI vanligari búnaðar- felagsfjósi í einari arbeidstid, arbeiðs- arbeiðsmegi, við einum bygd eru í fyrsta lagi at spara Fyrimunurin | at løn og aftrat hesum kemur: at framleiða betri mjólk. Veruliga finst valla lønarleysari | frå neytarektini, og felngsfjósið erbeiði enn at halda eina kúgv verður at vinna tann neyðuga pen- ella um vit taka ein bónda: atling at keypa tey amboð, id skulu| halda 3-—4—5 kýr. til velting, sláing, hoygging og Fradarmadurin er nnstillaSur | annað. ; uppå at vinna sær høvudsinntøk- Á henda hátt fær trædarmadurin ma á annan hátt enn við neyta-| margfalt meira burtur úr trødni, haldinum Hjá honum loysir tað samstundis sum hann so vinnur inn) seg betri at hava timfalønad ar-|tøku við ødrum arbeiði, og bóndin | beiði. heldur enn at passa kúnna,| fær hópin av avlopstid til annað; hovggia og hvort av sínum, sum meira lønandi bunadararbeidt, ið skal til fyr) at halda eina kúgv, og | verður at leggja aftrat inntøkuni, orimiligt er tað at leggja heita á Føroyski búnnðarmaðurn hevur konufólkið einki val: hann má taka við tí, ið Við felagsfjósinum sleppur hann aðrir halda gevur mestu úrtøkuna. $05' i 4 | KLASSISK ROMAN FUNNIN BOKASAVN Í GRØNLANDI i KINA EIN skaldsøga uppá 360 bind — er funn Foochov. roman, in 5 miljónir orð — inesiska býnum longsta klassíska funnin í søgu in í k tað er sum er ÍK ina KA. Ov t e Vri hesar 1 n, h 5 V Vérið gjørt Meir hava ikki bara funnið eitt fy eir 1 o k ulu vera | eintak men heila irý eintøk av b | nul yo srovum. hesi hindskrivadu skaldsogu. Køn- I he vildi verid at menn halda, at tað ongatíð er f F % ( For ram 1 Méira cnn Nest Iry ein- ) | hi enn kundu | tøkini, sum eru skrivað í 19. eld | ; ð b r og blød. tå 9} ldinum I Kuei-Yu, sum te { I lands vig ilt liv sitt til skaldsøguna, sum er fyra ferdir so long, sum hin Nú va nógvir iðrð €:S- heimskenda >Dreymurin um hitt ] lø Ravns Stóro hevði reyða rumid.« "Orð il t h t x > , 5 | ' bok: : endan rá hov Skaldsøgan hevur heitið >Dreym USS i í Førovingahavnini urin um blómubering granatepli- sins.« Hon er skrivað í grindum Standa al r partar saman UM við reglum. hver uppá sjey skrift- frægn tiltak, er tað. EINKI at! fekin og í lættiesligum stíli at vit eftir stytri áramáli . - Á AT Hetta er søgan um ein flokk av st om storm Dokasavn. har ngum kvinnum, sum i 18. ekd , tíð var tøkt af KOM) framdu avreksbrøgd. medan landid var illa komið av harðrendum bar- Grónlandsfarari. døgum 71 vaksa frá ti, sum nú er. Gjørdi eina ólki út, so vit kunnu afturímóti eg nú, sum tygum biðja meg, at skriva grein av sama slag ja, so var eg líka óbúgvin sum Punthavn, og tað hevur hann rætt til at krevja, at eg ikki eri í sO- voronum tingum.« Albert Buck er i villareiði, tekur ein neva av pappiri upp úr Junmariim og tægar sundur: Salt at siga havi eg sjálvur krivað eitt sindur um hetta, sum eg ætlaði at hava á forsíðuni. Tygum høvdu mesiur gjørt so væl at sagt mær, um tygum hava nakað ímóti ti. Hetta er stutt. Tað er skjot eg lesi Blaðið Bergmål eitt skadating ímillum okkum Skemmir okkara umhildna læraraskúlastjóra. Tad var við ringum tarnabiti, vit lósu gein í Bergmál í gjár, har blaðstjórin harra Punthavn loypur á læraraskúlastjóran og leggur hann undir svíkkigerðir bæði móti sínum embæti og ka Vit hava þitt skadating ímillum kkum, eitur Bergn ið rama eitur fyri ungdómi tola vit heita? Nær heldur tað hampiliga, sidiliga foroyska fólk- ið uppat at lata sær sovorðið bjóða? Vit kenna oll læraráskúlastjórar sum ... « Málið støkkur aftur i Albert Buck, ti læraraskúlastjórin er sovnadur og rytur við langan favn, Bladstjorin fær skavað sæ, pappírsleparnar saman aftur og fer småiutlandi á dyr, rar sær oman gjøgnum býin. Hann kennir tað, mest sum e rt er gloppið av innan í honum, orkur groyping, sum hevur slept. Alt skinklar í honum, fløkist. Hansara litla vælskipaða sjón. arøkid er rótað upp á gos. Het.a, skúlastjórin hevdi sagt um greinina í Bergmál, um bladskriving í Føroyum, um harra hevði fingið harn at kerma seg mest sum nýoman- beinabjølgi. spyr hesin áður so Punthavn, doinan, hann hvat rú? ruger po pe We grundadur fyri meira enn 2000 år- um fólk ikki vísir kirkjuni nóg | un f. Kr. iepi Of| miklan åhuga, Hvi kunnu ungir | A 3 nes UA em so sele | prestar ikki gera sær tann ømak | tey A Verða mein enn bl at læra seg prædikuna uttanar? | "79 SOMu el ke ie Án Eg skilji, tá meinigmaður sigur| AT í London hava teir eit mu- um ein prest: mær dámar ikki | seum fyri bara følsk frímerki. handa = måtan, hann stendur ål prædikustólinum. = Tá Jesus fri-| . SÍS? gjørdi okkum, bant hann okkum Lil við nýggjum bondum til Gud og! til okkara næstu, men har hava | vit svíkt. | Eg fekk illtankar til konuna, | tå hon í bløðunum søkti eftir einum gartnara. Hon hevur ongan urtagarð, 0— Tvær breyðflísar vid osti og tvær við pylsu. gramdi Hanus seg. tá teir fóru at fáa sær ein kaff:- munn á arbeiðsplássinum. Kanst tú ikki biðja konu tína TAÐ FE "EDIT EIK geva tær okkur annað pålegg, | TAÐ ER VERULEIKI Dyr Janus. AF javnadarflokkurin brátt eftir Nyttar enki, svarar Hanus, kriggslok fór at virka fyri og “8 Smyrji mær matin sjálvur. hevdi uppskot um at byggja eina oe ; stóra nútímans landsskipasmiðju, EINKJAN: Hann var ongatíð ið skuldi taka sær av allari ný- Sum hini fólkini, Í áravís betalti bygging av fiski. og farmaskip- ann timagjald til jarðaferðskass- um, og at um hetta heyði vunn- "" Og 50 finnur hann uppá at ið frama tå, vildu vit havt spart Crukna í Atlantshav.num. miljónir og aftur miljónir av „9 krónum, sum nú eru havnaðar Ert tú farin ur næstu skald hjá útflendskum skipasmiðjum. una“ 1 ; Ja, eg havi fingið 1000 kr. í lo Of - -seite4 4, I eo AT í mong ár hava teir høgt , … . Á A kol í USA, tó er eingin vandi RIKISOGN ARTØJ I FELAGS- fyri, at einki kol verður eftir, MARKNADARFONDUNUM, ti serfrødingar halda seg vita, UTA! IA our hava vit sagt at:higartil eru bert hogd 2 frá, hvussu stór ríkisognin er í pst. av øllum ti kolinum, sum teimum ymisku greinunum av er at finna i merikonsku ídnaðinum í Tysklandi og jórðdini. 'rankariki, Vit skila, her stova roynir ct freista fólk at vitja landinum | Venedig i Italiu við hesi reklamu: i ITALIU ger staturin seg ttu »Venidig er ein frålikur byur, har Jiga nógv gildandi á vissum økjum KUNNU tygum sita i sovikamari- og hevur av sønnum lagt uppí id" num og fska« aðinum við stórum iløgupeningi AT 32 år, gamli kongurin í Mar og hevur het gjørt, at Italia i rokko, Hassan annar. hevur boðað vissum idnadargrenum er rættuliga frå; at hann um nakrar mánaðir frammefaga og kann gera seg gald ——————nidWOWWINJWiaairraT"— Dø | jo og fridaligi ættmadurin av teimum tusund seydamonn- . Øl hesi røgvu år, hann hevði livað, hevði hann í frið g per havt bert ivær gongur á sínum ardliga haga, og í | verður faðir at prinsi ella prin- sessu — hann er ógiftur. AT studentarnir vid universitet- ið i Fresno, Kaliforniu, eru vorðn- ir heimsmeistarar í at klappa — teir klappadu uttan slit i 11 tímar og 30 min, AT á oynni Hahe i indisk hav- inum stendur ein kirkja, sum í heilum líki er bygd av korallum. AT heimsins elsti býur, til, er Damaskus, hann var KIRKJAN. Bartholdy, prestur, hev ur allar dagar verið bersøgin mað- ur og er tað enn, Hann smæist ikki revsa síni egnu, og nýliga hevur hann sagt sína hugsan um teir ungu | er hesum báðum vóru oll menniskjuni. Í aðrari tey ringu, avlag- parti við harra Punthavn og syðjaðu blað rættsiktaðu, aðu, tey, sum vónu Bergmál. Í hansara hinari tey skilagóð ey, sum skuldu redda manraættina, øll hesi, sum hildu seg til hansara og styðjaðu blaðið Dagens Emre Men kemur so skúlastjórin og ivast i, um tað er ikki -'"- ini eithvørt gott at siga harra Punthavn hansara harka- lið. Nei, vei, Albert Buck orkaði ikki at greiða hesa fløkju. Hann mó: í klingur mitt á Niels Finsensgøtu cg "ók við báðum dum í ein mann, sum kom fram við, og bað hann vælsign- aðan siga sær um tað, sum var ringt, kundi eisini vera got, g tað, sum var gott, kundi eisini vera ringt. Men hesin maðurin brá sær á, sardi illoygdur inn í eyguni 1 blaðstjóranum og bað havn halda turran kjaft, ella skuldi hann... Og so tér ein iligur krýttur nevj á loft. Men få mátti Albert Buck leggja allar sínar djúpu hugsavir bur ur og leppa sær til rýmingar. Longri niðri í býnum gongur blaðstjórin seg bein: i kreppið i læraranum Per Aransen, Hann kom við tann spentar ál nið- aneftir turruklæði um hálsin, ha'tin niður fyri andlitið og hostar i'la. ÞGO.L kvøld,« sigur Arantse7, > að var neyðini eg hitti tygum. Nei, eg eri so sjúkur, at eg skukti ligid í seingini, men noyddist at bróa meg upp at hit 2 tygum. Nú mugu vit taka okkum um reiggj. Ég ætli ikki at viga við ti, sum hent er í læraraskúlanum í dag, og lygnirrar í Bergmál skulu ikki sanda |' Dagens Emne. Kanska vit| - | nyt: | óátalaðar. Her hav; eg eina grein kundu farið irn á gólvið at hug: at henni.« Nú lætnadi fyri hjaranum hjá Albert Buck. Hann takkaði | andi | framleiðslu. ið enn| í heimsmarknaðinum við sing Vit skulu her nevna nøkur dómi um, hvussu nógv av ídnaðinum er ríkisogn: Stálframleiðsla, = skipa bygging, mekaniskur ídnaður og virki av al- mennari náttúru 90 pst. Stoypijarnsídnaðurin 80 pst. Stálframleiðslan SS pst. EL- framleiðslan 25 pst. Skipabygging 72 pst. Mekhaniskur idnadur 12 pst. Bankar 25 pst, Utvarp 100 pst í Flogsambandið 100 pst. Á fl | Herliga hav. Sólvitni. Blika- | logn. Ég líti so langt út. Sum sjórlarringurin er víður. — Himmal og hav! Alt framman fyri mær. Alt mítt! Ein óbendilig lívsgleði remb- ist í mær. Har koma lundaringarnir í Ó- endaligum rekkjum. Út og inn. Heyði havt hug at flogið við teimum. Tað hevði verið leik- ur. minti á, Fleygastongin meg at ørindi mini voru fleyging. Gangi oman å Nøvina Festi stongina í og seti meg um túgvuna. Heldur hon? Á jú, víst ger hon so. Her sat faðir mín. So mong túsund bar hann upp fyri. Brá stongini. So var lundin fastur Eitt, svey, drey — og lundin lá so vakur, men stillur við lið- ina. Ikki smittin illbryndur. — Einki, ið segði Einki við hevrdarskelki. ið vakti samviiskuna, mær, at eg var drápsmaðurin mikil. Eitt star, so var hevdið av knóranum. Var tað heima, vildi eg grát- kendi meg sum versta ó- tyggt. Men hvat er munurin! Eigur ikki alt livandi lívs- rætt? At drepa. fleyga lunda, kyppa og Tað loyvir ikki filosofer an um lív Ég eri steinbytiur. Men eg legdi stongina. Tað var vakurt har úti. Tad var so vakurt har úti. Tað langt ikki sum og deyða. so Var so vakurt har niðri, Alt var rugvurnar, deildust, niðri í bergimum. á ihogi. Allar sótu har niðri, karr- x 1 aðiu, áaðu og dotledejadu. Harra Gud mín, allur tann fuglur Her + ar nógv at drepa úr, men eg drap einki í dag. Har niðri umdir lógu menn við snaru. Deir s ejórd +iO. Eg sat króktu.. Slapp mær heim. Eingin var Eg mátti siga okkurt, um eg varð spurd- veiðar. ur. Men tað komst mær fyri, eg kortini ikki var krøktur. Heyði nakað heim aftur við, sum eg aldri kundi fleyga. at Men í dag hevði eitt egið og lot liggjardi at landi. Bjargamaður. 0)