mikudagur 12. september 1962síða 3

12. september 1962 SOSIALURIN Blaðstjóri: Útgevari: Villi Sørensen Fólkapensjón — vunnið javnaðarmál TUNGT var at vita sær, at hava stríðst og strevast eitt langt lív fyri húski og heimi, og so fyri fólki og fødilandi, elli einki hava at taka av, tå tók at boyggja ein, og ein ikki longur var arbeidsførur og mentur at vinna nóg mikið til dagligt breyð fyri seg og síni. Ellisrentan við sínum miklu brekum og lýtum var eitt fram- stig; men sum frá leið gjørdist hon lítið meira enn hungurs- kostur. JAVNAÐARFLOKKURIN legði tí til brots fyri at fáa framt eina almenna ellistrygd og settu tí uppskot um FÓLKA | PENSJÓNINA. fingu hesi uppskot onga undir- | tóku á tingi. Hitt samlaða aftur | Sjóverja Feroya SJÓVERJA Føroya hevur ikki verið sambært krøv fiskivinn- | settur á. unnar. Ov lítið hevur verið| Foroya Javnaðarflokkur Fyrstu ferðina | SOSIALURIN 'Skrivstovu- kvinna og ekspeditrica Prent: Preutsmidjan á Heygsbreyt Havnar Keypsamtøku. aus : ; Dugandi og tilkomi | halldið kveistraði hesi uppskot - i SA R . kunnu vænta sær góða løn Har var eingin s" ; av tingborði. Í samhugi og eingin vælvild fyri Skrivlig umsókn til {teimum gomlu. ro: at enda | HAVNAR KEYPSAMTOKA dragnaði. Seinasta árið undir| | fólkaflokkssambandinjum jált- | laðu flokkarnir at taka málið til | umhugsunnar; men teir gjørdu málið bert | havnaði skriviborðs- Í skuffu í Tinganesi. Ikki fyrr lenn javnadarmenn høvdu vunn ið valsigurin í 1958 og høvdu fingið leiðsluna í landsstýrinum Í varð nakað gjørt við hetta mál, og longu í 1959 var FÓLKA- PENSJÓNIN ein stórsigur fyri javnaðarhug- tað veruliga ikki í onkran ein veruleiki sjónina, ein górsigur fyri tey | gomlu í samfelagnum. hesum landsstýrinum er skjøtil Nýtt vaktarskip er í gerð, serstakliga bygt til hesi Danir lata byggja kunnu fáa pláss alt fyri eitt í fólk Vágs sóknar Javnaðaríelag bjóðar ollum javnaðarfólki til fundar í »Framtidini« í Vági leygarkvøldid tan '15. septem ber kl. 20. Til umrødu: Løgtingsvalid. Limir verða teknaðir á hverjum fundi og heitt verður á alt javnaðarfólk um at gerast limir, so felagið kann gerast stórt og sterkt og so statt verða betri stimbrad til komandi val. VAGS SÓKNAR JAYNAÐARFELAG GRÓT OG SKERVUR Øl, ið vilja keypa skerv ella grót, eiga at venda sær til kommunukantórið. Grót og skervur megu vera goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða åmintir, at teir íkki kunnu heimta grót ella skery uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðsmanni fyri kommununa. FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA tóralæknin hevur frá 12. september bústað í Gríms Kambansgotu 21 og telefon nr. 1639. DANJAL J. BÆRENTSEN Skipafelagið Føroyar TELEFON 1225 gjørt fyri at bøta uppå veikleik ' endamál. JG ar og brek. Tað einasta, undan farna landsstýri gjørdi, var at beina »TERNUNA« til verju- og vaktarskip; men tað dugdi | ans hon ikki til. Ikki fyrr enn undir | vid helikoptarum I rokja verjuna á føroyskum sjó- Realkredit- stovnurin DAGBLAÐIÐ heldur, at teir, |føroyskari sjóverju til frama. ið skriva Sosialin, mugu vera | byttlingar, tá teir ikki fåast at | fata, at tað vóru fólkafllokks- menn, ið gjørdu henda stovn, | ið tó ikki er teirra verk. 5 av Marshallhjålpini vóru tøkar til hetta endamál. 4 milj. av fólkaflokksmen: hóast alla skriving — | milj. kr. | teimum vildu hava til ifyllu í Sjóvinnubank- Hvat Av teimum peningahæddum, ið an. vildi so verið eftir? neydugar hava verið til endur- nýggjan skipaflotans, eru 40 milj. kr. útvegaðar undir hes- um landsstýrinum, og hvussu stór var endurnýggjanin, um ikki hesin peningur var fingin ti} vega? Haldið Sosialin = 2802 = SNAR-vaskað centrifugerað og turkað SNAR-vask Bøgøta 14 øki og longu í ár. Hetta enu so størstu framstig, ið nakraníð eru gjørd Í tað altid, tit endaðu við ringi.< Ja, lfleiri vaktarskip í staðin fyri Í herskipini, ið ikki duga til hetta endamál. Eitt av hesum nýmót vaktarskipunum, — utgjørt — verður at ætlandi tikid í brúk VALDEMAR LUTZEN Heðin Brú: LEIKUM FAGURT … 87 andin er yvir mær. Ti må eg arbeiða beint nu.« Hann koyrir beinini fram undan dýnuni og skal upp. Men læknin leggur hann afturá aftur, smápjátrar fyri honum og fær hann at sissast. skrivar eina resept og fer, stingur høvdid inn um aftur dyrnar og sigur við hinar: „Best tit fara eisini. Blaðstjórin treingir til at fáa frið.“ Teir fara nú hver til sín. Tá ið Tormaður kemur heim aftur, er Elspa so glað, at tað skin av henni — hevði verið so rædd, meðan hann var burtur. Men tað segði hon einki um. Tað var hetta brennivínið, sum altíð var, og so hesir undarligu menninir, so heilt ødrvisi enn vanligt fólk. ganga bert og glirast og mølma um, ai oll menniskju eru teimum til ónáðir. Hon helt tað var sum at hoyra firtin børn. Men hetta hevði hon hjá sær sjálvari. Tá ið hon nú fekk at vita, at Punthavn heyði so glad, at hon fingið dånilsi og var farin til songar, var hon ógvaðist vid seg sjálva. Vildi ongum menniskja ilt. Men hon rædd- ist Punthavn. Hann var ein Ofrættafuglur, helt hon, og ein óeydnis- maður, sum einki vignaðist fyri. Alt, hann tókst við. fánaði burtur at tey millum hendurnar á honum. Tað var ikki av hansara ávum hildu heiminum uppi. Hevdi konan ikki verið so kná. vóru tey | longu farin í rossaraki. Tey fóru út eina lotu, Elspa og Formaður. Veðrið var so gott, og av tí tey mest sum høvdu hildið ein hálvan høgtidisdag í dag Tey kendu seg trygg. Myrkrið tók so blíðan rundan um tey. Stjørn- urnar smílkaðu, og reynini søgdu: >Ey. ey, sneiður sett! Vit hugsaðu reynini, tey vita. Tey fara yvir við Strond bæði. Hitta fólk. tala uppímillum við kunningar. Ganga aftur. Koma so líðandi út úr býnum, út í tann stóra friðin. ið er sum eitt livandi. Har såa áirnar. Har hoyrist havið. Tær stóru aldurnar koma inn ímóti og bróta, froða og fossa | yvir flúrar og sker. Vindurin kemur sum eitt fok oman yvir tey, er Í so har burturi alt í einum og fonglast við nakrar homliur, í ð Tórshavn SUÐURSTREYMOYAR JAVNADARFELAG Hevur fyrsta uppstillingarfund til døgtingsvalid í Losjuni håskvøldid 13. september kl. 8. NEVNDIN 88 standa og raða. Tey ganga og ganga, koma út í hagan og finna ein turran bakka at seta seg á eitt sindur burturi frá vegnum. Tey tala um at giftast. Betri at gera skjótt av, heldur Tormaður. fáa prógvið frá hondini, og so giftast. Hann er ikki álvuligur við hetta. hann er komin sær í, mestsum at vera leysagiftur — manna- rópið. Og so móðir! Hvat verður hon at siga, frættir hon hvussu vorðið. ið er? Elspa sigur einki ímóti, er leikin og varlig í orðum, hevur lindi til at drýpa hetta burtur úr minni. Heldur við hann, at tað heyði verið beinast, tey fóru suður at vitja gomlu, nú tá ið hann fekk frí til jóla. Um enn tey skuldu ikki, tá ið tey nú komu aftur at húsum, seta seg at skriva til hennara og siga, at tey vóru trúlovað. Jú. tað kom sovorðið lív í Tormann. Tað skuldu tey gera. Hann reisir seg upp at fara beinan vegin. Hann heyði mangan hugsað um hetta. men hevði ikki fingið seg til tað. Var mest sum tikin á bóli. alt var komið so yvir háls og herðar. Hevdi hugsað sær tað heilt eðrvísi. at hann var fyrst vorðin góður við eina gentu, heyð kunnað seg við hana, so biðið um hana, og so sagt móður síni frá at nú var hann trúlovaður. Ikki tí, hann var íkki illa heitin um hetta kortini. alt annað. Men so mikið var, at hann hevði ikki havt hugsku til at skriva til mammu sína av hesum sama. Tå ið Elspa hugsaði um giftarmálið var tað altid børn, ið lógt fremst í huganum. Tað var komið fram fyri hana við hvert, um hon skuldi bíða við at giftast við honum, til hon visti um tey fingu barn. Men tað vildi hon nú ikki. Tormaður skuldi tað verða, Gud hevði givið henni hann til mann, og hon leit á, at hann hevði eisini ætlað henni born. Hon stundaði eftir børnum. Havid og bróst- sjúkan Hetta. at hon sat einsamøll eftir. hevði bitið seg so Minnist mammu- fast í sinnið, at tað var altíð á oðrum træði systrina, sum aldi hana upp. Á deyðastrá heyði hon sagt: »Tu, Elspa, stakkal. Få tær ein mann. Lat ikki kólna út á grugvuni«. Her hevur rokið so leingi. Hevdi væntað, at her græt aftur, áðrenn