leygardagur 24. november 1962síða 3

962 — 52 TEE — ING () 24. november 1962 Hver hevur sína framtíð at gleða seg til - at stúra fyri - at tryggja- Snúgvið tygum til ein HAFNIAMANN Tryggingarsambandið FØROYAR Tórshavn, Tlf. 1090. Umsjénarmadur: JOHN SIVERTSEN í Kristnastovu, Tlf. 1721 = 2802 = SNAR-yaskad centrifugerað og turkað SNAR-vask Bøgøta 14 | Haldið SOSIALIN SOSIALURIN | SOSIALURIN Bladstjori: Villi Sørensen Utgevari; Føroya Javnaðarflokkur PALMIN Margarinvirkið Mega" a um TORSHAVN 7 222 Tlf. 2577 FÆRØSK MARGARINE Vita No I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT GROT OG SKERVUR Øl, ið vilja keypa skerv ella grót, eiga at venda sær til kommunukantórið. Grót og skervur megu vera goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, at teir íkki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmanni fyri kommununa. FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA Heðin Brú: LEIKUM FAGURT … 99 | menniskjum, sum hava gjørt seg upp til við skriving og talu at | slóma oyggjarnar runt og osa tey ungu upp ímóti ollum, sum gott 'er. Og tað tykist at eydnast hesum landastrokum at savna meir 'og meir av ungdéminum um seg til galdur og glens, til dans og drykk. Vit eru komin so langt í hesum, at eg ivist i, um fólkið kann bjargast og eg ivist í, um teir, sum ráða fyri borgum, gera sína skyldu, um teir duga at síggja tað hættisliga í hesum. Teir hava meira lyndi til at læa at. rópa tað sakleyst barnaspæl. Lat vera sagt her í kvold, so tyduliga, at einki er at ivast í: Sovorðnir embætismenn skulu vita, at teir eru undir lóg og ovrigheit, at tað eru vakin eygu í Føroyum, sum gjølla leggja til merkis, hvussu trúgvir teir roynast í sínum embætisgerningi móti ríkiseindini. Fólkið fer, tann dag alt fer á heysin, at krevja sínar kosnu menn til svars fyri sínar gerðir. sum tað fer at krevja hesi fáu avlagaðu til svars, sum nú ganga við nasunum í sky og øsa okkara ung- dóm upp.< Her endar Per Arantsen rødu sína. Fólk klappa. Albert Buck rópar ein sang upp og syngur. Fólkið tekur undir. Punthavn og hansara menn syngja av ollum alvi. Ljóðið rungar | ut um byin og dregur nógv fólk til] fundarstaðið. Nú fer Albert Buck blaðstjóri upp at tala. Nei, hann skuldi bert enda fundin. ikki halda nakra talu soleið- isni. Takkaði Per Arantsen fyri sína hugvekjandi roðu og bað fólk nú leggja sær tað, sum sagt var, væl í geyma, og taka læru av. Hann tekur soleiðis til: »Tad er, sum tað stóð at lesa í bladnum Dagens Emne í gjár, at her er so nógv ósiðað skriving í einum vissum blað, sum esir fólkið upp móti Danmark, okkara stóra | foðilandi.: Hetta er skomm og skaði. Samstundis stendur hetta | blad, og tann rersla, tað umboðar, ímóti øllum kristiligum lívi, | sum góð fólk royna at vekja millum ungdómin. Tey ungu verða drigin út úr heimunum til drykk og náttalevint. Ayjhesum sama Prent: Preutsmidjan á Heygsøreyt ren TD. re» Ær k tt on f | h 5 ; 3 a + k kd 9 Lad 2 "oe? PE. Thomas Dam & Co. TIf. 1404 Skipafelagid Føroyar TELEFON 1225 | Torshavn 100 arbeiðist heldur ikki fyri avhaldsrersluni. Alt verður spilt skapurin tekur til. Fólk her í Havn fær íkki náttarfrið. sum tex ungu gartera um geilarnar. Ti mugu oll foreldur taka seg samen og styðja tær góðu kreftir sum arbeiða ímóti ollum ólevnað. I a ) vt aftur av ti, sum avlagað er; men tað skal gerast bein: Albert Buck er liðugur og fer niður av pallinum. bið Nú dagurin at enda er. Aftur rungar sangurin út um by Få ið ljóðið lættir av. vendi harra Punthavn sær til Albert Buck og biður sáttli at siga nokur orð. Nei, tað bar ikki til, segði Albert Buck. hesin fundur var ikk ætlaður til Kjak. Hann stígur nå upp á reðarapa " fólk fyri. at tey komu higar í kveld, biður tey leggja sær í gevma tað sum sagt er, og vera við til at redda Feroyar. So sigur hani fundurin er lokin. Í somu lotu er Lias frændi á pallinum og veipar við ormunum yvir hevdið. rópar út yvir mannamúgvuna, at nú er fundur settur So sker hann í at av nýggjum. og nú skal harra Punthavn tala. syngja: Móðurland vil eg teg kalla. Alt fólkið tekur undir. Eingin fer av fundi. Heldur ikki Per og Albert. øll standa sum negld. Tá ið sangurin er liðugur, trínur harra Punthavn håbærsliga upp á rødarasteinin, meðan hurrárópini dynja millum húsini frå ollum hansara monnum. Sáttliga tekur hann stavnhettuna av og gevur Liasi at halda á, kneppur sjóstúkuna upp og tekur hand- útundan. heldur hendurnar saman nígur til allar síður. So hevjar hann ennið og heldur eina háfloygda ritið til røduna um tað og talu um drekar, sum skríða eftir toroyskari jorð og sleva eitur, meðan fólkið svevur. Men hann skal siga teimum tað, at í forðum áttu vit ein Sjúrð Sigmundarson, sum var maður at ríða á Glitrar-