mikudagur 5. desember 1962síða 2

Nr. 81 SOSIALURIN 5, desember 1962 Teir stóru vinningarnir í HAPPADRÁTTINUM verða drignir 13. í hesum mánaða. — Fyri at vera við má lutaseðil verða keyptur innan leygardagin 8. í hesum. Hin foroyski happadrátturin. rr er harður, kaldur, Føroyum ráða føroyingar =>, m. Dreymurin horvin, ettir á berum einsamallur. Keypa væl hagreiddan Sambært okkara nugaldandi!arnarve ingjum hverja ferð, tá , ; Droymararnir rýma burtur og fyriskipan ráða vit foroyingar tey hoyra ella lesa um alt tað |, Pl : lata tey fátæku um tað, antin e so langt, sum vit gjalda, oglglæsiliga og undurfagra, sum Í sálm di 1. Vi . ” : tey liva ella doyggja. sjálvandi er tað so, at jú meira | tenn erður lovað av samvitsku : J : Dreymar eru eitt og verun- vit koma at ráða, jú meira 'leysim droymarum — ertt ala 1 . 1 1 leikin er eitt heilt annað. koma vit at gjalda. Hetta skilja morgana av sapi bløðrum 1 H. Danbjór oll, og harav fylgir so tað. at: tOomilelki eitt kavaslott, sum ; fr 23 - ———iiiWiiiw = P so eo kirkju, sjúkrahús, læknar, sosi- sólin sleppur upp í leikin. Kav- 1 YSING , alvidurskifti, koma vit atj! NVØrvul einki uttan hitt Tad verður hervið gjørt kunn er Væi blødgaGur rinda tað, sum staturin i dag kalda vatnið flýtir um ta frost-|ygt, at fyribils verða ikki fleiri rindar til alt hetta. Hvussu mik | bitnu kørgu jørd hvort strá | neystapláss latin við Álakersvík. | ið? Ja, heilt víst kann eg ikki er følnad — hvor blóma horv-| Havnarneynd Tórshávnar Pí BACA AO beint her siga tað; men til sos!-|;n einki fuglaljóð at hoyra býráð. | He i á alvidbøtur letur staturin årligal — — 0 8 milj. kr. og til skúlar 4 milj. | krónur. Her eru altso beinan- FÆRØSK MARGARINE vegin stór tøl at rokna vid.|| . Hesar miljónir og fleiri aðrar | Vi ta N O ] skulu so løgtingsmenn skaffa || H inntøkur til. Men tå hendir ta | VITAMINISERET løgna, at teir tingmenn, sum | og eir tinmenn. SUM{| FÆRGSKI PRODUKT FINT PRODUKT NORDOYA SPARIKASSI rópa harðast um at yvirtaka || skúlan og alt annað, teir tíma | ikki at reisa seg av stólinum, L 1 | tá 30 slemmað Verður um IDI | Sparikassin er opin kl. 10—12 og 14—16, leygardag 10—12%. Inntøkur eru neyðugar, og tí | | megu allir tingmenn við ábyrgd | TELEFON 1225 greiða atkvødu fyri inntøkul6g- | Térshavn um, Men hvat gera hinir tå? — | Ju, tå rópa teir upp um, hvussu fíggjarlógin bólgnar upp. At tað í hesum Harrans ári | 1962 eftir føding Krists skulu | tif. 5043 stovnadur 1919 tlf, 5043 Lån verða givin móti veð í jørð og bygningum. Renta av innskoti er 3% % p. a. og av innskoti uppá uppsøgn 4 % p. a. | | ——w——————————————————————————————WIxJNWW— f——————m——-£—16J/ar$om——— Heðin Brú: LEIKUM FAGURT . finnast menniskjur her á landi, | 106 107 P rd a FM blida mannin fåa at vita alt, sum hann hev ur innan fy ri um sínar her at tala við meg? Ja, lat teir koma.< Hann lokar drekkamunnin ra á sal = seta OR fyri. partamefin, um embætismenninar. um sínar hugsanir um fram- i seg og fer út ímóti teimum. 1 | ODA on sum ikki re t- tidina og alt, sum er. j | Teir koma inn i stovuna. Báðir partar eru eitt sindur svinnir og j ; Am im ku. men Medan teir tala saman. situr Bjarni Berg mest sum hissini og hvassoygdir. Jósias er skipari hjá handilsfelaginum Lister & CO. oe JP roger på VU skrivar niður á eitt ark, sum liggur á borðinum. Ikki fyrr enn teir Hevur nýliga verið niðri í Skotlandi fyri teir eftir einum skipi og , 1 Es mæ »S hava talað seg igjøgnum hetta og eru komnir inn á hissini ting. siglt tað heim. Hetta er ein hálvungur maður, prúður og væl at ar skógir = nel, tað fat) eg als gáar Per eftir hesum og verður undarliga við. sær komin. ki. Írúgva tey, al UDEMEnn Men tå er tad sum Bjarni hvøkkur upp og hyggur at klokkuni, Blaðstjórin biður teir bukka beinini, setir seg sjálvan framman KUTa grave. gull upp úr volli- er ovfarin: »Ja, nú er tíðin farin frá mær. Undarligt at koyra fyri teimum, men sigur einki, hyggur upp á teir. num við Tinghúsið í Havn — | tykkum út, men eg skuldi hitta ein mann í kvold, so eg må fara.< Ja. teir høvdu verið á fundi í kvold, sigur Dáva-Lukkas. Vóru ella hvat trúgva tey? Teir ið Ja, ja, tað er so rímiligt. Hvor hevur sítt at takast vid,« svarar ikki rættiliga væl nøgdir við framferðina. Hugdu so inn at tala rópa upp um at yvirtaka alt. Per Arantsen og vekur blaðstjóran. Teir takka fyri seg, siga góða eitt sindur um tað beinan vegin. sum staturin nú rindar pening ' þátt og fara. Blaðstjórin smílkar: >Tað kanska vardi meg. Eftir tí síðstu til her á landi, kunna ikki mei“! Tað var ikki fyrr enn Per Arantsen var komin at húsum, hann samreðuni. vit høvdu, havi eg skilt. at tygum eru farin yvir til „na tað, sum teir siga, uttan SO. | fær samvitskubit, og hann iðrar seg eftir, so Gent hann hevur = mótstoðumenninar, svikið okkum. Ja, ja, so vita vit tað.“ at teir liva í einum ævintýra | verið, at sita og opinskára allar sínar hugsanir fyri hesum smør- »Tygum mistaka tygum,« sigur Dáva-Lukkas, »her er einki dreymi — langt burtur frá tí þjíða manninum. Tað mundi vera alt annað enn tilvild. at Bjarni svik og eingin kúvending. Eg visti einki um málið viðvíkjandi kalda og harða verunleika. | Berg var komin til teirra á Doktaragrund. Soleiðis gekk hesin Tormanni hitt kvøldid, tygum vildu hava meg at boða til fund. Burturi i einim ynskidreymi | maðurin og snataði um býin og fekk sær alt at vita. Fólk heldur. Nú veit eg alt um tað, og eg eri glaður fyri, at eg tók ta stoðu, eg sveima nakrir garpar vaksnir tað er bert forvitinskapur. Men tak hann, heldur enn tað liggur tók. Men latið nú tað fara. Tað vit eru komnir at siga við tygum upp av kjøti og roma og ollum | íkki annað undir! — í kvold er, at fleiri og fleiri av okkara monnum halda, tjóðskapar- góðgæti og vita onki um hvussu | Tað var livligt í býnum um kveldið. Beint av Doktarargund fór rørslan er vid at skorpna og doyggja í dreymi og føgrum orðum. < fátæk fólk stríða og streva fyri | fólk at dansa. Menn gingu hús úr húsi og smakkaðu sær á, søgdu Blaðstjórin stokk upp av stólinum: Hvat hann segði? Um teir at halda hungur og armóð burt | tíðindini um, hvussu gingið hevði á fundi. skuldu ikki tala fogur orð, heit orð. syngja fosturlandsins prís, uri frå sær og sínum. | Men harra Punthavn kendi seg so mikið veikan. at hann fór hevja okkara ættstóru forfedrar til skýggja, tala til hjørtuni? Tað Hesir ævintýrarar og droym- | beinan vegin til hús. Meðan hann sítur inni í stovuni og fær sær vóru hjørtuni, ið vekjast skuldu. Hann hevur staðið og trúttað må arar halda fjøldina niðri í óviti | ein drekkamunn, dunkar á dyrnar. Konan fer út at lata upp, = hetta inn i eyguni á Dåva-Lukkasi. Nú vendir hann sær á og — hilla henni ein hóp inn. | kemur aftur og sigur, at skiparin Jósias og ungmannafelagsfor- tekur niður á akslarnar á Jósiasi: Halda tygum ikki við mær, sum púra onki hevur við verun maðurin Dáva-Lukkas eru her og spyrja, um blaðstjórin orkar skiparin ? Tygum eru ein hollur fosturlandsvinur, tað eru hjørtuni, leikan at gera — hesi fátæku | at tala vid teir eina letu. ið skulu vekjast, tey ungu hjørtuni, ha ?< fela seg ly't burtur frå tí myrka| Harra Punthavn gleðir við: »Ha, ungmannafelagsformaðurin Nei, skiparin helt ikki við honum. Tað mátti bíðast við hjørt- verunleika — hevjast eins og å