mikudagur 23. januar 1963síða 3

23. januar 1943 SOSIALURIN Blaðstjóri: Útgevari: Villi Serensen Andsteðupolitikkur stjónarliga AFTANA åbyrgd fýra ára er javnaðarflokkurin settur wuttanfyri landsins stýri og verður nú framyvir at reka andstóðupolitikk Ofta hava and støduflokkar lyndi til at vera negativir. Hetta sóu vit best undir seinasta landsstýri, tå fålkaflokkurin g tjóðveldis- lokkurin vóru í andstøðu. So negativir mugu andstøduflokk- ar sjáldan hava verið; men sum £ kkar líkindi til séta nakað upp ímóti ti dygga fullveldis- og loysingarfl høvdu teir eingi at framburðs- og uppbyggingar- o g politikki. ið tå varð ríkin. Teir sótu, sum lundi sligin á nevið; og sjålvt um teir høvdyy hug at ramtøk- eitt ímóti teimum ganga o um, ið gjørd vórðu nú fólkapensjónini, avlamispensjón (0 einkjupensjónini, 9. so tordu teir ikki: royndir vóru mi, gjørdar at finna hvønn annan ti} andstøðu móti hesum tiltøk- um; men einki bar til, serliga tjodveklisflokkurin ótta fyri. at hetta "ór at verða flokk- mum ein bakbrestur. bar NÚ er javnaðarflokkurin i hesi somu andstøðu, ein kann spyrja: hvønn andstødupolitikk vil flokkurin reka? Men herum andstød :pofi- og er ein positivan tikk og alla adrar stadir, har flokkurin hevur høvi til at gera sína stóðu galdandi. Hetta landsstýrið tekur við, har land- stýrið — undir — javnadarleidslu slepti. Tad verdur so at byggja SS á tað verk, ið hitt fráfarna hev- Foroya Javnaðarflokkur SOSLALURIN að hvort við fullari åbn í andstødu, verður javnaðar- Preutsmiðjan á Hep flokkurin, sum størst; flokkurin - og umboðandi hina arbeiðandi jøldina á sjógvi og landi, tey sosialt hugsandi Je hina sterku 5 ; ; sosiallistisku stevnun it reka hjá javnaðarflokkinum at reka positivan andstødupolitikk, sum ; so ein trygd fyri at landsstýris- » 5 . sama ta { ViT ) Flokkarnir ikki fara at fremja „A niðurgong.politikk og máða,, burtur av ti, ið tað eydnaðist at fáa framt seinastu fýra árini Á áftaná mikla nidurgongupolitikk Vit hel ólka-, sambands- og sjálvstýris rr. - hd mn i r Vil flokksins sosialtstiskn UTTAN mun til støduna. ann- FÓLKAHEIMIÐ ROYAR GALVANISERAÐ ROR . Á 77 7 ) 5 kú o AR Ba 4 VR KALD á DAT | | | Eisini ógalvaniserað, og oll sk Í Fáast altíð hj reg AD! C II KR 'f. MARIA POULSEN | | AC ES RON IL UNG ST LOS: LP Heitur matur Smurt breyð Tá stongt er, fæst smurt breyð í automatinum IRIS Skipafelagið Føroyar TELEFON 1225 Tórshayn pen 2 > £ På Få ” fæ ø” „ á ' p3 + u tr Á i N i ' P > > 6 # #5 + På Un á = #7 ” EJ FF « + £ g i 6 bd p É 4 FÆR MANGARIN | i »o… > - XV | Á þa VIC %! 0 H Í "i P "u 4 “ gy í B ! ; " Skeld fyri maskinmenn AU H CLR EEIGEG I Um nóg nógvir koma, verður skeið á Før« sjómann hesum lærugreinum Elektroteknikk, Køliteknikk, sKUIa I Diesellæru, Nautiskum tólum (radar v. m.) Skeiðið fer at taka 3 vikur og byrjar týsdagin 19. februar verður kravdur. 1963 kl. 14. Ongin skúlapeningur | Heðin Brú: LEIKUM FAGURT … 136 ur greitt úr hondum og tað, ið var lagt til rættis ella í íumbúna at føra víðari. Tað verður so- statt júst javnadarpolitikkur, ið nyggja landsstýrið lutvís fremja, tess neyðugari verður Føroya Folk ahåskuli Skeið fyri gentur byrjar á apríl. Há- skúlanum týsdagin 2 Tær id ætla sær á skeiðið, verðu bidnar at | siga skúlanum frá áðrenn 1. maris. Mun:ndi studningur fæst frá landsstýrinum, og umsóknarbleð, innskriving:rsedi) og skrá skúlans fáast vid at vendi sær til undirrit- | nða. Komið fjølmentar! Marius Johannesen. Danmarks bedste øliekamin. Auto- matisk rundtræk og trækregule- ring. VALDEMAR LUTZEN Tórshavn Pi. skal; hesa skemdarskrivingina longur. Landið er í armadømi; | vilja hava blaðið at skriva um vinnuvegirnar, fólks útkomu og so< »Hatta man vera sley. tygum hava hoyrt<. heldur Albert Buch, | »framtaksmenn taka Gud í bróstið; nei, tað er heilt ótrúligt. Bjarni Berg sigur honum nú frá, hvat ið er í umbúna, um Í Bakka-Hanus stjóra og hansara ætlanir, og um tað var ikki vert. at teir báðir talaðu eitt sindur meir um hetta: »Kanska vit íhalds- menn kundu samarbeitt..<. Í tí sama tekur Bjarni telefonina og ringir til Per Arantsen, biður hann ganga oman eina løtu, »tu veit, hvat tað er<. Arantsen var skjótur oman. Albert Buch var ikki heilt álvuligur. Skuldu teir grípa tann greppin inni ella hvat? Hann mest sum stappar seg saman og | setir seg føtur í spenni. hver skal siga: Meg skal eingin lokka | í óferi í hvussu er. | Bjarni Berg sigur við blaðstjóran, at Per Arantsen veit alt, so | hann nýtti einki at dylja fyri honum. Í So, veit hann alt«, svarar Albert Buck, »til góðs helt eg hann | skuldi koma higar at fáa tað at vita«. | Nei, eg hugsaði. tað var best, at vit triggir talaðu saman um | hetta eina løtu«. | »Ju, hví ikki? Men munnu íhaldsmenn hava nakran hug at leggja seg út í hetta? Vit eru jú á beinari leið, sum er, so. .< »Ja, eru vit nú tað<? leggur Per Arantsen uppí. >Nú skal tú hoyra..«. Og lærarin fer at halda cina langa reðu fyri blað- stjóranum, um hverjari stødu oyggjarnar vóru í: Fólk svøltadi, Í fiskur var virdisleysur, alt tiltak lá lamið, ungdómurin flutti í onnur lond. Og her sótu vit í legtinginum og keglaðust um småting, meðan fólkið varð meira og meira vonsvikid. Tað var ikki bert framtaksmenn, atfinningin galt, men líka nógv íhalds- menn. Nú hevði so ein skilamaður, sum allar sínar dagar hevdi í valt íhaldsmenn, Bakka-Hanv- stjóri, sær um reiggj at fáa vend Teir, ið ætla sær, verða bidnir siga frá ú Ferova sjó mansskúla skjótast og allarseinast 15. februar. FØROYA LANDSSTYRI, 15. januar 1963 137 teir i. hann hevði longu talað vid framtaksmenn, og teir skuldu nú hava fund um hetta. .<. »Ja. men hví kom hann ikki til íhaldsmenn fyrst. tá ið hann er okkara maður<? leggur blaðstjórin uppí. »Ti, sínar egnu menn var hann vissur í at fáa við sær«, svarar Bjarni Berg. >Tað kann gera tað sama, hvønn hann vendi sær til fyrst, annar skuldi tað so verða. Men latum okkum nú einast okkara ålitismonnum saman til at sam- um at kalla nakrar av ráðast um hetta<! »Ju, tað kann væl vera«, sigur Albert Buck »men enn havi eg ikki fingið greiðu á, hvat ætlanin er at gera. .<. Ja, til dømis at leggja blaðskrivingina á annan bógv skriva meir um vinnuvegirnar, um landsins vælferð og halda uppat við hesum høpisleysa keglinum, sum nu er. Henda illneitanin hver inn á annan verður ikki dámd av fólki longur, hon ger bert ógagn. Vit mugu eisini fáa aðrar menn i løgtingåd, sum eru førir at taka sær av vinnuvegunum; fyrst og fremst av handli og fiskiskapi; fáa betri marknað og betri skip. Minst til, vit hava ikki ihaldsveljararnar við okkum longur. Hygg nú á Doktara- grund. Vit stóðu einsamallir, tá ið ungdómurin tók til at grýta okkum undir í rotnum rótum. Hví? Tí tað, vit taka okkum fyri í politikki, er ov deyvt og lítilsvert. Og eg skal siga tær tað, Albert Buck, at vilja vit ikki arbeiða saman við hesum nýggju monn- unum, gera teir ein nýggjan flokk. Og so eru vit foknir. Tí mugu vit heldur fáa teir upp í við okkum“. Tá leyp blaðstjórin á føtur, stóð gleivbeintur á gólvinum við ørmunum eitt sindur út frá sær: >Fáa teir upp í við okkum, sigur tú, jú sanniliga vilja vit tað. Eg skal beinan vegin prenta eina lýsing í blaðið<. Hann men bráðvendir á gólvinum: „Hetta við at broyta skrivingarlagið kann bíða í kveld, ha.. bíða eitt sindur enn. Ég havi rætt nú eina grein lidna móti tí fer, em sk) [3