leygardagur 26. mars 1966síða 5

Fl | 26. mars 1966 »SILKIEN Vestmanna — tlf. æt Ba: Þa? 8 AR # í Z Vi ” „. cs 5 41 dd i] a "A VISA SPES: Haldid SOSIALIN! græn», ir og annan vid t FÆRØSK MARGARINE i Vita No I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Døgurdamat - des skera SOSTALURIN 145 Nr. 24 | Størsta úrval í ø% | TITLE SS FS IK TR: TE omiyrum | 4 Í i + | sug — b F h ' AR 5 4 É 3 ella 4 nlåtur ; rr» Á » | y 7 I % IM 5 í EN 5 3 ' á ; IN SA E kh. Bar 28. 13Y0 | | |} | i ED NO TILL DE SED PN UN TO Før Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) hoknadu og Marcel glapp hon-|bønir. Ila við vendi umboðs- í vaktstovuna og segði við kor-|ørur út, meðan hann sat á end- | var púra stilt í garðinum, tað | | porálin: »Set meg niður í kjall-| arin til teirra.« | »Tygum munnu vera ørur.« | »Ger sum eg sigi. Set meg! niður til teirra.« | Korporålurin stardi uppá hann. Hann kveitti yvir á um-| boðsmannin, ið nú var komin, út á trappuna. Hann hvæsti við. Faðir Doonan otaði seg inn um hann og inn í vaktstovuna. So legði hann á kjallarahurðina at buka. Korporálurin gløddi hamskiftur. Hann treiv um aksl- arnar á faðir Doonan. Um- boðsmaðurin stóð í durunum sum lítil grótstattur, tí nú var, eitt hvort sindur av hermann-| snið burtur úr vakstovu hans- ara. Faðir Doonan vendi sær móti korporálinum, sum togaði og skræddi í hann, og skump- aði henda føra mann vekk burt- ur. Korporálurin leyp aftur eftir, honum. Faðir Doonan var so fúkandi óður, og hann var stór- ur, evnaligur maður. Hann lyfti korporålin upp í loft, boygdi, anum i ti ljósareyða koraldust-| var sum at sjálvt korporålurin — øtadist. »Teir mundu dripid okkum. yTvætl í teg) segði inum. Og prestur helt á at berja noyddist at tiga, og klýggini frá | drepa meg enn hetta. kjallarahurðina. Tað gól eftir í. Marcel ljóðaðu sum tú sagar| Umboðsmaðurin rópti á kor- við. Tá kom faðir Doonan ut, | at taka teimum meint: »Slepp teimum út. | porålin úr durunum og tað átti , berandi Harry Frobisher og legði byrðina av sær úti í sólini. Eisini hann spydi. Faðir Doo-' Korporálurin reisti seg upp- nan bendi seg niðuryvir hann aftur. Hann skeitti ovursintur og turkadi spýggjuna av honum. | yvir á melanesarfangarnar. Hes- | ir høvdu staðið stivir sum dukk ur, meðan hetta hendi, nú fóru teir aftur at sópa, men teir vóru trekir at fáa aftur í gongd. Kor- porálurin fór innar í vakt- stovuna og eg hoyrdi ringlan av lyklum. Faðir Doonan hvarv niður- undir. Eg royndi at gera meg so lítlan sum til bar afturundir Umboðsmaðurin fór inn á skrivstovuna. Hann kom út- aftur við einari fløsku av kon- jakk og fekk faðiri Doonan — sjálvur var hann illa til passar at síggja teir geispandi, hálv- kvaldu menninar og segði: '»Eg eri harmur um hetta. Tað "var ikki ætlanin. Eg noyddist pálmatrænum... So kom svert- | ingurin Charlie spakuliga upp undan, stydjandi hin tjúkka Marcel — eg hugsaði altíð um; rossaslaktara, táið eg sá hann. Hin svarti gekk fram á gáttina, so smodkadi hann stillisliga um í sólini, teir veldugu stuðlarnir at seta teir í kjallarin inntil {logið fór.“ | nokk fara at »Teir skulu kvaklast aftur«, segði faðir | Doonan. | Hann leskaði teir konjakk.' So við og við settust teir upp- undir seg og stardu við innan-; holadum eygum. Fyrst tók Marcel til nakrar ræðuligar ill-' | dålkadum, Í sama bili bóru teir eyga við matin, og teir løgdu framat sum svangir úlvar. Faðir Doo- nan skonkti teimum kaffi. Líka- sum frammanundan var tað | , . z . nakað líknandi — bibliumynd: Presturin hukandi i dustinum vid umsnaradum eygum at syna sum mest av illahóskandi mis- kunn, og prestakjólanum runu- meðan hinir tríggir skræddu í seg sum svangir hund- ar. Eg så, at Harry Frobisher alla tíðina rendi eyguni eftir faðiri Doonan, líkasum at fregn ast, hvat í búði undir hesum blíðskapinum. So lat í honum: |»Hetta er aðru ferð. Hví gera tygum hetta?« »Til tess eri eg her,« segði faðir Doonan yppandi akslar. »Ein prestur meira ella minni, hvat er tað?< »Tygum munnu ikki vera reiðiliga rættsiktadur.« »Eg veit tað segði faðir Fro- | fuglurin | bicher, »tad skal meira til at | Tryggingarsambandið = W A á AE Foroya Krigøstryggine .......... Tif. 1090 Føroya Sjóvátrygging ........ - 1090 Foroya Brunatrygging .......... - 1098 Føroya Vanlukkutrygging ...... - 1466 Vit tryggja: Bátar, skip, verur, hús, innbúgv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. | Doonan blíður. »Eg havi borið lum úr føvninginum. Blámaður-| maðurin sær burtur. Sjålvt for-| meg illa at og havi gjørt mær lin lá og geispadi, og tað græl- | herðaði laði í honum. Kann blámaður >Tig so,« segði svertingurin við | tykjast bleikur? Mær kom tað Marcel. »Ver nú á fólkaleiðe. eygleiddi framvegis faðir Doo- | hann saman og tveitti hann út fyri, at hesin tóktist so. Marcel | Faðir Doonan fór beint yvir fyri dyr. Korporålurin så púra tók at spýggja av grimd. Har Tad hevði verið mannamord«. |maðurin 'fyri skommum.« Sidani tagdi Frobisher, men nan hugsunnarsamur. Umboðs- rørdi seg ikki, men | stardi yvir á trunkan við líka- sælum eygnabrá. So veitraði | hann eftir faðir Doonan og prest urin fór yvir til hansara. »Teir sleppa ikki higani fyrr enn um fýra dagar,« segði um- boðmaðurin. >Ég tori ikki hava teir gangandi her fyri einki. Teir mugu arbeiða fyri fødina.« Ikki í tilikari royndarstund kundi hann sleppa hugsanini um skil og skap — og hann dugdi bert at hugsa um fangar í somu foyru. Høvdu teir heils- una, kundu teir eisini arbeiða, teir kundu bróta grót við jan- broti. >Tygum fara niðan á sjúkrahúsið seinnapartin?< »Ja.« segði faðir Doonan. »Nakrir arbeiðsmenn skulu fara niðan við bilinum. Um tygum vilja, kunnu tygum hava hesar tríggjar við tygum. Eitt sindur av frískari luft er betri fyri teir, enn at lata teir sita | her i gardinum.« | yTað fer at dáma teimum | væl,« segði faðir Doonan. | (Framhald)