leygardagur 9. juli 1966síða 5

9, juli 1966 Æ X SOSIALURIN Mynd frå teknikappingini TEY TEKNA ØLL Kappingin er at enda komin, og bankin hevur gjørt klárt til at senda svar til allar luttakararnar, men sjev ára gamla Cluffa Joensen hevur onga adressu á tekning síni, sum sæst estra FÆRØSK MARGARINE Vita VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT No 1 | FINT PRODUKT her niðanfyri. senda henni tað, — Hvor er hon? Ikki er hon vinnari, men bankin henni er lovað. vil Jeg in FØROYA BANKI e e Á Spinnid í Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum tågvi. TØTINGARVIRKID v/ Ólavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu e dejlig nem varme god økonomi e indbygget tank... 'Ff. Valdemar Liitzen Tórshavn tif. 1020 SKULA TIT BRUKA BIL persónkoyring ella skúla- koyring, so snarið tlf. 3456 Alexander Dalfoss Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Har hoyrdist langlig, mest- sum hugnalig rumlan, eitt lítið | Top innanúr indrum veraldar. | Eg så, at alt dustid úr fjallinum reyk upp í loft — og hesu ferð var einki at ivast i, nú var reyð- glødandi grot og stórar rúkandi flykrur uppi i skýnum. Øskan úr fyrru gosrid var longu legnað í gøtuni. Kjarin var ræðuligur- „ Og nú buldradi. Foldin rørd- ist so mikið nógv. at flestu føldu til líkasum sjóverk, og so hoyrd ist ljóð av sementi og tigulsteini, ið rapaði. Við mínum egnu eyg-| um sá eg try hus, harav eina, krambúð, skrædna úr skorsteini | i grund, medan sement, knas- andi glas og taksteinur dýktu niður ein Oviti fór at gráta. Eg hevði bestan hug at tikid| undir við honum. Ikki eri eg níðingur; eg var í seinasta kríggj; og ikki ber til at lata eitt kroyst stýra flog. Men nú kom Tann stóra útvarpsmasturin. var gjørd úr longum jarnstokk- | um, tók at lava útav bakkanum|niggju av tiggju pørtum bang- | inum: »Sær tu omanfyri býin. Ikki var tad| nógv i fyrstuni, tað sást bert, at «| |hon hevdi fingið eitt skump. Men nú stóð hon ikki longur beint upp og niður, og eg sá jarnbindini bogna, næsta ferð foldin skalv eitt sindur. Hon| | førkadi seg spakuliga og mest | sum yndisliga til síðis, og an- tennan í erva skrivaði stórri og| stórri ringar. Nú bognaði hon) skjótari, hon tók at detta, skjót- ari, jarnið krøngladist saman eftir allari longdini, og so lá hon, rætt sum tað skuldi verið) |småur brenniviður, ið klovin| varð. Eg haldi, at flestu hildu! hetta boða frá enn verri hend- ingum. Táið utvarpsstødin ikki »Hitt hann — um hvat?« heimi: »Nær vit skulu fara. Far i stundini og hitt hann. Ætlar tu, at vit slætt ikki skulu sleppa okkum burtur higani?« »Hvussu stendur til vid ma- skinuni?« »Vit fáa flogið. Ger nú okk- urt við hann. Alt hetta rakar yvirhøvur ikki okkum. Eg eri ikki komin higar at verda steikt ur livandi.« Hann gorradi aftan å meg, medni eg slapp mær av- | ikki til at dråla stað. >Tað ber longur her. Legg ikki í at gera okkum til hetjur. Eg havi konu og tvey born... So køvdnadi mál hansara av harðari úr neðra, aftur hoyrdist knasan av glasi, og mannamúgvan rópti í angist. Eg fór til skrivstovu umboðs- rumli | | | spýta i holið til at sløkkja?« »Lat meg hoyra, um tu ert lika mælskur i morgin.« Hann froysti eftir mær: tú sleppur í hvussu er at hyggja at. Ætlar tú at hitta umboðs- mannin? Tað kann eg siga tær, at tað verður einki av at sleppur higani idag.« Táið eg var komin eini tvey fótaspor framum hann, hann meg aftur. Barda hansara stóð í skriðu. vísa tær eitt stuttligt?< Eg visti ikki petti, hvat hann tosaði um, at vaktarhusdurunum og peik- aði. Tríggir manns huku í ein- um horni. Tygum hava longu gitt, hverjir teir vóru? Harry Frobisher og Marcel og Charlie SO var, so var grundarlagið fyri liv- | mansins, rann igjøgnum gardin. | | inum burturrykt, var hetta! | næstan líka so ringt, sum at Guð Í hevði rætt seg útav himnatrom | og | og hevði givið okkum harðastu | eftir | urin stóð úti fyri durum »Nu, <| | ábreiðslu. turkaði sápuna av mær.) Eg rann aftur niðan í gistingar- | | húsið. Styrimadurin og naviga-| Eg tað ringasta. | tørurin lógu út av vindeyganum. | segði hann ríggin. ið, Táið eg nærkadist, ropti styri- | | maðurin í illsinni — harav vór u| »Hitti tú umbodsmannin?« | svaraði burtur í øðrum) ilsi: Ég Einir tveir melanesarfangar | | skuldu eitast at mála takið. men | teir gjørdu einki. Nú var lítið | av hersnildum. Korporål- | eitt | hetta var segði eg postur, verri skil... »Ass, leika ikki so í, »Hetta brått fåa ein enda.« Eg peikadi moti fjallatopp- einki har uppi?« »Og hvat heldur tu, eg kann gera við tað? Fara nidan og | tvørturigjøgnum maður. | man | | læa, Ikki havi eg sæð karlagin, niðurundirkomin skræddum brókum; ljósa hold- lið á beinum Frobishers hómað- ist gjøgnum langa rivu; Marcel sat og gníggjaði sær í andlitinum Teir bóru allir tríggir eyga við | meg, Frobisher hugdi argur meg. Charlie vón, Marcel. altíð fívil gjørdi seg til at men neyðarlátur var. Tað var einki líkari, enn sum at teir vóru malnir gjøgnum kjøtkvørn »Teir eru svangir korporálurin. »Teir viltust. og lætst ikki um og segði »Ja, | »Skal eg| Í men hann leiddi meg | tú | lok rópti | Marcel andlit | Ræðsla kom á teir.< Hann var fleimandi blíður helt fram: »Burturvilstu synirnir eru komn ir aftur til hús. Teir komu grulv andi aftur. Vit fara at geva teimum góðan døgverda, baðið er tilreiðar, vit breiða rein á seingir teirra.« Erpin korporålurin eftir teim- uttan at smílka við, nøtradi; hann varnaðist longu, hvat ið var ætlað teimum til harm og skensil. »Er tað gjørligt at fáa eitt sindur at drekka?< spurdi hann. »Ring eftir tænaranum, hann og £ og stardi um og | er just til tess.« mannabørn. il »it »Vit vilja fegin hava eitt sindur av vatni.« »Mær hevði tókt tað vanvirð- isligt at fingið tykkum annað enn sjampanju. harri mín.“ Treygur Harry Fro- bisher: »Far helvitis. harð húðaða svín. »Tit skulu segði til fáa ta hørðu húð smakka, — olmussudyrini,« korporålurin. Men tåid hann fylgdist við mær út í garð- in. sortnadi hann í andliti. For- harmaður segði hann: »Umbods maðurin hevur sett mær forboð fyri at koyra teir aftur í holið. Prestarnir eru ovmikið nógvir her á leiðum. Hvat heldur tú mannakærleiki fyri tilik svin?« (Framh.) at segði