leygardagur 18. juni 1966síða 4

SØSIALURIN PJO ILA ET gl IK IK{U IR Ein óhugnalig avdúkan Siálvstýrislandsstýrið leitt Nr. 47 lav allari olju sum feroyski skipa- |flotin brúkar. Einarætt til alla | tunnugerð og innflytan av tunnum. Í Einaumboð fyri alt salt, sum før- Í oyingar nýta, og royndu í vár at | vinna sær eisini einahandilin innan, Í oyggja við ollum salti. Hetta mis-| eydnaðist í fyrstu atløgu. Hevuðs-| sølumenn fyri allan salt- og klipp- fisk og fryst flak uttan at eiga ein! | stert sjálvir. Og hevur tað lukkast |teimum endaliga at basa Laksafoss, | | so verða teir skjótt eisini at hava | Men er tað nú rætt at skýra hesar | einahandil við øllum sildavørum. | av es m O n n U m rådgevarar landsstýrisins sum G-|Ei undur í at tjóðveldislandsstýrið | ntenn. Eftir uppskriftini hjá 14} |hevur valt sær slíkar G-menn sum september hava ikki slíkir G-menn ! ráðgevarar sínar. Men Debes Chri- | Fey fyrstu árini, aftaná at tjóðveldisflokkurin varð stovnaður, | Yerið í Føroyum síðani Gabels tíð. | stiansen heldur ikki tað vera rætt, varð einki orð so nógv nytt i >14. september« sum orðið G-mað-| Eiga hvorki skip ella bát ella|— og fleiri munnu verða samdir ur ella G-menn. Hetta orð var nýtt um allar teir, sum ikki livdi | nakra fjøl sum flýtur. men hava tó| við honum. av egnum arbeiði, men av annans sveitta og stríði. Hesar G-menn | !"Yggjað sær einarætt til helvtina | X. heyði tjóðveldisflokkurin sett sær fyri at útrudda. Teir fyrstu) »14. september legði eftir vóru menninir, sum stýrdu Foroya, 7 Fiskasølu. Hetta vóru monopolmenn, skaðadjór — lys á føroyska | þá . bd | Soleiðis leikaði flokkurin i, og|menn eru dagligir gestir í Tinga- | soleiðis leikaði 14. September í. | nesi, so tað er hugsandi, at ongar) Og uppá hesi slagorð fekk flokk-| avgerðir verða tiknar i landsstýri- | FE urin stemmur og veljarar. Men nå|num, fyrr enn tjóðveldisflokkurin | og ØrOVvar tykist at vera vent i holuni. Nú fyrst hevur rådført seg við nevndu!| Høre | >yTað var eisini vinstra, som forðaði. at hitt føroyska flaggið pre 5 KL Mr vier Tann flokkur. sum einaferð“ byri- varð vundid á stong undir setu „Norðurlandaráðsins í Keyp- monnum teirra sum 14. sept, kali aði, sum hann skuldi rudda út allar | Heatna hann, skrivar blaðstjórin á »Skive Folkeblad« — Poul aði fyri G-menn SG menn endaði nú sum ein reinur Erik Søe. så Og aftaná 4 ára G-mannaflokkur. og landsstyri hans | Det færøske folk er en selvsty-| grunden for at ville gøre Færøerne åra samarbeidi tyk. | Må sum et G-mannalandsstýri. | rende nation i det danske rige. til noget specielt dansk er altsá jet — tjóðveldisflokk- | Færingerne er ikke danskere, men | særdeles spinkel. Færøerne af et et selvstændigt folk med egen kul- For tiden tur, eget sprog og eget parlament i heilt at hava regeres É: góðtikið % urin hesar (G-/ landsstyre, der er sammensat af de menn. den færøske hjemmestyrelov, som |fire selvstyre- eller løsrivelsesparti- Fyri stuttum stóð | giver færingerne ret til, efterhånden | er. Som det er disse partiers sole-| grein i 14. septem-| som de har lyst, økonomisk mu-|klare ret. har de taget spørgsmålet ber undirskrivað av| lighed og politisk beslutsomhed til | om forholdet til Danmark op og | havnarmanninum det at overtage de styreområder, | har stillet en række forslag | Debes Christiansen, sum stendur der nu herer under det danske rige Denne indstill i ndsstyret Tinganesmonnum rættiliga nær, og| At Færøerne i dag har tilknyt-| medfører et sa man soleidis hava eina vitan, sum ning til Danmark, skyldes ukyndig- mark, især i presse, som aðrir ikki hava. Í hesi grein verð- hed i geografi hos den svenske for-| modtager sine informationer fra 2r sagt, at síðani tjóðveldisflokk- | handler, da Kieler-freden blev | sambandspartiets avis pá Færøerne, | urin kom sær uppi landsstyri, hev- | | sluttet. Den svenske repræsentant i| Dimmalætting. ia, Venstres pres- glemte sim-|se har tilmed den ene af redaktø- Fæ røerne, ur hann havt sum ráðgevarar Før-| fredsforhandlingerne oya størstu G-menn, Hans Pauli | Johannesen og Esmar Fuglø. Hann | veit eisini at siga frå, at hesir G-| j fj krone reme på sambands-avisen til at e sine politiske ledende artik- lem Færøerne pelthen Ísland og som danske | skriv under den Norge. ar kommet sammen med Bag- | ler om forholdet me »Å«, segði hann. »ferdamad- ur okkara, »ja, idag hava vit gjørt nógv av fyri tey vitjandi. ; Vónandi vera tey ikki ov mong.« man til strandar at hyggja eft- ir flognum. Tað lá og duffaði so spakuliga á pollinum og, stýrimaðurin og navigatørurin fingust við at sópa dust burtur Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) | „= sakførari nevndur Jean-| av motorinum »Eg ætli mær ikki at skriva Tá ið bangilsi kemur á fólk. | Pierre royndi at gera seg stutt-| Stýrimaðurin rópti enn ill-jheim um tað ið hvussu er.« kunnu tey siga so mangt. Tað | ligan: »Onkur man hava rotið | førari á meg enn hann plagdi:|segdi eg og setti meg undir lid- | troðkast saman sum seyður f'so hart at hatta gamla beistid' „Hetta var devil og Østuttligt. 'ina á honum. >Eg meini hetta rætt. | er vaknað. segði hann. Men | hetta dámar mær einki.« Í hevur einki gjørt tær?a | Eg eyggleiddi tey í morgun-|€ingin læ; ræðslan svepti seg| „Tað hevur eingin bidid teg. | Hann sprændi langt og svar-| lýsinum. Tey hópaðu seg sam-|fast tvørturum tey oll. |svaraði eg. >Nær verður hasin|adi líkasælur: »Å Honolulu eru I: i sleikti 18. juni 1966 og Danmark. Det er mærkeligt. 'at Venstres presse ikke frigør sig for denne afhængighed, for selv- sagt kan en færøsk redaktør, der gennem sit partitilhør er med i den indre færøske strid op til det færøske valg den 8. november, ikke være en nøgtern betragter af for- holdet mellem Danmark og Fær- øerne. Det er ikke den færøske redaktør, vi vil anklage, men Ven- stres presse, ikke tager selv- stændig stilling til spørgsmålene. I Venstres presse anvendes ord som »galskab« om de fire færøske partiers bestræbelser for øget selv- styre. Det er et besynderligt ord at som (Framhald á 7. síðu) e dejlig nem varme e god økonomi e indbygget tank... rep Ff. Valdemar Liitzen Tórshavn — tlf. 1020 um trimum jassunum? Ja, nú var galið. Nú kanska hasin presturin fer at bera seg at sum tilkomið fólkk Korporálurin dustið av varrunum og murraði. >Umboðsmaðurin segði honum eitt lítið frå ger- andislívinum. samli = hevur tungu sum svørdsegg. frin fekk tað fast.« »Hm« .segdi eg so lúrin, »men teir tríggir eru ikki aftur- an niðri við strondina og høvdu| Svoleiðis varð staðið ein hálv- | forbannaði = motorurin i stan- | gosfjøll, sum hava sprænt í trý| spurdir?< eyguni eftir fjallinum. øll meira | 4n tímans tíð, meðni sólin kom | di?« | hundrað år. Ikki ein sål er sum! »Nei.« teskadi korporålurin. ella minni frå sær sjålvum. tig- andi ella hvæsandi, konurnar í morgunkápum og menninir ikki komnir longur enn at klóra og kláa sær fyri at fáa seinasta svøvnin úr kroppinum, so teir reiðiliga kundu fata tað sum her fór at vera. Og ein og hvor kundi síggja. at her var ilt á, ferð. Tað sigur eingin seg til reiðar at liva eitt langt lív beint undir slóknaðum gosi. aftaná at tað, sum her hevur sýnt, at tað altíð kann fara aftur at goysa. Nøkur fá av teimum inn føddu tænæastufólkunum og urtagarðsmonnunum - tey búðu longri úti stóðu og stardu móti fjallinum, men í andlitum teirra sást einki. Hetta var kanska einki óvanligt fyri tey: hóast einki tílíkt var hent í tey seinastu fimm hundrað árini, so vita tey so væl um gos fjøll, tí tey eru reiðiliga vanlig í Kyrrahavinum. Og helst mundu tey eiga søgu um hetta fjalli eisini. | hægri og hægri á luftina. Tað | sást litaður ringur um hana. |ætlandi av dustinum. Skuggar- |nir styttust og so tóku pálma- | trøini at sveiggja, ti lotið var komið. Tann tjúkka roykdýnan tók |nu at førka seg burtur frá byn- um. Tað tyktist sum hon var í einum. Tiggju minuttir seinni var deymurin fokin burtur úr gøtuni og byurin var sum ný- tváðaður í sólini. longri úti við landinum var myrkt. Men so við eitt sást endin á útvarps- meistrini og tá lætnaði hjá teim um, ja onkur helt fyri: >Nú hevði borið til at roykt sær nakrar fiskar«. vEg ætli mær ikki at seta pening í tílíkt roykingarhús. tað verður ikki av hava nóg- mikið at roykja«, helt sakfør- arin, sum aftur royndi at skemt ast. So við og við fóru tey aftur til hús. Eg fór í gistingarhúsið og lat meg betri í. Eg fór so morgun- | Hann verður liðugur seinna- partin. Lat okkum bara síggja til at sleppa okkum avstað hig- ani.« »Fg skal spyrja -umboðs- mannin, nær hann er ferða- bugvin.« »Legg einki i at spyrja |hann«. lat í stýrimanninum. »Sig bara at vit fara tá. Sig | honum eisini. at eg eri so for- | bannað illsintur.« Tann smædni ungi naviga- |tørurin var meira sinniligur. | Roykurin er longu um at fara sín veg«, segði hann og peik- aði móti fjøallinum. | Og nú var næstan einki eftir. | Hetta hevði bara verið at loypa ræðslu á fólk; enn fýsti øskan oman gjógnum líðirnar og pinkulítið = ljósareytt skýggj hekk uppi yvir knúkanum, tað sipaðist lítlum kvinnuhatti við fjøður í. Eg át morgunmat. So fór eg í vaktstovuna. Korporálurin var úti fyri durum. Hann stórflenti.- Veitst tú ikki, hvat var av teim | | hesin gamli tígginda upp á |varnast tey. Bara | rembist eitt sindur i | hvert ættarlið, fer alt 'kåka og bresta nervar.« | »Her eru bæði konur og børn«, segði eg. »Og tey hava havt tað ovgott her. Drekka ovmikið vín. Tey tola einki av, bara tí tey hava |livad ovgott.« | Medni hann taladi hugdi eg meg um í ti sólsteikta garð- linum av høgum. skeivum pål- mabulum; onkur løgreglumad- ur fekst vid at reinska vindeyg- | uni, og uttanfyri skrivstovu um- | bodsmannsins sat eitt í svørt- |um prestakjóla. — Eg stardi uppá faðir Doonan. Hann sat samansokkin. høvdid niður i fangið, so merkiliga hann sat. | Eg spurdi „spakuliga: >Hvat ger hann har yviri?« | Aftur flenti korporálurin. »Hann noyddist at standa til svars fyri umbodsmanninum. korporálin — so | |»Og eg leggi heldur einki í at fanga teir aftur. Frumskógurin kann gott eiga teir. Hann dug- ur best at beina fyri teimum.« Heili hansara var sum væl- skipað bókhaldsskáp. har alt stendur til reiðar. Presturin var tvørball úr móðirlívi. fólkið har búði, nyttaði einki, hasir neyð- arsmenn, sum út vóru slopnir høvdu enn ikki fingið nakað rúm í skápinum og hann ætlaði ikki at geva teimum nakað held ur. Tað einasta hann unti teimum. var eitt hol niðri í jørð ini. Eg reisti meg upp og bendi lá faðir Doonan. >Ja, men hvat | man hann bíða eftir nú?< spur- di eg. yHann er so bangin um | sjúkrahúsið. Telefonin er av- Í kvett. Hann bíðar eftir at hon skal vera afturgjørd. Ein so- vorðin maður má altíð hava |okkurt at gremja seg um.« (Framhald)