leygardagur 25. juni 1966síða 5

25. juni 1966 pf Skåla skipasmidja & handilsvirki SKÅLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistød Skipasmiðja Mekaniskur verkstaður Elektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matverubúð Klædnabúð Nýmótans fiskavirki við kuldagoymslum HUGSA TYGUM UM AT FERÐAST - TOSIÐ FYRST VID ENDE E1MNEYS ai | SØRVÅGUR 103 Spinnid føroyskum tógvi. tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av v/ Ólavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu Kol í Gotu TØTINGARVIRKID SOSTALURIN FÆRØSK MARGARINE Vita No | VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT KUFFERT GOD, BILIG og VØKUR Pf. Maria Poulsen á Co., Rafiskaprisir sett er eftir 9, april 1964, hevur á fundi 20.juni í år sett hesar minstu Råfiskanevndin, sum løgtingslog nr. 16 frá ráfisk kruvdan við prísir fyri fyrsta flokks blóðgaðan høvdi frá vekt: Kalvi yvir 60 kg. kr. 3.75 fyri kg. Kalvi 6—60 kg. kr. 4,10 fyri kg. Kalvi 1—6 kg. kr. 2,50 fyri kg. Kalvi undir 1 kg. ongan pris. Hesir prisir eru galdandi frå 20. juni i år i hesum bygd- um: Klakksvik, Hvannasundi, Norddepli, Lorvik, Fuglafirdi, Gøtu, Eiði, Skálafirði, Tórshavn, Vestmanna, Miðvági, Sørvågi, Tvøroyri og Vági. Fyri tey avreiðingarpláss, sum eru ikki nevnd her, verð- ur prísurin hin sami, sum í omanfyri nevndu bygdum við frádrátti av fluttningskostnaði til og frá avskipingarhavn. 1966 Råfiskanevndin. Tórshavn, 20. juni Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Ég fór yvir til faðir Doonan. Hann hugdi upp, kendi megl| aftur og brosaði smæin. »Hvussu gongst?« spurdi eg. »Tygum skulu hava takk fyri at tygum spyrja. segði hann og meinti tað. >Ég eri forharm- einki samband Umboðsmað- senda nakrar aður. Vit fáa við sjúkrahúsið. urin ætlar at manns niðan at bóta aftur.« Hann hugdi niðan ímóti fjall- inum. >Eg vildi so fegin vita, hvussu vorðið er haruppi.« yTað er eitt sindur av royki,« segði eg. »Ein lítil jarðarskjálti. Tað man einki hava bilað teim- um.« »Eg vildi kortini fegin frætt frá teimum,“ segði hann. Hann sat har í gestligu klæð- um sínum. Tey vóru illa tíggj-| aði, og hann líka sum hóskaði ikki har. hann sat. Eg spurdi hann — og angraði tað beinan- vegin: >Ég havi hoyrt at teir tríggir fuglarnir eru farnir á flog.« »Tad var mín skulda, aði hann. »Tygum kundu einki gjørt til at hildið teimum, sjålvt um teir På svar- høvdu verið negldir fastir í vágnin. Teir vóru óviðflættu- ligir«. Bilsin så eg at hann var illur. »Soleidis eiga tygum ongantíð at tala um meðmenniskju tyg- ara,« rópti hann. »Tad er altid okkurt gott í øllum. Min var | sovorðnar freistingar.« gjørt skuldin, tað var ræduligt av mær at lata teir tevja frælsið og so at vænta, at teir skuldu koma við aftur. Sjálvur devul- in hevði ikki vilja leitt teir í Hetta var einki at svara til, so eg fór mín veg. Táið eg tveir tímar seinni gekk framvið, heyk hann fram- vegis í sama stað og sólin steik- ti hann, men hann bíðaði tolin|t eftir, at umboðsmaðurin skuldi koma við tíðindum frá teimum í erva. Eg fór at fáa mær og misti ikki matarlystin av hes- um, og síðani fór eg inn á gólv- ið hjá rakaranum. Og ta stuttu lotuna, eg dvøld ist í rakistovuni, nærkaðist leik- ur hóttandi. Tað var sum at åskodararnir knappliga skuldu spæla við, og trinu inn á pallin, hvor klárur við sínum parti í leiki. Rakarin Louis átti lítla sterkt angandi búð; har reyk so sterkt sum gleðigenta, ið er klár til arbeiðis eitt leygarkvøld. Tveir vóru stólarnir — hann hevði innføddan hjálparmann — og eg sat i ødrum og Aristide í hinum, og hann møsnadi alla tíðina. Eg lurtaði ikki mikið eftir honum, men so neyndi hann faðir Doonan og eg lurt- aði nú væl eftir. Hesin Aristide var sjónliga ovursintur, tað var skilligt, at faðir Doonan hevði biðið hann so bønliga um at koyra seg niðan á fjallið so | mær og snaraði hann kundi fáa vissu fyri, at tey livu væl uppi á sjúkrahús-|eri eg fyri tað mesta dulur.« inum. Louis var í ferð við at raka mær á eitt butlaði = gjøgnum | »Og hvat svaraðu| sindur sápuskúmið: tygum.« »Svaradi? Eg lat hann frætta uppå gott franskt: Madur, tyg- og um eru vindandi galin. Vit eru| netupp komnir oman, hvat fan- an skulu vit gera haruppi aftur | eina ferd aftrat?« Eg hevði eitt sindur av sam- vi Kt táið eg hugsaði um tann tigandi prestin, sum sat og bíðaði í garðinum og eg segði: »Hann er bangin um tey. kundi hent, at gamla gosið | ætlar nakað nú...< »Tvætl«, segði Aristide. Tað er bara sum illsint kerling — ein skal bert venda sær burtur og lata hana deila. »Ju víst havi eg hoyrt um kvendi, sum sorlaði høvdid á manni meðni burtur. Ja lat okkum vóna tad.« »Hasin faðir Doonan«, segði Aristide kvattur, »hann er ikki | sum hann skal. Tað er helst sólin, ið ger tað. Her kemur, hann til mín og sigur, sum tað skuldi verið ein småting, at eg! skal koyra hann niðan seinnapartin. Sum eina mis- kunnargerð. Og himinin fer at lóna mær tað aftur. Louis flenti. lin, sum banki mín skoytur um.« »Hvør hevur givið honum rætt til at fáa meg at blotna?< »Tåid prestarnir royna at bloyta meg, segði Louis, >so Tað | | hann vendi sær) nú | »Ongantid havi! eg sæð ein kekk uppá himma-| | | | | »Gudfrødi og handil kunnu | ikki hóva saman.« »Ikki ti eg havi nakað | finnast at gudrøkni« segði Lou- | meg is, »men eg hevði ikki klipt ein | såpu sum ein annar um biskoppi fyri einki«. Men orðið »einki« mestsum datt av um miðjuna. Eg afturá í stólinum, og í tí sama | | var tað, sum at eg fleyg. var so týðuligt at Louis hekk | |at eg | oman | stillur í luftini yvir mær, meðni | | hann steðgaði knívinum sum lá | aftrat andlitinum. Tað var sum at vit høvdu sett okkum upp|?U Eg | skor í skýggið. frammanfyri ljósmyndara. kendi anda hansara at kjålk-! anum. Eygu hansara stóðu tóm. Eg visti ikki reiðiliga, hvat eg skuldi óttast meira, áhaldandi aldingarnar, ella knívin. Langt um leingi reisti Louis seg upp frá mær. Hásur spurdi hann um okkurt býtt. Eg lá hålvt í orviti|* | og stardi inn í spegilin yvir av mær: og so kom tað aftur og spegilsmyndin kámaðist, sum at spegilin brotnaði. Tað skramlaði illa, tá ið fløskurnar við teimum litadu, háreleksirunum duttu niður av | | Nú hoyrdist langt róp niðri í e dejlig nem varme e god økonomi e indbyggettank... Pf. Valdemar Liitzen Tórshavn — tlf. 1020 ini, hardari enn um ståltog brast og aftaná gelti eftir i. | Louis legði knívin frá sær og at | | hugdi at "spegilinum og eg reisti dålkadur i fivil og upp hálvur | skundadi mær út. Allastaðni frá fólk komu lá | | tysjandi og gløddu niðaneftir. Einki var at ivast í, hvagan Tað | | ljó iðið kom. Eg var so skakaður fylgdi bara við hinum til strandar uttan at um at turka mær um and Eimurin frá gosinum var gránaður og lotið skræddi Tað líktist eini atomspreinging. Tygum | hava óivað sær myndirnar av hesum ræðuliga skýgginum, sum líkjast hundalandi. Hesin var sjálvandi ikki so stórur, men eg óttaðist hann illa. Eg stardi tað eg orkaði, og tó at sólin gjørdi fortreð, helt eg einki vera at ivast í, at har nú eisini kom grótregn uppúr, ið hvussu er var tað okkurt, ið var tyngri enn øska og roykur. på hugsa litið. lítlari gøtuni. Gaston úr — skeinkistovuni rópti. Tey vøkru kúputu vind- | hyllunum. Og eg hoyrdi brest-| cyguni í stovuni tóku at springa {ingar í luftini langt burtur. Og so fór aftur at alda, rak- ingarstólurin lætti sær á. Eg sá aftur í gapandi holini í andlit- v um teirra Louis og Aristide í spegilinum. Og so brotnaði spegilin um tvøran og andlit teirra býttu seg í helvt og eitt glaspetti datt á gólvið og glint- aði. Louis øtadist og segði: ÞÁ je, spegil mín. Hvat er hetta fyri nakad?« Brestir hoyrdust aftur í luft- | Mær við lið stóð Aristide, hann tók í armin á mær. Hann fekk ikki orðið upp. Eisini eg var bangin, og kanska tað var tí eg segði so forhánilsilga við hann: >Tað er netupp sum ill- sinniskvendi, tú skal bert ven- da tær við. Eg bannaði innan- tanna útyvir handa fanans mo- torin. Hevdi hann bert verið i standi. kundu vit slept okkum avstað í ein helvitis fart. (Framhald)