leygardagur 20. august 1966síða 5

} 20. august 1966 mannafelagið. august 1966 til HUGSA TYGUM UM AT FERÐAST - TOSIÐ FYRST VIÐ TE HÍWÐVA =—10F SØRVÅGUR 103 Spinnid føroyskum tógvi. FÆRØSK MARGARINE Vita No Í VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT Max Catto: Skrivstovunæmingur Á tolldeildini á Føroya gjaldstovu, Tórshavn, er eitt starv sum skrivstovunæmingur leyst at søkja. í Løn sambært sáttmála millum landsstýrið og Starvs- Hondskrivað umsókn við prógvum viðmælum verður at senda í seinasta lagi tann 25. FØROYA GJAL DSTOVA, Tórshavn tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll slóg av v/ Ólavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu og møguligum i Gøtu TØTINGARVIRKID FINT PRODUKT ; mær avstad.« SOSIALURTIN Råfiskanevndin, sum sett er høvili frå vekt: Hýsa yvir 177 um: Sørvågi, Tvøroyri og Vági. Sleipistød $kipasmiðja Skipsútgerð Eg noyddist at látast sum eg tók betta illani upp og svaraði kaldliga: »Eingin hevur lovað kt Klakksvík, Hvannasundi, Norðdenpli, Gotu, Eiði, Skálafirði, Tórshavn, pf Skála skipasmiðja & handilsvirki SKÅLA Telejorn Runavík 7260 Stålskipasmid Ráfiskaprísir eftir løgtingslog nr. 16 frá 9. apríl 1964, hevur á fundi 16. aug. -66, sett hesar minsta prísir fyri fyrsta flokks blóðgaðan ráfisk kruvdan við 1,00 pr. kg. Hesir prísir eru galdandi frå 17. aug. í ár í hesum bygd- Lorvík, Fuglafirði, Vestmanna, Miðvági, Fyri tey avreiðingarpláss, sum eru ikki nevnd her, verð- ur prisurin 'hin sami, sum í omanfyri nevndu bygdum við fráðrátti av fluttningskostnaði til og frá avskipingarhavn. Tórshavn, 17. august 1966 Ráfiskaneyndin. Mekaniskur verkstaður Elektriskar installatióni- Fiskaútfiutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matvørubud Klædnabúð Kol Nýmótans fiskavirki við kuldagoymslum SO DO SO A ————wiwwWiwiwwiiWwew: e dejlig nem varme e god økonomi e indbygget tank... Pf. Valdemar Liitzen Tórshavn — tlf. 1020 um — var stakkað úti á gongu- | arfuglarnar Frobisher og | breytunum. Óvitarnir hildu upp| Marcel og Charlie — stríðast at at spæla sær og komu at for- | við at laða uppá bilin. Eg hugs- vitnast, teir skiltu ikki reidiliga, aði við mær, at korpurálurin FEIGDARFUGLAR »Tad man ikki fara at vera|um hetta var nýtt, forvitnisligt | fekk so nyttu burtur úr teimum ) N menn verða teir bestu hjálanda- | verður tað til, at hann svíður 5. Ut móti miðdegi høvdu oll skilt, at nú var einki at drála eftir, men at takast mátti til rýmingar og tað skjótt. Sorg- tungt noyddust tey at boyggja seg undir hesum lagnustriki — rætt sum maður ið annars er frískur og ferðugur, uttan himpr noyðist at leggja seg undir knív skurðlæknans, tá tað ber so á. Eg haldi, at tað, at tey innføddu flyddu, og pátrúgv, ið har fylgdi vid, gjørdi, at fólkið anda liga komst á grúgvu. Vit vistu at vit sótu i lokadum potti, ið nær sum helst var fúsur at spreingja alt omanav. Nú sást um hádagin sjálvt í tí sterka sólarljósinum tann reyði kragin rundan um goshol- ið. Øskan lå nú so tjúkk á gongubreytunum, at tað hoyrd- ist ikki, táið fólk gekk. Í hesi gravartøgn hoyrdist bert av og; á okkurt buldur. Í fjarleikanum hoyrdist grót rapa, og trø verða skrædd upp við rót av grótfoss- unum. Helst man tað vera, at her- | Í Í stjórar. Av tí, at teir ikki hugsa. fara teir heldur ikki at leika i. | Og fara teir til verka. er tad| hermanslig avgerð. ið ikki vik- | ast. Klokkan ellivu setti um-| boðsmaðurin undantaksstødu, og | ltíma kunnu tit vera 100 kilo-| teir innføddu løgreglumenninir fóru beinanvegin og vardu frammanfyri krambúðunum. — Ræning kemur av nervatrysti, og í tí versta ruðuleika kunnu fólk finna uppá at draga bæði líkt og ólíkt við sær, sum annars einki hevur uppá seg. Ég var varur við, at báðir fraktbátarnir skundaðu undir at tóma førn- ingin, so rúm kundi vera til fólk, og at skonnartin hevdi hål- að akkerið inn og fekst við at leggja at við bryggjuna. Eg heyk úti á ðrum vonginum á mask- inuni saman við stýrimanninum, og vit fingu okkum bensin, so at alt skuldi vera tilreiðar, um nakað gjørdist á. Tað var bara eitt, eg hugsaði um — eg ætli, tygum vita, hvat tað var. Táið skonnartin sigldi fram- við okkum, rópti skiparin — ein norðmaður nevndur Olsen: »Nu er so alt liðugt her? , Tað var| skjótt. Hvussu er vorðið uppi á fjallinum?< »Har er fanin sjálvur vakn- aður. Hann er í ringum skørum. | Hann spytir svåvul,« segdi eg. »Skunda vit okkum ikki,| brókarendan av okkum.« Nord- maðurin flenti avindsjåkur og; peikadi eftir flognum. yEydnan | er við tykkum. Um ein hálvan' teingi, áðrenn tit sleppa.« „Helst ikki, men eg verði so | her, inntil eg fái onnur boð. Stýrimaðurin leyp upp: >Vit sleppa ongan veg.« Nervar hans- ara vóru farnar. Við hann gjørd ist einki. »Einki útvarpssam- band. Teir máttu fyrr enn ikki sloppið okkum til Tahiti at siga frá, hvussu vorðið er. »Tja,« segði norðmaðurin, 5og so høvdu gingið tríggir dagar, áðrenn skipahjålp kundi komið | fram. Um eg skuldi sagt, sum eg haldi, so hevði eingin oyggj verið, til ta tid.« Honum líktist væl á, at skipini gjørdu til, og segdi: »Vit munnu fara at bæsa ti sjålvir. Hevdi tað bara verið | nakað skjótt, og høvdu fólk ikki | tikið allan tramanskap við sær, | so høvdu vit kunna” sloppið burtur, áðrenn tólv tímar vóru farnir. »Og vit kunnu eisini oll verða sprongd í luftina,« segði stýrimaðurin argur, og nú or- kymlaði hann meg aftur. Nu var nógmikið. Eg lat hann bara jamra seg fyri norska skipar- anum: >Eg eri giftur maður. Konu míni nyttar ikki eitt kol-| petti í seingini…« Eg gekk mær yvir til umboðsmannin at vita, hvussu til stóð. Allur býurin var nívdur av, ófrættu. Innbúgv og seingjaklædir metrar burturi.« harmaðar. Menn stríða fyri tí dagliga breydi, men kvinnurnar, ið skapa heimið. Í einum einasta eygnabragdi var trygdin aftaná hálvthundrað ár fokin. Men í undirgonguni av- tapar fransurin ikki hugin til at meta virðir vertsfólkið í »Gulleplinum« høvdu dragsað allan vinkjallaran ut og stakkað tað upp við vegin í køssum, og eg sá Louis og hjálparmenn hansara strevast við at bera teir stóru rakistólarnar út á geilar. Tann mest rørligi av øllum var Aristide tjukki, teir høvdu tikið lastbil hansara til brúks, hann gekk og hugsaði um, hvussu hann skuldi fáa nóg mikið afturfyri. »Gev nú tol,« segði eg við hann, »vit eru oll í sama báti | (gott hjá mær at siga, eg hevði einki annað i vidføri enn eina | skjúrtu eyka og tannabust, og eg fekk bæði við mær). »Vit mugu øll hjálpa til eftir føri-| muni.« »Hvat munnu tygum fara at hjálpa við?< »Ikki við øðrum enn lívi min- | um.« »Lat so vera við at brúka | tveum so. Lívið hevur einki virði í handli og vandli. Men eg eigi ikki fyri ein annan bil.« Táið eg kom til umboðs- syndarlig framsyning av búnytt- | mannin, sá eg teir tríggjar feigd | tað eru) og | spæl, Kvinnurnar vóru mest for- | kortini. | Táið eg gekk framvið teim- um, teskaði Marcel: »Hvussu hevði tað borið til við eini siga- rett nú?< Korporálurin hoyrdi og segði: >Halt nú kjaft. Arbeiðið skal gerast liðugt nu.« . | »Hava tygum onga sigarett,« |teskaði Marcel lúnskur, gev | mær so ein knív. Fyrr ella síður | noydist eg at stinga okkurt | hvast í hatta beistid.« | Korporálurin segði mær — tå lið hann hevði traðkað Marcel at umboðsmaðurin hevði | hásæti sítt oman á bryggjuna. so hann kundi ansa eftir, hvussu og at fundur | | — | skipað varð inn lvarð settur um hálvan tíma | nidri í einum pakkhúsi. Har | skuldu oll møta. | Tað tóktist sum at oll vóru | sannførd um at leggja eftir sær | tad mesta av leysafæ teirra. Men sakførarin Jean-Pierre royndi allar listir at fåa umbodsmann- lata klaverið hjá dóttrini | koma við hann fevndi, at vísa hvussu lítið tað var i- | gildis eitt Ovitahøvd Umbodsmadurin svaradi hon ong in at | um, at hetta fór at vera av um. Tað er fyri neydini, at nak að av skili er í. hugsaði eg við mær. her er hent at hava her- mann at geva boð og at ansa eftir, at tey verða fylgd (Framhald) og