leygardagur 10. september 1966síða 5

10. september 1966 SOSIALURIN Kr" Nr. 71 pf Skála skipasmiðja 8 handilsvirki SKÁLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistød Skipasmidja Mekaniskur verkstadur Elektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matverubúð Klædnabúð Kol Nýmótans fiskavirki við kuldagoymslum ;| (=) — Hygiejniskar verur | 5 12:73 STK. £ | 30 STK, »HYMO« 2 | + postgjald 0,80 — tikið — BETRI VORA NAVN: BÚSTAÐUR: SPECIAL-IMPORTEN Landemærket 7 - København K. - Byen 2026 - Postkonto 4018 KLIPP UT - KLIPP UT - KLIPP UT »HYMO LUXUS« KR. 14- i POSUM KR. 7.- | verður ímóti frímerkjum, | 1102s06u/6B9)g | FINNST IKKI! + FÆRØSK MARGARINE Vita No | VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT HUGSA TYGUM UM AT FERÐAST?! - TOSID FYRST VID A IDE HÍWÐaYS = SØRVÅGUR 103 — 73 + Tryggingarsambandid FØROYAR | Føroya Kríggstrygging .......... TIf. 1090 Feroya Sjóvátrygging ........... - 1090 Føroya Brunatrygeine .......... - 1098 Foroya Vanlukkutrygging ....... - 1466 Vit tryggja: Bátar, skip, vørur, hús, innbúgv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. KEE HO TA FINT PRODUKT | (Vigdis Mostad) TOP-TEN 1. Daydream (The Lovin' Paint it black (The Rolling Stones) Nordlandsnetter | (Kirsti Sparboe) Det er så lett å levelivet Spoonful) | 5. 19th nervous breakdown | (Rolling Stones) . Jeg marcherer ved din side (Wenche Myhre) (Kirsti Sparboe) (Faroe Boys) -1 . Hjem Vónsvikin . Ingenting er gratis (Laila Granum) Det jenka seg (Rannie Rommen) jr 10. | GARRARD plåtuspælarar! | at seta til radio kr. 195,- skiftari at seta til radio kr. 260,- v/ håtalara til battari og | SEV kr. 425,- Pláturnar fáast hjá | H. C. W. TÓRGARÐ, | telf. 2043. NR FRANTS RESTOREF Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Marcel tímdi ikki at lurta eftir teimum men hugdi í iva stundum at øðrum so at hinum. Frobisher hugdi illskur at Charlie og segði: >Hvat fanan feilar tær...“ »Kom og lat okkum hugsa okkum eitt sindur um,« svaraði blámaðurin við síni djúpu tón- andi rødd. Hví mundi Fobisher stara so undarliga uppá hann? Hatta er einki, ið vit hava við at gera. Ætlar tú, at vit sjálvbodnir skulu loypa í ím- pottin ?< ; »Hvat er tað, sum vit nú loypa í Harry?« helt Charlie lágmæltur fram. »Er tað nakað at gleða seg til? Eina langa tíð í fangahúsi á Tahiti.« yTað er so frægari enn...“ men Frobisher brátagnaði. Hann streyk sær um sveittandi grym- uta enni og kveitti so loyniliga yvir at presti. Tað sást. hvat hann hugsaði um, men at hon- um einki dámdi kortini. Kanska tað tí var vert at hugsa um. Er maður komin á grugvu, kann hann valla søkka djúpari hann hevur tá bert ta frum- styrkina eftir, ið er tilsteðar, tá ið hann er heilt frá sær sjálvum. Spyrjandi hugdi hann at Charlie Eg hoyrdi teir teska so spaku- sínámillum.. »Eg havi ongantíð roynt so- vordid,« tók Frobisher uppaftur N og fjåltur var å honum. »Til at leypa útav flúgvara? Tað er ikki so hættisligt. Ég havi sjálvur gjørt tað, táið eg var í krígnum saman við fall- skyggjadeild.« »Hetta er ikki okkara krigg.« »Men kanska vit kundu vunn Kundu tað til lið okkurt burturúr ti? vit ikki líkasum gjørt okkara kriggj?« „Eygu Frobishers eina lotu ivandi við prestinum. Tað var so, hoyrdist. táið hann teskaði: »Er tað hugsandi um, at revs- ing okkara kundi verið stytt afturfyri, um tað bert var lítið?< Faðir Doonan legði hond sína á hansara: >Eg svørji, at alt, eg eri mentur, skal verða gjørt, fyri at lætta dómar Tað eru tá hampafólk til. ivist ikki í, at tey fara at sýna tykkum takksemi.« segði hann. Marchel segði spakuliga og í ødi: >Eg komi so ikki við tykkum...“ »So, vit hava altíð hugsað, at tú komst, Marcel,« segði Charlie so kaldliga. >Tað ber íkki til, at tú nú fer at svikja.« »Hatta rannið av spitølskum niggarum...< Charlie flenti so smørliga. »Hvat eri eg so? Hvítur sum fon?< Marchel setti rukkur í ennið og hugdi niður. Eg var so bilsin, at eg kann ikki siga frá tí; hetta var nak- að. eg ikki hevdi væntað. Skips- spølini stóðu nettupp still. og í Í hesi tøgnini hoyrdi eg Frobisher klóra sær í skeggstapunum av berum fjáltri. So læt í honum: »Hvussu man fara at vera at koma omanaftur?« „Spyr vårharra,« svaraði faðir Doonan stillisliga. >Vit eru í hondum hansara.< Hann hugdi vidfølandi at teimum. Frobisher kveitti yvir á lagsbróðurnar, og Marchel sveittaði av ermori. »Skulu vit so siga tað?< spurdi faðir Donan. møttust tey hjå at hann ið tykkara. Eg | |hoyra rødd Frobishers: | Vit koma við.< |veitraði til teirra laftur laftur. Aftur enn var eg bilsin av at/segði faðir Doonan. »Og vit Umbodsmadurin hugdi uppá prestin, tungur í huga — hann likki so mikið sum kveitti eftir teimum trimum, |ikki varur við teir. | nettupp lótu seg í urnar og lótaust ikki um vón. Tó sást andlit Frobishers at! skelkja eitt lítið av tí, sagt var. So ísakaldur segði tá maðurin: »Hetta ber yvirhøvur ikki til. Táið eg segði, at tygum (kundu royna at fáa mans aftrat tygum, hugsaði eg hava tygara orð?< >Tað skulu tygum Harry Frobisher læi liga: »Vit hava einki líta å.« so kald- at lissa? Teir stóðu og toygdi seg fram- um hendur teirra. »Komi, segði hann blíður. ein og ein reisti seg upp og fylgdu honum í pakkhúsið. Eg| dugi ikki at siga, um faðir Doonan kendi meg aftur, táið hann kom inn um, har sum eg stóð — eygu hansara ljómaðu als ikki um hesar... Hann var men hann teskadi mær | avkvettur á málinum, táið »Rætt nú fann eg Guð í |Gaston trodkadi seg framat og rennu.« segði í ødi: »Hvi muta tygum Marcel trodkadi seg framvid so hart ímóti? mær og læi av bangilsi. »Teir| »Hesir menn eru ein vandi, ætla nú at fáa mær krigskrossin. | meðan teir ganga leysir.« Bið um eina asbestkistu til | »Teir gera so einki okkum, mín. segði hann. |medni teir eru haruppi. Um Faðir Doonan banaði sær rás teir vilja fara. mátti verið yvir at borði umboðsmansins. |høgtid í. Teir um tad.« | Ein rødd hoyrdist úr manna- »Hesir vinir mínir koma við mær. segði hann so erpin og |múgvuni: »Og ríkisstýrið spar- ur pening. táið tað sleppur | Presturin yvir og tók og oyra: einari so 9 lumhentur. | jundan at føda teir í fýra år.« Umboðsmaðurin legði hend- lurnar á borðið sum ein vegin maður. Hann suffaði. Hann var til gjóldur. og noyddist at taka | og nu var hann vreidur. jordini aftur. Men enn hevði So leingi sum limur í herfor- Íhann ein trumf. »Og um teir | ingastattinum hevur sína megi.|koma aftur í aftur.e segði hann | skal tú ikki bjóða til at gera | lágmæltur »hvør skal so hava) honum ímóti. Hann tolir tað |teir í varveitslu og fáa teir til | ikki. Hvat annað. id var at siga |høldar?« um faðir Doonan, lagaligur var| Tann norski skiparin hugdi | hann ikki. Dapur í huga segði fast at hesum sjålvbodnu monn umboðsmaðurin: >Hesir menn|um. Kanska var hann blotnad- | eru dømdir fyri brotsgerð. Teir jur. Knappliga segði i so »Her eru teir triggir.« Allir lítir hvurvu umboðsmansins. Men tað firtna ljósareyða, hitt dimmareyða andliti kom og upp | ur so so setti hann skulu setast inn.« Íhvussu er: »F g skal steðga uttan | »Teir ætla sær bara nidan á fyri rivid, inntil tað lýsur il fjallið við mær. segði faðir |ovurmorgin. Teir hava so triati- | Doonan. »Teir fara ongan veg. « | sex tímar at umráða seg í.“ | »Teir munnu fara at gera | »Tja.« segði umboðsmaðurin. | okkurt forfang. Eingin kann líta |»men manning tygara? teimum nakað til.« »Kanakkar mínir gera. sum á >Ég havi álit teimum, jeg sigi,< segði Olsen skipari. | og var kanska | skjurt- | umboðs- | tríggjar | | hava.« Umboðsmaðurin royndi eina ferð enn at leggja ímóti. Hann hugdi yvir á meg og spurdi so Í harðliga: „Hvat halda tygum?« Hann royndi at skumpa av- |gerdina yvir å meg, og eg vard argur. >Ég eri bert flogskipari,« | segði eg. »Eg meini, je rjørligt? « »Tja,« segði eg, »tad er tað, |fallskyggj eru til. Vilja teir |sjálvir, so kunnu teir loypa.« »Frålikt,« hann sló |lógvarnar í borðið. Tað var nú gjørt av, og hann vildi nú sleppa frá teimum so skjótt, til bar Hann hugdi eftir korporálinum og veitraði hann til sín. Korpo- rálurin hugdi so hatisfullur eftir teimum royndi at muta límóti. Men umboðsmaðurin segði kvatliga: »Bint nú frið. Tig vid tær og ger, sum eg bidt teg.« Hann hugdi tvørturigjøgn- um fadir Doonan, tað sást, lat hann ætlaði ongantíð meira lat ørkimla seg í huganum av hesum manni. Ísakaldur hann: »Korporålurin skal gera |tad, ið neyðugt er.« Og so helt | hann á við sínum arbeiði; i hans ara eygum vóru hesir fýra mans fyri deyðir at kalla. Ljómin stóð av andliti Doonans, táið hann vendi móti skipara Olsen og lágmæltur: — »Inntil ovurmorgin. Takk skulu tygum Fyltur av takksemi tók hann uppaftur. líkasum fyri at minnast tað betur: »Triatisex tímar. Vit skulu royna tað. Og so fór hann við monnum sínum út úr pakkhúsinum. Hví gav hetta ein kvokk fyri hjarta á mær? Eg helt teir vera óluk- sáliga byttar, men tað hevdi kortini verið dåmligari, at bara lonkur hevði ynskt teimum góða er tað yvirhovur segði og og og segði faðir sær segði solarris í | ferð. (Framhald)