leygardagur 24. september 1966síða 3

= 24. september 1966 Fastur politikkur Wilson, forsætisráðharri, sigur, | at uttan mun til alla andstøðu, verður hann at halda fast við sín harða fíggjarpolitikk, hagar til landsins fíggjarorka og peninga- virði er fult tryggjað, og útheim- urin aftur hevur fingið álit á bretska pundinum, sum umboðar triðjapartin av øllum gjaldoyra í alheimshandlinum. B-bumba í Kina Amerikumenn bera nú stóran ótta fyri, at Kina er í ferð við at útbyggja eina sterka atom- og brintbumbu-slagorku, eins og teir eru væl á veg at gera tær rakettir, ið skulu bera bumburnar um Stilla havið og á amerikanska megin- landið. | 400.000 mans | USA hevur i løtuni 290.000 her- | menn í USA, men væntuliga verð- ur hetta talið økt til 400.000 mans ánnan árslok. Verjumálaráðharrin sigur frá, at USA roknar við einum missi uppá 590.000 flogfør í tidarskeidinum 1. | juli 1966 til 1. juli 1967. | I Max Catto: Sleipistød Skipasmiðja Mekaniskur verkstaður Elektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matverubúð Klædnabúð Nýmótans fiskavirki við kuldagoymslum Spinnid í Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum tógvi. v/ Ólavur Gregersen — tlf..20 í Gøtu FÆRØSK MARGARINE Vita VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FEIGDARFUGLAR (Framhald) Fulivæl visti eg, hvat id styri- maðurin for at siga, táið hann fekk at vita av, at vit einaferð enn skuldu fara upp um gosið — og hann segði tað eisini. Tiggju minuttir gingu, áðrenn hann var liðugur at oysa gall, og vit aftur kundu kalla hann rættsiktaðan. Og satt at siga, so hugsaði eg sum hann. Eg eri tvey og fjøruti, og eg havi ong- an hug haft at spæla hetja síðan eg var í krígnum. Fyri ikki at tveita teir fýra ferdamenninar = í grótáirnar noyddust vit at flúgva so lágt, at vit vóru á hædd við vida- krúnurnar. Tað var ikki sum at siga tað at føra ein flúgvandi roysning niðan gjøgnum brenn- andi gjáir, har lætt var at móta nasum og homrum ella einari tjúkkari grein, sum peikaði fram úr. Eg mundi hava svarað um- boðsmanninum ovmikið drísti- liga aftur harniðri í pakkhús- inum. Men hin stóri blámaðurin sá út til at vita, hvat nú skuldi gerast. Eg fataði, at hann mundi | vita meira um fallskyggjalop enn hann legði í at siga frá. Vit tóku tað sindrid av útgerð, vit skuldu hava við, úr bensin- goymsluni á bryggjuni. Teir fýra sjálvmyrðararnir — tí tað fór bandi og stórum kappara líktist ein at kalla teir — fingu ein hann svørtum marsmanni á veg, uppá ryggin; tað kundi væl henda, at teir noyddust at høgga sær veg gjøgnum frumskóg. ið vildi givið bulldosara nokk. Hartil fingu teir long herða- bond. Og Charlie og prestur skuldu hava meis, við nakað av mati (mest sukurlátu) og kassa við læknagreiðum. Korporálur- in ansaði eftir, at alt var flutt teimum, so vendi hann frá uttan so mikið sum eitt orð. Sam- vitskubit kanska — hann vildi helst ikki síggja teir aftur fyri eygum sínum. Ég bant sjálvur fallskýggini upp á teir, og so setti Charlie seg niður á gólvið at tala við teir so spakuliga; eg sá hann! rísla okkurt í dustid, hann visti teimum, hvussu teir skuldu fáa fallskýggini at lata seg upp. hvussu teir skuldu stýra teimum |við síðubondunum, so luft slapp inn í. Hetta var fyrilestur um, táið alt gekk av tí besta. og tá ljóðar alt so sera lætt. Eg lurt- aði eftir hesum málmtónandi málinum, ið hevði avlop av dirvi, og eg hugsaði eina ferð um, at teir allir vóru spinnandi ørir, ella alt var ein dreymur. Fadir Doonan hevdi altid ver- ið ein ørvitisknokkur, men tað var sum heilagur maður. Men Charlie var fuglurin. Við herða- pf Skála skipasmiðja & handilsvirki SKÅLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð SOSIALURIN Kol TØTINGARVIRKID NO | FINT PRODUKT var mynd av ússaligum kroysti, medni Marchel var heldur betri |fyri av ti, at hann mestsum var vitleysur av angist og hetta lika- Ísum hevdi doyvt hann. Ég fat- laði ikki, at try sovorðin landa- strok sum hesir — uttan sid og hógv og tað, sum vit vanliga rokna sum sømuligt — krøktu seg soleiðis saman í fostbrødra- lag við tílíkum óbrótandi trú- festi. Nú reisti Charlie seg upp. hugdi granskandi at lagsbrødr- um sínum og teskaði: >Lat okk- um sleppa okkum avstað so skjótt til ber. Tað er ikki gott, at teir hugsa ovmikid um tad.« Stýrimaðurin var farin at hita motorarnar, táið vit fóru upp í maskinuna. Táið vit lættu,| vendi eg mær á at vita, um nak- A + postgjald 0,80 — tikið % BETRI VORA NAVN: sr Bíleggingarseðil BÚSTAÐUR: SPECIAL-IMPORTEN Landemærket 7 - København K. - Byen 2026 - Postkonto 4018 Tryggingarsambandið FØROYAR Føroya Kriggstrygging Føroya Sjóvátrygging . Føroya Brunatrygging Føroya Vanlukkutrygging ....... - KLIPP ÚT - KLIPP UT - KLIPP UT Hygiejniskar vørur | 1273 STK. »HYMO LUXUS« KR. 14- 30 STK, »HYMO« i POSUM KR. 7.- Nr. 75 1198sJb6uj65ejIG verður ímóti frímerkjum, FINNST IKKI! 2 — TIf. 1090 eee ere Vit tryggja: Båtar, skip, verur, hús, innbugv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. Vit hava altíð á goymslu alt tilfar til DEMICH TIf. 1776 - Tórshavn blikksmíð sanitet hitaverk Verdur sent um alt landid loga, og gjøgnum motorbuldrid hoyrdist larmurin frá teimum brennandi skógunum. Men vest- an fyri var enn reiðiliga skáðu- ligt, hóast har var nógvur royk- ur eisini, men eldurin rakk ikki yvirum. Tað ringasta var tey snjøllu dundur, sum av og á hoyrdust, og aftaná hvort hetta eitt sterkt, hvæsandi grynt, eitt ýl sum av fíli, og so at enda eitt skýggj av kolsvortum royki og smágróti úr tí skrædnaða holinum. Vit løgdu inn yvir holid og gjøgnum tað fyrsta roykskýggið fyri at royna at leita upp leivd- irnar av vegnum á sjúkrahúsið. Eg royndi at síkta eftir einum stað, sum eg helt vera nakað um leið har. ið sjúkrahúsið hevði verið (ella var, skuldu vit trúgva faðiri Doonan) og halda okkum ar av teimum hevði ætla sær at |sleppa frá í síðstu lotu. | Eingin uttan faðir Doonan| |hugdi afturímóti. Eg ypti aksl-| lar og rendi upp í loft vid ylandi | | motorum. | | Vit tóku okkum upp um tann) tjúkka roykin og snaraðu inn | yvir tað esjandi sárið í fjalla-| toppinum. Aftaná brestin í nátt var sjónin enn ræðuligari. Royk- | urin velti uppúr og breiddi seg | so blytungur í aldum og við, lonkurstaðni nakað av revdum | loga uppii; long eldreip snúi sær | oman líðirnar úr tí opna sár-| inum í erva, og eg sá tjarnir av| gráreyðum flotgróti vaksa í sýðk | unum, aðrastaðni hálvstorknað | grót ryggjast upp og so aftur, leypa oman í líðirnar. Tað tokt- | stóran kappara bundnan fastan 'út í rúmdina. Harry Frobisher list sum oll eystursíðan stóð í har um leið. ið teir skuldu loypa. Í fyrstuni sá eg einki uttan av og til onkra skóg- klædda gjógv. ið hómaðist í sólarljósinum. Men til endan bar eg eyga við vegin. Í erva var ikki meira enn tridingurin aftir av honum. Omanlopini høvdu tikið hitt. Langt niðri hómaðust tveir grótfossar eftir vegnum. Men av sjúkrahúsi var einki at síggja — og so nú eina ferð sá eg ein lítlan kassa, sum tjaldr aði giøgnum royktámið. Nú sá eg tað. sum eg ikki dugdi at síggja kvoldið fyri Eg vendi mær móti faðiri Doonan og brosaði vid, táið eg peikaði. Hann skilti meg. Nú bar niður eftir av álvara. Roykurin fjaldi alt, og eg fleyg | i blindum eina løtu, men so |komu vit nidur um tad skitnu |roykkrånuna, og enn vóru vida- krúnurnar væl undir okkum. Nú |visti eg, hvar ið restin av veg- num var, og so var at finna eitt opið stað í skógunum. Skjótt var, at eg fann eitt, tað var í halla, men einki var frægari, tí har vaks bert eitt lítið sindur av kjarri onkurstadnis. Eg var- skógvaði stýrimannin. Hann sat tilreiðar at sleppa teimum útav. ja, tað så ut, sum hann so fegin vildi sleppa frå teimum sum skjótast. Navigatørurin toygdi seg framá, og eg vísti honum á; hann siktadi, setti kOsina, og so (flugu vit nakað yvirum, so vit kundu venda beint aftur á stað- lið, áðrenn teir lupu. | Tað bar mær ikki til at fara ovmikið langt niður ímóti, tí teir høvdu ikki roynt hetta fyrr. og var tað tí neyðugt, at teir fingu ivaleysa tíð til at fáa fallskýgg- ini opnað. Eg hevði júst vent. ltáið eg føldi nógvan vind og Í skilti. at stýrimaðurin heyði latið hurðina upp. Ég hevði (toluligt stavnhald og rópti á navigatørin: >Hjálp honum at (krampa hurðina upp á bak. Í spenningi kólaði eg eftir íslaðnum. meðan roykurin feyk jum okkum, og eg bíðaði eftir at |styrimadurin skuldi siga frå, at jalt var tilreidar. Ti tå er neyd- jugt, at flogið fer so hóliga:; út- llopið fór at taka sex sekund, |tvey millum hvønn, so teir ikki tr i hvønn annan. Vind urin yldi gjøgnum dyrnar, og so |røpti stýrimaðurin. | | (Framhald)