leygardagur 1. oktober 1966síða 7

sigur, at familjan einki 1. oktober 1966 1. okløber PP | Javnadarmenn, TORDENSKJOLD til Noregs? Familjan hjå Peder Tordenskjold hevur sent donsku stjórnini skriv og biðið um at fáa sarkofagið og jørdisku leivdir Tordenskjolds aftur til Noregs. men hóast tað vónar vilja krav hevur; familjan, at myndugleikarnir ganga áheitanini á meti. verkfrødingur, juridiskt Andreas Wessel. — Tordenskjold verdur av mong- um norðmonnum mettur sum ein Løgmadur av sannar — MEN km hudatalde mind um | hann i Noreg, meðan hann hvílir Eg síggi í Dagblaðnum at løg- | maður Håkun Djurhuus avsannar. , Í í N iva í sið 40 at P. M. Dam skal hava reist mål- | + ore liva í dug umleid 4 ið um ajourføring av sosialløggåv- | fólk. ið bera navnið Wessel og uni í fólkatinginum, og tað frá meina at vera í ætt við Torden- fólkatinginum er komið til lands- 'skjold. eru eftirkomarar av stýrið; men henda avsannan log- mans kann vera líka so nyttisleys sum avsannanin um 60 miljóna-' grunnin, sum Dam bar boð um | undan seinasta vali. Hetta varð av-| sanna og sagt einans at vera val- | bluff. og tå so Krag statsministari, | i sini programtalu segdi frå hesum 'eins og til valini frammanundan grunni. varð sagt, at statsminist- |væntar flokkurin, at javnaðar- arin førdi valpropaganda fyri fer-' ovska javnaðarflokkin. | Men ið hvussu er tann valpropa-|ingi. gandan helt, hvor ið so fordi hana | tåverandi løgmaður Dam ella dan- | ski statsministarin, Og skjótt | gjøgnum postin til Føroya Javn teir komu i Tinganes var eitt tað | aðarflokk, postbox 76, Tórshavn fyrsta teir gjørdu, at skriva bræv | til ríkisumboðsmannin og spyrja hann 60 millióna >bluff- Tey tveimum brødrum Tordenskjolds. Valgrunnurin Valorrustan kostar pening — íhugað styðja flokkin vid pen- Tað ber til at senda pening so um grunnin. ikki mætan Krag. stats- | mann, tå Håkun vera Tå helt minaistara, hann varð lagdur undir at føra val- propaganda í Føroyum. Givið tað luktar teimum | ikki gott at fáa uppí næsarnar, at | málið er fyrst reist i følkatinginum | Avsannanir lesast i Dag-| er, at sum í Keypmannahavn, sigur Wessel. | SOSIALURIN fiskimennn! kanst koma á tal allar stattir um Tú við menn innanfyri politikk um korini hjá fiskimonnum og ar- | beiðsmonnum. Men tað grettir neyv lan, at ikki menn taka tað sum eina |sjálvfylgju, at javnaðarmenn verja | fiskimenn og arbeiðsmenn. | Hetta er komið inn í fólk. Og einki er sannari, enn at javn- aðarpolitikkurin hevur trodkad seg í fólk sum tann sjålvskrivada fiski- | mannin sum hann eisini verður tik- lin fyri talsmaður inn | | "erjan og talsmaðurin fyri og veruliga er | arbeiðaranna. Men tað merkiliga hendir tó, at | hópur av fiskimonnum arbeiðs- | monnum, sum ásanna, at javnaðar- | menn lika frá fyrsta degi, ið flokk- lurin varð stovnaður, hevur |fyri fiskimannin og arbeidaran fram | lum allar aðrar flokkar. kortini val leftir val velur fólkaflokkin, tjóð- | veldisflokkin sambandsflokkin. | |låturverjarnar fyri reiðararnar and- og Í . pr, . |vegis fiskimonnum og | unum. KUFFERT GÓÐ, BÍLIG og VOKUR á goymslu. Pf. Maria Poulsen, & Co. tif. 2000. stríðst | arbeiðar- | arbeidarar! Føroya folk So fast bitur vanin, arvurin, tradi tiónin: påpin og mamman valdu lfólkaflokkin. tjóðveldisflokkin eðla | sambandsflokkin, og so velja eisini |vit eftirkomararnir sama flokk og | mann, siga tey. | Allir viðganga, at javnaðarpoli- | tikkurin er hin frælsasti, tí hann | menniskjuna fyrst og leggur |allan mátt sín á at fremja lívsfræls- sastu og sterk- og setur Í: . . |isstøduna, hina fræ lastu stoðuna. hina rættvísastu Í greiðastu. Tá ið so er, skuldi tað ikki verið |so trupult at savnað fiskimannin og | arbeiðsmannin allar føroyingar, og livsråmdina, sum seta lívsfrælsið høgt, um javnaðarsteynuna. Sum fótur í hosu hevur tað ikki |verid. Men tað hevur gingið stór- enn 40 ára gamal, hevur havt ein |samladan borgarligan front sum hevur stríðst grimliga og Men kortini er arflokkurin í dag tann stersti flokk | SÆTI. | eirdarleyst. javnað- liga framá. Flokkurin er ikki meiri | , | skilabetri | gangandi. so vinir Nr. 77 Petur Joen- Skopun er Hvor skuldi sagt, at sen hjá Símun Peturi í sjeyti ár, tá ið tú sært hann koma rankan sum eitt ljós. Og eingin hevur meiri grund at gleðast yvir Peturs ungdóm!igu útsjónd og sinnalag og at ynskja lukku. enn vit, honum av hjarta til hansara og partamenn kann uttan at ganga nøkrum ov nær av sonnum sigast, at Skopun hevur ikki átt og striðsmann eigur ikki heitari og fyri arbeiðara- , … |rørsluna, sosialismuna enn Petur hjé ímóti | , smuna enn Pe aA |Simun Peturi. Og aftrat hesum heiðuri yg størri h vera soslalistur gevst urin i Føroyum. Vit javnadarmenn skulu bara ikki | gevast, so vinna vit at enda ein| reinan meirluta ella eina so sterka stóðu. at hinir flokkarnir ikki kunnu koma uttan um okkum. Arbeiðari sum fisljimaður, allir veljarar, sum seta tað menniskjaliga | livsfrælsid hægst, nú til stríð okkara hugsjón, hús úr húsi „mann tað, skal tað lav manni! Gera Vit ikki gretta. at vit bera sigurin heim blaðnum eru teimum líkar. ganga aftur eitt stórt framlop sn | framm! skuggar. smeltadu burtur fyri|gosholinum. Tað var ikki mikið Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Marcel førkadi seg eitt sindur Eg sá so dána staðið, teir |inn eftir og hevði hug at; skuldu loypa niður á, ætlandi |smokka saman, tað sá út sum einar 700 metrar niðari, helt|hann skuldi vilja illa sovið. Ég sveittaði av at síggja neyð hans- ara — hvat skuldi hann arming- lin gera millum tílíkar hetjur? Í tann gamla kassan á beinum kjøli og gav tekin til teirra aftan fyri: »Lat teir loypa.« Og av til- vild snaraði eg mær á. tað var garðinum hjá rossaslaktaranum, hættisligt. men eg noyddist at/har átti hann at vera. Bíðaði síggja teir fara. | hann bert eitt sekund aftrat, so Charlie var fyrstur. Tað var|var ovseint, og eg hevði so latið ørandi at síggja tann stóra blá- | hann verið eftir. Men stýrimað- mannin stíga útum stormkrýndu |urin setti knæið móti lendum dyrnar so lættliga sum tað |hansara og trýsti á, tó ikki so skuldi verið ein bussur, hann | bondskliga, og Marcel reyk ut fór út úr. Stýrimaðurin hevði |av durunum. og hann tóktist rópt »eittl«, og áðrenn ljóðið |taksamur um hjálpina. rætt sum tann deydadømdi ynskir, at bød- Stikl- var tagnað, var maðurin longu horvin. »Tveyl« rópti stýrimað- |ilin skal gera skjótt av. urin og taldi sekundini. Faðir andi hvarv hann. Doonan risti kross fyri seg. legði) So tóku teir navigatørurin og hendur saman og tveitti seg sum |stýrimaðurin eftir hurðini, fingu eitt. ið fyrstu ferð skal royna at |strevad hana afturi Og stongda. | vindurin tók hann /og nu var so vælsignað stillt. Eg | bolta rút sum eina fjøður. og vekk var | rendi beint upp i sky og så tå hann. Frobisher stóð í durunum jaftur á teir tríggjar. Eg så tey so undarligur at síggja: eg dugi |trý fallskýggini, longu vidopin ikki at síga. um tað var avlog við smáum prikkum undir, bangilsi ella at kroppur hansara | reiggjandi sum í stormi. Eg sá var stívnaður. leinki til tann fjórða ætlandi Hann lat seg bara detta spak- |Marcel — men eg sá eitt daga uliga fram á grúgvu. og vind- lut úr roykdungunum, eitt sum urin gjørdi rest. kanska í skjótara lagi, tí enn |seg upp Tað ið hekk undir har. hevði stýrimaðurin ikki sagt/sveiggjaði ræðuligt. Mær tykti »try«. |hjartaliga synd í honum. Marcel var síðstur. og nú ið! So dalaðu tær fýra rundu lagsbrødur hansara vóru burtur. 'bloðrurnar væl frå hvørjari aðr- | hopaði hann afturá og ivadist. jari niður gjøgnum tann marg: Stýrimaður rópti »fyral«. litta roykin og hvurvu sum Hann kvarv.|sipaðist blómu. ið er um at lata | eygum mínum. Ég sá teir ongan | tíð aftur. 3. partur Flogskiparin sá teir fýra dala |nidur og hvørva í royktámi. | Eini tveir melanesaraOvitar á | sjúkrahúsinum sóu teir koma úr | skýnum og leggja seg niður sum | leyvið, ið dettur av um heystið. | Róp | | | | kom í Doktar Wexler segði mær, at tey høvdu hoyrt maskinuna uppi yvir, men táið hesir fýra komu, vóru tey so bilsin og hjartkipt, at tey vóru jum at falla í óvit. Hann rann út i garðin saman við fallskyggj unum. ið hvuvu aftanfyri viða- bularnar. Tey til at fara staðið í garðinum. so tey kundu lvera tald og eftirhugd og sjónin hevði gjørt fyristoðu- {kvinnuni mestu gleði. Hon trúi fult og fast uppá mirakul. Dr. Wexler hoyrdi |hana teska fram fyri seg meðan hon helt hendur saman (sum í bøn: »Vit skulu hava fýra koppar aftrat. tí englarnir koma lat drekka millummála við okk- un.“ Men áðrenn dr. Wexler for- taldi meira, segði hann fyrst frá } aruppi. DUKIN. ti. ið her | Táið 1t var teimum Hi fekk illt fja | høvdu ongantíð vita av fyrr. Og |so fór tað at ropa sí ræduliga Í Herðindini vóru verri og verri allan seinnapartin. Í skýmingini fóru tey upp á tekjuna og SÓU ltann hóttandi rodan uppi høvdu gjørt seg) øll: børnini høvdu | av svøvni ta nåttina. Tad var ringt mitt á ler gos ræðuligt at skoða, er tað nátt |€ vit leggja aftrat. sum arbeiðari og kan if ngin fremri enn Petur Tu kanst hitta norðoving. suður- joving ella bygda- og oyggijarmann | Peturs allir hava bar orð at bera honum. og mangir akka |honum fyri ta hugsjón Ina Su og k | vit tær Petur og ynskja tær mong góð árini enn at stríðast fyri okk- um! Vinur. enn nokk so lítið. Og her vóru | bæði eldur tann ræduliga brakanin frá teimum stóru viða- |bulunum, ið støktust sum |førispinnar av framfossandi grót |streyminum. Tíbetur var 5 og ta« 1 ÍK gamli, ið var til hjálpar, rýmdi um náttina. Av teimum átta og tjugu Ó- vitunum vóru fýra heilt avlamin og vóru ikki gnoguførir. Vit riggaðu saðlar av váðum og |koddum, so teir kundu ríða á eld- | hin síðan av fjallinum sum 4 lundir — fyristødukvinnan skund ladi sær at gera tað eisini til |mirakul. Okkara megin var bert lrovkur. Henda kvinna ræddist børnini upp. Hon Í betri fyri tey. enn at lata te) | liggja í Og so fingu vil y angist jat siga koppar). Á miðde eftir ski Um ikki fjallið es egi skrædnaði. so vórðu vit í hvuss er at kvalast av roykinum. Dag in [VI 10 VAL vii hoyr ] stutt Uppi YVI ykkum. men Í að ikki. helst høvdu teir eld ikki sæð okkum. få var einki at vera eftir. innt vol steik ndi Ik og Í komandi tí pol kókandi grót eins g + vor p npeti | VI r áttu vit. og vit høvdu al- mikið av ma 6 vit fóru at Ísjúkrasvstrarnar Sonia og Ca milla Q í er heilur g Ca x | far gong Hit múldjórunum. Påid ringast stendur til, kunnu fólk meira enn ta vanliga. Fyri- stødukvinnan var ikki til at vika úr sínum góða lag. Hon fekk rnini at halda. at tey skuldu stuttleikaferð, og tey vóru petti bangin. Eg visti einki um. antin vit sluppu oman eftir ella ikki: roykur kom nú eisini niðaneftir ringt tekin, sum helst segði Ira at Veguri d era farin. ið hvussu er | e sart. Vit vónaðu leppa so væ a kur kkum. Kortini læt istødukvinnuna vita. at eg helt ikki tað. varð leingi. innt ] f for av oynni. es hovrdist flogið aðru f tað fleyg runding. men « ta ikkt fleyg S( út vvi VÍ kom aftur. So hvar Bornini varnaðust fýra balling. i un r so hvørva mill røini. Eg hugsaði hetta var YKKU VIT kuldu hava. sum inntil Framhald)