leygardagur 8. oktober 1966síða 7

5 Æ. dktober 1958 UTVARPID orðgongutól fyri teir borg- arligu og ímóti sosialismuni! Javnaðarmenn kring oyggjarnar harmast yvir at leggja til merkis, at okkara útvarp so sjónskt virkar sum eitt reiðskap fyri teir borg- arligu privatkapitalistisku flokkar- nar og ímóti sosialdemokratunum og gøllum sosialistiskum rørslum. Eina sjónskast er hetta komið til sjóndar í seinastuni. Eitt nú við tað norska stórtings- valið og seinastu kommunuvalini í Sveríki.. Frammanundan — valunum, menn mettu at fara at ganga javn- aðarmonnum ímóti og teim borg- arligu og øðrum mótstøðumonnum av sosialdemokratunum til vildar, hevði útvarpið viðvíkjandi valinum fingið sær serligan borgar- ligan tíðindamann. Morgun og kveld hoyrdu vit út- varpið bera út teir ringastu spádóm ir fyri javnaðarmonnum, áðrenn valið varð hildið. Og tá ið so tað teir borgarligu sum norska veruliga hendi, at vunnu maktina við at leggja sam- an, hóast teir vóru rúkandi ósamdir júst sum okkara sjálvstýris borgar- liga landsstýri hevur tíggjað sær hesi fýra árini, ið tað hevur sitið, tå var einki mark fyri »hoverandi« fri, hver fingur spældi í hvørjari útvarping, har sigurin varð við at verða høvudstidindini. — Tað. sum var flutt fram av breggi fyri tær borgarligu og til last og skomm fyri javnaðarflokkin, varð rópað út í tíðindunum morgun og kvold og í »aktuelt kommentarum< Max Catto: — nú var javnadarflokkurin, sum yvir 30 ár hevði rått í Noregi, rygg brotin fyri ævigar tíðir! (Men teir komu niður aftur á tapsins keldu verð). Og viðvíkjandi kommunuvalinum seinast í Svøriki var agitatiónin og orðgonga útvarpsins fyri hina borg- arligu = privatkapitalisisku áskoð- anina ikki linari. Undan valinum morgun og kvold og morgun og kvold aftaná valið hoyrdist sami lovsongurin fyri teim um borgarligu, sum nú »høvdu tik- saman« fyri med alla at knasa sosialdemokratiið í Svøriki. Og útvarpsins »aktuelt« lá heldur ikki kvirt. Nei, har vóru rødur og lútleggingar, ið lýstu sosialdemo- | kratiið deytt fyri ævigt. ið seg |sofaveljararnir, sum høvdu mannað Ísag at hjálpt teimum borgarligu at Í tikið seg fram, og so tað, at ein misnøgdur bólkur var klovin frå, |SF. (sum nú er við at venda aftur). | Nakað tað sama var tifelllið í |Svoríki við kommunuvalini. | Slamanumtikið høvdu sosialistisku lunum. Teir reinu borgarligu 48. | Meðan tey 3 pst. falla á aðrar, sum hildu við hvørgum av hinum pørt- unum. Javnaðarmanna stórsigur í Týsk- lands størsta valdømi, har teimum trutu bara ein mann í at fáa reinan FEIGDARFUGLAR (Framhald) Tað fyrsta eg hugsaði — ein lækni hugsar altíð um lívið sum nakað kostiligt — var, at hesir menn mundu vera grir. Enn fýra offur fyri vanlukkuni — og so vóru teir sjálvbodnir. Vit runnu tað dýrasta inn í skógin og róptu tað, vit orkaðu. Tann fyrsti, vit funnu, var ein av teimum trimum tukthúsfang- unum, sum høvdu verið uppi á sjúkrahúsinum og arbeitt saman við teimum innføddu, og eg var ikki lítið bilsin um hetta. Tað var Harry Frobisher. Hann var ikki góður at finna, tí tað var so tjukt, men har lå hann — vid rygginum upp í móti trølla- kambakjarri, og hann lå og risti og skalv. >Tað har til, tað bar til, segði hann so spakuliga fram fyri seg og læi fjákutan látur. Vit styðjaðu hann á fótur. Hann hvepti seg. >Hvat bagg- ar?« spurdi eg. »Ta er okkurt i skinnabein- inum. Men lat okkum fara at leita eftir hinum.« Hann setti hondina fyri munnin og ropti. Vit hoyrdu mál skamt ífrá. Skundadu = okkum gjøgnum skógin eftir tí. Og so trein faðir Doonan út undan, og táið hann bar eyga við okkum, stóð hann sum negldur. Hann hevdi ongan tíð hildið, at hann fór at finna okkum. Or, ósigandi gleði sást í andliti hansara. Óvitarnir trunkaðust saman um hann rætt sum hann skuldi verið jólamað- ur. ið komin var. Eg sá, at hann beinanvegin. sum av handa- hógv. fór at telja teir. »Sissa teg. gamli.< flenti eg. >Vit eru oll í varveitslu. Hvat vilja tygum?< »Onkur mátti koma nidan.« Brosið mest sum stirðnaði. >Tit koma ikki oman einsamøll.« »Vit vóru nettupp ferðabúg- in.« »So royna vit i felag.« Hann setti eyguni i fyristødu- kvinnuna rætt sum írskur bóndi, og hon leyp um hálsin á hon- um. Tað einasta hon fekk sagt í sinnismuninum var: »Fingu tygum mær hendur á bløðunum við teimum yvirvaksnu bróst- unum, sum eg bað tygum?< »Ass,« segði faðir Doonan og læi, ytað gloymdi eg halt mær tilgodar.« So funnu vit svertingin Char- lie. Rættari sagt fann hann okk- um. Tað hoyrdist pjak i skógar- jaðaranum og hann kom gin- andi, ein ødilig kempa úr aðrari verð og við stórari klyv av tog- um og meis og flensiknivi á rygginum. Hann heilsaði okkum — men bara sum at hann skuldi havt hitt okkum, meðan hann var úti og spákaði. Hann lvildi bert vita, hvussu til stóð við lagsbróðri sínum: tað stóra svarta andlitið var knappliga so syrgið. tá ið hann sá, at Fro- Og so var tó stødan tann, at nor- | |ski javnaðarflokkurin — ikki hevdi | tapt i atkvødum, men at tað vóru | Í flokkarnir 49 pst. av øllum atkvød- | FOSYALURIN meirluta. og hin veldugi sigurin hjå javnaðarmonnum í Stóra Bretlandi høvdu ikki útvarpsins interessu meira, enn at 'að kanska hevði eina pinkulítla = viðmerking um tað henda, sum um tað ikki var vert at taka uppá tungurna. Og nú ið kommunuval eru farin fram í Noregi í —ið hvussu er 2 risastórum valøkjum við stór- sigri fyri javnaðarmenn, sigur út- varpið seg at vera so lítið vitandi um, hvat politiskt hendir í Noregi, at tað hevur ikki lagt til merkis, at javnaðarmenn hava havt stórsigrar, sum ongatíð áður, sigrar, sum vísa fólksins stødu til tað borgarliga stýrið. sum har valdar. Tá ið eg sat og gleddi meg við hesi fyri arbeiðarafjøldina góðu tíðindi um, at nú er aftur vent í holuni í Noregi, so menn kunnu vænta arbeiðaraflokin við næsta vali at koma inn aftur við stórum meirluta, hugsaði eg við mær sjálv- um, at tað vildi verða stuttligt at hoyra útvarpið greiða frá teimum at tað í sterkari muni vil |koma at enn og ganga lurtitólum. sum kunnu taka allar |bisher stíkaði á. >Hevur tú stóru sosialistisku sigrunum i Noregi. Men nú var útvarpið vorðið | deyvt. Ikki eitt einasta orð um javnad- armanna stórsigrar! Í Ikki eitt einasta orð um norð-| manna viðmerkingar til valið, at tekin vóru til, at hin borgarhga samgongan vildi fáa eitt herviligt bjølgakast við næsta stórtingsval, og | splitmonnunum, | | fólkasosialistunum, illa. Ikki eitt einasta orð ti tey góðu tíðindini frá javnaðarmonnum skulu dyljast sum mansmorð fyri | fólki. Men tað er kortini gott, at teir ikki kunnu lata aftur fyri okkara, 14. September hevði nú um dag- arnar samrødu við Hemming persen. Teir nøgdust ikki við sam- røduna, men settu mynd av Hem- mingi í blaðið (amerikanskan stíl). Jes- Hemmingur sigur frá, at tað eydn aðist at fáa ein meirluta, sum vildi fara undir eina miðvísa uppbygging av Tvøroyri; men hann sigur ikki frå, gongan fekst i lag, og uppå hvønn måta uppbyggjanin er farin fram. undir hvørjum treytum sam- Javnaðarmenn hava ikki, sum tú sigur frá, verið ímóti nakrari upp- byggjan; men vit hava framhildið, at tað sum kommunan luttekur í, ikki skal sóknina. tú nevnir, at útgerðarhan- |dil er komin. leyst um »Hvitanes«:; men tú kundi verða til útreiðslur fyri Her hugsar tú iva- í sama viðfangi passanci sagt | hvussu tann útleigan fer fram, | hvussu nógvan vinning kommunan hesi |hevur av ogn, |tær sildatunnur sum | gerast har, eru blivnar av. | Tað, at P. M. Dam bedingsmålinum, hevur | ímóti | samsvarandi sannleikanum; tú veit | —" A —"" |stødir í Europa. tær flestu ið hvussu | er. | Annars er tað so, lútlendskum tíðindum nýtist okkum |bert at hoyra Noregi. Okkara út- | varpsuppgáva plagar at loysast tíð- indum viðvíkjandi við at taka tey uppaftur á borði norsku tíðindini orðrætt við undantak av tí, við i . . 'varpid sum sagt steindeyvt. sum ber sosialistunum har er út- | Javnaðarlurtari. rakna við aftur. Ég |hann at frå, | og hvar allar; skuldu við-| verið |* er ikki | at vidvikjandi | Nr. 79 ' HEMMINGUR tjóðveldis->kanónina á Tvøroyri betri, enn tú sigur frá; hvussu nógv ar atkvødur hevur sóknarstýrið fing ið fyri tær 165.000 kr., sum eru í bedingina? hví sigur tú íkki sóknarstýrið onga at settar lsum er, at | kvødu hevur, men at tú sjálvur varð |settur bedingsmeistari, áðrenn nøk- | : : jur beding varð gjørd, við fastari løn. | Húkavirkið gloymdi tú at nema | men tað er kanska betur, at tøgn jer um so mangt, sum farið er fra! |hesi seinastu árini? | Viðvíkjandi | Drelnesi gloymir tú at nevna. hvør sildavirkinun ler stjóri har; og sanniliga nevnir tú | havnabyggingar; tú nevnir ikk lorð um adressuna, sum partama Í tín kandidatur tjóðveldisins Tórur | Debes Joensen (Jóasson) kennar gekk runt við. og hvat viðferð fekk hon á sóknarstýrisfundi? | Undan seinas segð tú teg vera fyr uppbyggja Suðuro ikki hevur stór £ | ið: tínir par L ha 5 ð bu! og båd endun 4 skuldi væl hi borid e [hava vit sæð nakað til tað |spunna tógvið Kat ikki lidnir karða enn Næsiu fer, tú hevur ð |við blød um almenn mál. so ez jmæla tær til ikki at ver g Ísku . Tað skuldi væl ikk lat elli er farið at bovggja teg Mín góði vinur. lat hetta valið inokk hesaferð: r log seinri til sóknarstýrið fer nok lat prógva úrslitini av virksem um. Ein borgari. a AA AA AA AA AAA AA AA AAA Af AA [ff ff fy AA [Af [AA [A[ [Af [[[ [| (fyri: »Teir eru komnir at di |meitt teg. Harry?< spurdi hann |havi ikki sæð so bleikan mann; |okkum, men hava gloymt | spakuliga og studdi hann. | »Eg havi keikt fótin,< segði |hin. »Altid fyri Ohappi.« | »Her er lækni. Vil tú hvíla teg eitt sindur?« »Nei, vit mugu fara at leita eftir Marcel. Eg havi ikki hoyrt eitt kis til hansara. Og tjúkka fransmann gekk ringast at finna. Øll stóðu og róptu eina góða løtu, men einki svaraði. Eg var farin at frykta ikki langt av leið. at hann var vilst- ur. Hann kundi eisini verið dottin í smeltað grót ella |kvaldur av royki. Men tað. sum var so sjáldsamt. var at síggja hvussu vinir hansara skundaðu sær at finna hann, og hvussu forharmaðir teir vóru um, at hann róptu og geylaðu sum menn. Men so einaferð fer ein óviti at læa og peika. Ein maður hekk í einum træ (so friðaligur sum lík í gålga; hann var dreivaður upp í togini lav fallskýgginum. ið vóru kom- |in føst í greinarnar. Eingin ann- jar uttan Marcel kundi finna uppá slíkt eitt satt fívilslop. Ella kanska eydnan hevði spælt við honum. Hann fall í óvit Íbeint aftaná, at hann hevði okkum seinni; hann minstist einki. uttan at hann datt. og at log at hann var so deyðaræddur. táið hann sá seg hvørva í botn- lleysa roykdýpinum. Vit skóru hann leysan úr trænum og fingu fyri, at hann var dottin somikið | lloyst av skygginum, segði hann | tað einaferð skrykti so ræðuligt | í hann, táið skyggin lat seg upp. | jeg haldi ikki deyðin kundi verið (hvat ið hann gjørdi, táið hann lfekk vitið aftur? Hann |hendur Charlies og Frobishers. (so takksamur sum sjúkt barn, lið krøkir seg at móðir síni. | Eitt ófatandi fostbróðralag |millum fanta. | Harry Frobisher legði hond- lina á øksl hansara og troystaði hann: >Bíða nú, tú doyr ikki hesa ferð. Fanin vildi ikki hava teg enn.« | »Eg hugsaði, at eg skuldi á |teinin alt fyri eitt.« | Charlie læi sín djúpa látur: |»Hann tekur teg ikki, fyrr enn |hann skal gera sær kråsir av |tær.« | Og ætlandi var tað sama okk ikki var funnin. Teir |um ødrum fyri. Hvat enn id til tað aftara óðir henda skuldi, so var tað nakað |halda seg sjey—átta metrar (heilt óvanligt, ið okkum stóð Ifyri. Í vandaløtum arbeiða sans- jirnir sterkast at kanna tey |ymisk ljóð uttanum, og á veg á |hospitalið hoyrdi eg gjøgnum larmin av sporum okkara gjøgn jum kjarrið. fjart brak sum avi| Ísleikjandi eldi. ið sleikti yvirum |fjallsendan, og av og á eisini sum hegling niður á blikktak. [Tad var gosið. ið sprændi av- Í lopstilfar frá sær. | Fyristoðukvinnan kannaði teir |triggjar »einglarnar« tað vóru |hennara egnu orð og hon fór lat ivast. Harry Frobisher bann- laði spakuliga. hvørja ferð hann Ísnávaði. Men táið eg skuldi |nærkast honum, beit hann meg (frå sær við tílíkum ovursinni, at lfyristoðukvinnan spakuliga helt |honum beiskari. Og vita tygum. | tok il |bera seg at sum sømiligt er.« Vit komu at húsum og gjørdu |skjótt av. Tað skal vera sagt, a Frobisher var sannur uppf lari. Saðlarnir. sum vit høvd lgjørt til. nyttaðu einki. Teil |skinkladu niðurav aftur múl- ldjórunum, netupp sum teir Ískuldu verið smurdir við feitti | Frobisher bant toykurvar uppá |djórini sum klyv. Tey lamn | børnini sótu væl í teimum rúm- ligu leypunum. Eg dugi einki til | tílíkt eg hevði ikki |um. at vit skuldu vandra gjøgn- jum tættan frumskóg og eftir |mjåum gøtum, og at tað fór at |vera neyðugt at ganga eitt og leitt og at fáa Ovitarnar at skilja Í hetta. Harry Frobisher dróg eitt |dupult reip frá fremra djórapar parið. ið skuld hugsa Oo jan fyri. Tey børn, ið orkadu at | ganga. kundu so halda sær |bondini og fáa studning hagan Meðan hetta. varð gjørt. tóku blámaðurin og Marcel førning lav vidføri av so mongum slag | Hetta ljóðar kanska. sum á jalt gekk so fridarliga? Men tað |var ikki. Vit vóru ógvuliga rødd | seinnapartin var himma! Ísum blyggj. og roykurin og laskukjarin settu | Frobisher og Charlie og Marcel fyri bróstið |((helst hesin) vóru ovråsnir og llósu eiðir og forbanningar | meðni teir gjørdu til. Teir vóru leisini ræddir og vildu sleppa |gongu sum skjótast. (Framhald