leygardagur 15. oktober 1966síða 8

Nr. 81 SOSIALUK.N KE | OROYA. BANKI estra Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) mitt. Vil tå, at eg aftur skal So fór Frobisher inn á eina|verda sligin til jardar?« sjukrastovu eftir teimum sein- Men hon fór honum nærri og astu váðunum. Eg var staddur í |teskaði so illa við: »Harry…« kanningarrúminum næst. så hann gjøgnum dyrnar. folk var komið aftrat. Tað var Camille. Hon feldi seg sum blind gera. sum tey skuldu varnast áðrenn. Hon stóð í dur- unum og meta, hvar hann var. ti Frobisher heyði sæð hana koma og stóð beinanvegin pinnstillur. hon skuldi varnast hann Camille. hugdi so loyniliga at henni folki dåmar ikki at hvggja beint at blindum. Oblitt svaraði hann: »Hvat vilt tú?e ætlaði og eg S le 1: P royndi áa »Harry.« teskaði Hann bara at siga tær. at tú kom.« »I g at eg eri so glad un Hann vildi ikki at; So brast kýlið og hann segði: Eitt |»Hoyrdi tú ikki? Ver frá mær.“ »Dåmar tær ikki, at eg komi fram | tær so nær?“ »Tad gongst mær nógilla frammanundan. Renn eftir onkr um ødrum.« - kann vera. tað komst av. at hann ikki dugdi at meta sag |siålvan, tí nervar hansara stóðu á tambi, og tá verður tíðum okk urt sagt, sum annars aldrig kom til tals: »Tu skal ikki leggja í at brúka meg til stav. Antin tú er blind ella ikki, so verður tað av ongum, at tú skal heingja teg upp á meg. i onkrum at styðja mega. Hann murraði illur. >Tað er! |hugdi at honum gjøgnum dura- eg ikki. Eg veit ikki hví. eg fór. Eg man ikki vera reiðiliga sum eg skal. Eg man kanning hjá lækna.« Camille inum fór yvir til »Nei, tú má ikki siga ein skilamaður. Eg eri so mindiliga glað um at tú kom ti treingja t! og so. Tu el »Knappliga segdi hann: »Halt teg burtur«. »Havi eg gjørt tær nakad?« spurdi hon og steðgaði. »Hav teg bara burtur frá mær. Ég havi so ivaleyst við oal- | | við mjúka látr-| hansara: | sprekkuna og så, at hann stardi at henni í loynligari, ófatandi vreiði. Hann stóð við føvning- inum fullum av teppum og slapp kki framvið henni. Hann válaði út eftir gólvinum fyri at sleppa at durunum. Hon lurtaði á snið eftir, hvar hann gekk og spurdi: »Bilar tær nakað í bein- unum?< Ja, eg havi fótleinkjurnar enn. Fin tukthúsfangi hevur altíð so- vorðiða. ið høvdinum VI »Harry, eg hoyri, at tå er lamin.« Og so helt hann| fram so ljótt sum tað kundi vera | Mær er tørvur á! Eg, | »Tåid eg skal hava høkju.|vid tað. Hon er nógv ovgóð fyri Ískal eg sjálvur gera mær hana.« |tygum.« Hann, ið lúrur onnur av, sær| Camille kom út á gåttina og |tey ongantíð í besta ljósi — tey |slotadi eftir Frobisher. »Hann |vita einki og eru líkasæl. Hetta jer = burturi,< segði fyristoðu- (galt eisini Camille, og hjálpa- |kvinnan illsint og keipaði sær [loysi hennara mátti bloytt sjálvt |almikið móti Frobisher, fyri at Í hitt harðasta hjarta. Hon var so fáa hann at fara. Men hann stóð |stillur og fór ikki ikki held- fin og góð, og eg varð heitur av |illsinni um, hvussu hann fór við ur fór fyristødukvinnan. |henni. Tað er so ræðuligt atl (síggja brekað menniskju verða | la hagreidd. Eg ætlaði nettuppP Ég stóð sum rúnarbundin og jat fara innar til hørg SL eygleiddi flosku av reinsievni. lafti j + Á i S- * . . le So på eo Í ge sum før dansandi eftir hyllini jøleps. og fyristøokvinnan s (sum lítið troll og til endan datt Eg fór heldur ikki; tí í sama bili titraði húsini so spakuliga. jaftanfyri meg og hugdi inn. útav og smyldraðist. Síðan yHvat bagir hasum beist-|sprungu allir rútarnir við ljóði. inum?« spurdi hon. Ísum líktist ti, táið stálkúlur renna á hvørja aðra. Leysir tak- steinar óku oman av tekjuni og niður í garðin. Einki er so ræðu |ligt sum tann óttin, ið kemur á lein og tekur alla megi, sum táið ikki hampuligur. skal eg geva | honum heitan lóeva beint mill- foldin gerst flótandi einum und- ir føti. |um eyguni.« | »Kann vera, honum ikki hóv-| »Ut'« rópti Frobisher håsur, »annars verða vit undir øllum.« ar blind...e | »Mær hóvar ikki ófólkalig og| Fyristødukvinnan tók um herð frek bakbeist,« segði hon. ar Camille og vendi henni út- Ongantíð hevdi eg sæð hana so eftir, og koyrdi undir hana, og illa. Ungamamman hevdi sæð vit fylgdu. Nakrir av óvitunum lein av hjúlingum sínum illa við- róptu við. Faðir Doonan skund- aði undir teir, út av svalanum farnan. Harry Frobisher kom út log niður í garðin. Marcel ýldi úr stovuni við kneppinum av ) teppum. Hann stedgadi sum í håsur á málinum: »Fjallid alt iva og kveitti at okkum. Irapar. Hvat fanin bíða vit aftir?« | Latið hasa gentuna fáa frið.< Hann vendi sær helsligin móti segði — fyristødukvinnan bítsk. Camille. |»Hon skilur ikki tað málið, ið Blåmadurin kveitti upp á tak- |tikarnar, tygum plæga halda id, ið mestur alt var farið: yFáið Ísaman við á vertshúsum. føra.« nú børnini á fótur. Vit mugu | Hann læi uppá spott: »Ikki er fara alt fyri eitt.« tað at siga, at eg havi havt meg; Men tað sást týðuliga. at hann framat.« lætlaði ikki sjálvur at nerta tey | »Tygum eru frekur, fást ikki! --faðir Doonan og eg noydd- Eg risti við høvdinum. »Hann hevur nettupp vist henni frå SÆr.K | »So.« snýsti hon. »Er hann I | 15. oktober 1966 (Framhald frá 5. síðu) til dýrtíðina krypulsminstuløn, At hann ikki firnast !!! 2... LØNJAVNINGARGRUNNURIN (Eitt hitt besta bragdið hjá javnað- armonnum er lénjavningargrunnurin Harra Vang reypar av lenjavn- ingargrunninum, hvussu hann er bólgnaður upp av peningi undir hes um landsstýrinum. Tingið samtykti riviligt av pen- ingi til grunnin, at hann veruliga kundi vera førur at hjálpa. Tað er rætt! Men at hann nú bólgnar og fyll- ist á tremur, man ikki koma av. at menn eru so rummiskir at hjálpa. Spyrji menn, sum eru komnir fyri sjúkraóhappið, hvat ið teir hava fingið av grunninum til konu og børn, hóast teir — samanborið við tað, sum er praktiserað av grunn- sins stýri frammanundan — áttu hjálpina uppiborna. Spyrjið t. d. Niels Joensen á Tvøroyri! Vita um tilika ógerð — og so hoyra reyp av, hvussu id grunnurin stendur á tremur av peningi! Tað er meiri, enn ein kann taka! Men summir rodna ongatíð! PRÍSANSINGARMANNINUM reypar harra Vang av. Skal hana ikki eiga tann eina prísansingar- mannin, sum er einki annað enn eitt uggilsi, tí hann ger ikki mun, {tí hann røkkur onga leið! Ta prisansan, landsstýris- samgongan her hevur sett á stoyn |má, um nakað skil skal prísum, verða eitt tað fyrsta, nýggja sum verða á landsstýrið má umskipa. Tað er tí alt um at gera hjá for- bråkarunum at fáa sett hetta tands- |styrid frá svøvndarstyri sínum nú |tann 8. november! | (Framhald í næsta blað) ust at lyfta tey avlamnu børnini upp í leyparnar, meðan Sonia og fyristaðukvinnan savnaðu hini saman í long rød, og táið fyristødukvinnan hvassliga heitti å Marcel at fåa hann at hjålpa til, murradi hann undanførligur og hevði seg burturfrá. Fyristødukvinnan rendi eyg- uni eftir honum. Eisini Frobi- sher og Charlie høvdu seg und- an, ti teir firnadust. Og hvat er at gera við fólk, sum ræðast spitalskni? Eina løtu var ill- sinnistøgn, so segði eg speiskur: >Um nakar smittuvandi er her. so eru tað tey. ið kunnu verða smittað av tykkum......< Men faðir Doonan trýsti meg í armin segði spakuliga: >Tit mugu ikki vænta tykkum ov- mikið av teimum beinanvegin. | Verið ikki ovmikið kreyjin.< So menti Frobisher seg upp og tók í bokslið á múldjór- unum. Hann var so frægur at | skamast. Blámaðurin sprakk til og koyrdi undir djórini, og tey til gongu, smátritlandi. Vit laftaná og hvurvu úr garðinum. 'øll spelandi, nettupp sum at allir | |9g so | garmar ur meinviti skuldu elt okkum. Vit skundadu okkum jomaneftir, medan leyparnir kast jadu sær higar og hagar við neyðars óvitunum í hinir lroyndu at halda sær sum fræg- jast í togini millum djórini. Fyri- |stødukvinnan var illa pest. Vit (vóru komin eitt sindur burtur- Ívar bygt á, fekk rivu. Vit føldu tað nøtra í verðini, nakað sum táið vágnur fer inn í berghol. (Framhald) | frá, táið rókin, sum hospitalið Á K ø