leygardagur 17. desember 1966síða 5

17. desember 1966 pf Skála skipasmiðja & handilsvirki SKÁLA Telefon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistød Skipasmiðja Mekaniskur verkstaður Flektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matverubúð Klædnabúð Kol Nýmótans fiskavirki vid kuldagoymslum ÆR NE ON MED) MEET RS 7 UAOO AS ØE SOE BAR OST KNEE UTAL RRS. TV. DR Tryggingarsambandið FØROYAR Føroya Kriggstrygging ..... Tlf, 1090 Føroya Sjóvátrygging ...... - 1090 Feroya A sr - 1098 Feroya Vanlukkutryggi - 1466 Vit tryggja: Bátar, skip, vørur, hús, innbugv, akfør o. a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. y mA OD BAM NE OM NT PÆN PS | | | | | SOSTALURIN % = % m “a ” r > [4 9, cr to e Le] o s TIMBUR [KZ >) YE K7 pr . På Got et F aft 586 #0 el vd Kif #ú f RER i FEEL Keypi ið frá teimum, sum lýsa í SOS HALINUM! Spinnid í Gøtu og skjóta avgreiðslu. tygum fáa gott tógv, óvaskaða og vaskaða tógvi. ull og selja øll sløg av Vit keypa føroyskum TØTINGARVIRKID vi Ólavur Gregersen tlf. 20 í Gøtu GEORG NOLSØE mm i z ke ER FE EÐ} ru FPYVE ES Í DS SØRVÅGUR 103 | SAN KL SE DE FÆRØSK MARGARINE Vita No | VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODI ir —e — Max Catto: | hvat eg hevði gjørt. tåid ein | Fyristødukvinnan og Sonia | ræduligt og rópti til onga nyttu: | lítil. svørt hond varisliga rætti | skundadu sær at royna at fáa |»Harry, Harry.« men hann | | seg út úr leypinum. Eg skamm- | tey aftur á fótur. Tey vóru sum | hoyrdi tað valla. FEIG DARFUG LÅR aðist illa. og helt um teir smáu leikur. ið vóru skotin um koll Og um so var hevdi væl | fingrarnar, meðni eg rann. | vid kinkukanónum. einki verid annarleidis (Framhald) vekk. og út úr sprekkuni spryk- Vit runnu beint inn á tann! Múldjórini gingu við sama | Teir triggir hvurvu í eini Fyristaðukvinnan vendi særjti ein lýsandi lavafossur. Hjúkka roykbakkan og einasta. | lag. Harry Frobisher og Mar- | vending, og eina lítla lotu hóm: á. og táið hon så, at Marcel var | Og tað gelti í ollum dalinum [id helt okkum saman, var håsi | cel og Charlie runnu enn, Fro- |aðust hevur teirra upp um undir liðini á sjúkrasystrunum. næstan sum allir kriggsflotar |andadráttur okkara og tivanin | bis her við ringum spinningarlag | kjarrid. So var kvirt. fótafet sást beinanvegin til harðveður | verðaldar lótu kanónirnar av í frå djórunum. Tað stóð hart á|av ti sjúka beininum. = Faðir teirra hoyrdust ikki meira í andliti hennara. Marcel skund | senn. Tað neit í oyruni. Blankt | hjá børnunum at hanga uppi | Doonan skrálaði eftir teimum. | So kom til okkara hugsanin aði sær at hava seg aftur um | ljós ljómaði niður í gjáirnar, og | við. Faðir Doonan tók í meg | 9g teir minkaðu ferðina nakað |um tað ræðuliga einsemi. Fadit til mín. eina lítla lotu dagaði avsneiddi | og stardi upp í andlit mitt; írin | og hugdu aftur um bak. Prest- | Doonan stóð har niðri, tóm- »Fanin fari við hasi heksini. | fjallatoppurin = so klárt móti|var illur, og hann mølmadi: | urin rann eftir djórunum at fáa | hentur og nipin. Spakuliga kom Hetta er óeydnisdagur hjá mær. |himli í glæmuni av snarljós- | »stedgi. steðgi nul« Í steðga teimum, og meðan hann | hann niðan aftur. Hevdi eg fingið ein drykk. | inum. Ein skøltur reyk úr hol- | Ég lætti hondini. Tad kann | 50 gjørdi, talaði hann so blíð- »Lætti at sleppa frá teim- hevði eg fegin latið armin klov- | kringinum og hvarv í lofti. | siga so mangt; men hann helt, | liga við tey neyðar børn, í leyp- | um.« segði fyristødukvinnan so ið í allari longdini.« Miljónatons av tilfari fór í luft- | at eg vildi vísa, at eg var fyri- | unum vóru, og sum vóru so |avgjørt. men hon óttaðist. Hon Ringt var at: vinna fram, |ina og gjørdi mestsum krans av | lagstur. og hjålpararmur hans- | illa kroyst av tí øgiligu ferðini. | hugdi yvir á meg illa um, at tyrniskjarr á smalari rok, ið |skitnum krånblødum í blómu. |ara varð beinanvegin rættur | Grískur segði hann við Frobis- | eg var so gamal og neydarslig- horvdi beint niður ímóti glopri- Vit stóðu sum lamd: ongatíð | mær til studna. Eg hoyrdi bert | her: >Roynið heldur at hjálpa |ur. Eg tordi næstan ikki at num. Djórini tráddu so lættliga | hava áskoðarar verið so hug- | sumt av ti, hann segði: >...... | uppá. beri nú tykkum at/hyggja at henni. Vegararnir og fótgóð; eg hevði lítið áræði. | tiknir í sjónleikshúsi. Tað lat í | hetta ber ikki til ...... vit leggj- | sum hampafolk.« (vóru rýmdir og høvdu givið Fyristoðukvinnan og faðir Doo Marcel: »Vit eru longu deyd.« ast fyri, Vit kunnu ikki ganga Marcel hugdi tomoygdur | restina upp fyri fok og feig nan ansaðu so væl eftir, at børn Vit nøtradu táið tað fína rok |so skjott.« (oman í dalin. Í ræðslu vendi Hon marsaði børnini at halda ini vóru uppi við. Um hetta |ið kom niður aftur; klettar Brennandi fjøll spyrja íkki hann sær móti lagsbrødrum sín- | uppat við grátinum. So skifti mundið var tað helst, at eg varn | flugu í lofti og komu niður aft- |um tid og skjótleika: Eitureim- |um og mælti: >Latið okkum |hon andlit (sum mær dåmdi aðist tann sjáldsama, mest sum |ur langt niðri í hellingini. Hitt |urin úr lavatjørnini í dalinum | sleppa okkum higani. áðrenn | væl tað óboyggjandi. sterku elektriska hitan — tað tøktist, | flødandi lavafloti lýsti við blá- | nærkadist, og óvitarnir fóru at/tað eydnast honum at grava kvinnu.) og hon helt fyri s sum tann horvna sólin hevði grónum og reyðum loga frå tí |hosta. Eg stamaði: »Vit noyð- |okkum øll í felag.« | skemtandi við faðir Doonan. ið lagt eftir seg í luftini. Blika- brennandi metangassinum: tað ast longur fram á veg...e | Teir tríggir fóru aftur at/nú var komin nidanaftur: »Ver stilli uttanum okkum. og fugl- | sjóðaði í flótandi gróthylinum | Nei, nei, lat okkum ikki | renna og faðir Doonan royn | íkki so forharmaður. Vit klára urin tagdi. Tað var sum tøgnin, | og eldurin breiddi seg. Men |falla í fått.« rópti faðir Doonan di at steðga teimum. Eg minn- | okkum kanska betri enn saman áðrenn faldurin fer frá og leik- |omanúr holinum veltu tung.| Ég kveistraði hond hansara |ist hvussu bilsin og beiskur | vid teimum.« ur byrjar í sjónleikshúsi: svørt roykskýggj. og køvdu eld |burtur. Hann tók aftur eftir | hann segði: »Hvat ætla tit? »Eg fati ikki at teir kundu Høllin her var tann velduga, |in so líðandi. mær og ýldi mær í oyra: »Pa- | Hvar fara tit?« (gera = sovorðið.< segði hann dekka brengsidan: tær bleiku; Tað var líkt til at foldin | nikkur« Men einhvør pa-| »Tad er einki skil á at øll »Teir eru tað rama burturkast stjórnurnar vóru síðstu slókn- | sjálv heyði sett sær slokkilið. = |nikkhugur hvørvur av sær sjálv skulu doyggja.« murraði Mar- | Hvat annað væntaðu tygum?« andi lampurnar brátt skuldi | >Rennið< segði Harry Fro- Í um. so snart skilið kemur aftur |cel. Hann og Charlie tóku í| »Vinarlag.« svaraði = hann leikur taka vid. | bisher. og kann tolma teim uppspentu | Frobisher og leiddu hann; teir | trovttur og setti mitt á veg- Vit gingu so varisliga fram | Vit runnu. Vit dýktu á oman | lungum og darva teim títtandi | tríggir lurtaðu ikki eftir faðiri | in »Fg hevði álit á teimum eftir ti sindri av veg, ið eftir |eftir. fingu múldjórini aftur. og beinum. Tvey av børninum | Doonan, men fóru omaneftir | Ég var góður við teir. eg hugs var. og knappliga sá eg stóran | jakstraðu tey við róp og levint | duttu við jaðarin. og faðir Doo | vegnum. Faðir Doonan rannjaði teir vóru vinir mínir.e klett. id riðjaði. Eingin var hjá. | vit tveittu alla ansaligheit. | nan fór frá mær ovursintur og | aftaná teir. Har hoyrdist málan | Hann turkaði sveittan av sa Hálvt í ørviti hugsaði eg, at einki menniskjaligt var eftir. | ýlandi. og fór eftir teimum. Tá |og tað var handbráð so høv- og við hesum handahósv risti tað var sum ein meyruh=rur. ið tá ið vit løgdu fram at teimum | ið eg misti studning hansara. |du teir tveitt hann av sær hann skomm og harm sæl lynti hann eitt sindur og til neyðar djórum. Eg sjálvur | datt eg og var ikki mentur at} Vit sótu eftir og huedu at var aftur sum vant. Hant viks. Og so spre aði allur rokaði meg fram um faðir | reisa mer aftur. og eg sá. |hesari = vanlukku: — fyristødu- | sendi mær eyonal o fyri skråningurin so } .ndi [i onan og skumpaði børnini Í hvussu børnini, eitt fyri og ann- | kvinnan stynjadi av harmi. Ca- vandi og blíð! kjarr blómur s. rællaðust Í til viks. Ha við vernaðist eg. |að eftir. løgdust fyri í eyrinum. mille helt seg hava mist so | ramhald) og