mikudagur 1. februar 1967síða 2

brúar kl. 20. undir borðhaldinum Kostnaður: einstaklingur Veitsla Vágs javnaðarfelag bjóðar ollum veitslu í »Framtidini« í Vági leygarkvoldið tann 4. fe- Borðreitt verður við smurdum verða verður filmur vístur. Aftaná verður farið upp á gólv. Listar til tekningar liggja frammi á restauratiónini hjá Adolf Ríkshamar í Vági og í kioskini hjá Erik Jo- hannesen á Tvøroyri og mugu vera áteknaðir í sein- asta lagi tórsdagin tann 2. 15 kr. Takið Forova fólks sangbók við. javnaðarfólki — til breydi; rødur hildnar, og eisini februar kl. 18. fyri tvey 25 kr NEVNDIN Vit hava altíð á goymslu alt tilfar ti! DEMICH Tlf. 1776 - Tórshavn blikksmíð sanitet hitaverk PP Verður seat um alt landid SOSIALURIN Nordoya tlf. 5043 Renta av innistandandi peningi: 3 månada uppsøgn 5%p. a vanlig konti 4 %p. a. | kekk konti 2%Ð. a latin eftir seravtalu. Avgreiðslutíðin er: leygardag kl. 10 —1214 Deild: Leirvíkar Sparikassi avgreiðslutíð: stovnadur 1919 Fyri peningahæddir við longri uppsagnartíð verður renta vanligar gerandisdagar kl. 10—12 og kl. 1314 —1514 týsdag og Sparikassi tlf. 5043 friggjadag kl. 15%—17. FÆRØSK MARGARINE Vita VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT No í FINT PRODUK? Spinnid i Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreiðslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum togvi. v/ Ólavur TØTINGARVIRKID Gregersen — tlf. 20 i Gøtu SO >" OO FANS 1. februar 1967 Keypið frá teimum, sum lýsa í SOSIALINUM ! Max Catto: FEIGDARFUGLAR (Framhald) Aftur hoyrdu vit til faðir Doonan. Vit skuldu taka okk- um næsta takið upp. Eg havi ngantíð verið álvuligur. har høgt er. Tað var ein ræduligur lesningur Til tað vanliga sjúkrahúsarbeiðið hevði eg klárað meg. men her vildi eg ganga fyri. (Títt gamla burtur- kast. Við broti fann eg at telja all- ar tær túgvur. sum vit tugaðu okkum uppum, eg helt hvørja vera stórsigur. gin stedgadi mundi vera tann ein- ið var so byttur at venda mær vid og hyggja niður fyri: tann vegstubbin. ið vit høvdu staðið á. áðrenn vit tóku okk- um uppfrá. smokkadi so líð- indi í gjónna. hugsaði eg). sveitta uppá Í og eg Buldrið dovnaði. var aftur larmur av ødrum Skríggjijð frá píndum djóri nýtur so fast sum griffil móti men so slag talvu. Tað vóru múldjórini. ið nístu. Tað hoyrdist at tey píndust sváran. Vit klóraðu okkum longur fram á veg. Ég kom at hyggja at Marcelli og eg var bilsin. Eg var sjálvur illa men evgu hans vóru sum í villini djóri. »Stedgid«, kunnu ikki og lata tex VIO, hann. »vit frá djórunum SO. rópti fara pinast »Vit eru ikki ment at hjálpa ppá tey. Tey eru dottin í eld- grýtuna.“ »So verða tey spakuliga kók agt skemtiligt; hann var bein- leidis um at gerast ørur av teim ønskruligu nistunum. »Royn ikki at lurta eftir« Hann steðgaði á g secði: »Okkurt má gerast« »Halt hendurnar fyri ovr- uni«, segði eg hvassliga. >Tað verður ikki leingi. »Hvat eru tygum fyri eitt?< Eg kundi sagi at ég var lækni pínsluljóð er ein av teim krossum. ein lækni noyð- ist at herða Men so kom eitt glíðandi oman igjøgn- um myrkrið seg í... tað var Harry Frobisher, ið vildi vita. hvat ið feilti, tí oll mannaslangan. ið helt um togið. var steðga. Fxo- bisher tók at toga í Marcel. »Kom nú. kom nú<. segði hann illa við. »Hoyr beistini«. »Kunnu vit tad?« gera nakað við »Tey pinast«. »Hoyr meg«. segði Frobisher næstan frå vitinum av men hann tok seg aftur hann så. hvussu fast hetta vinmanninum. Ýlini úr neðra stungu okkum sum knívar. Ég lá og vónaði. at hasi neyðar djór brátt skuldu doyggja. | Knappliga Marcel hásur á málinum og við sveitta broti: »Stedga mær. Tað skal vera skjott«. Og so setti hann sorg ... láið tók segði óvitan av sær til min at ansa. »Tu ert ørur madur«, mælti Frobisher táið Marcel dróg tann stóra knivin úr slíðranum sum svínaslaktari ið ger seg til at kvetta hálsin av teim stynj- andi djórunum. Marcel klevv burtur frá okkum ee hóm- aði hann móti tí slóðandi grótinum. So hoyrdist lågmælt murr langt niðri í hallanum Skakaður av hendingini segði Harry Frobisher: »Einki nyttar at tosa vid hann« Men eg hugsaði at hann helt við vin- manni sinum i hesum TåiO svertingurin kom oman eftir tognum og forvitin og spyri- andi vendi sær mót kkum segði hann bara: »Hann er far- in oman. >Var tað neydugt?« Charlie. »Ja, neyðugt var tað<. »Har gerst einki, Harry. Tey standa upp undir kníggja í lava...< Og so ljóðaði eitt hár- spurdi hvast skríggj igjøgnum náttar- myrkrið, og Charlie suffaði tungliga. »Hann er býttur. er hann, segði hann í hjálparloysi. »at leypa í pottin til múldjórinic. Faðir Doonan var nú eisini omankomin. Hann gjørdi seg til at fara longur oman. >Nú fari eg eftir honum. >NeiK. segði Charlie. »Eg skal fara. Hann er eitt sindur lagaligur og eg kenni hann so væl.« Blåmadurin for og hann hvarv skjótt. Hann lat seg aka omaneftir sum á sleðu. Vit lógu sum nelgd í grasinum og lurtaðu sum vit høvdu skyldina, lika- sum at vit høvdu skunda undir ein mann at drepa seg sjålvan Harry slotaði eftir hverjum ljóði andi g g um: »Eg skuldi VIð.“ hon- farin greinum og so lat í verið faðir Doonan ytað hevði verið verri fyri báð- ar hinar. »Handa »Nei«. segði klossan. einki kann latast honum upp í hendur ...< Eg hugsi hann mundi meina við Marcel. Og so tók hann uppaftur illsliga: >Hvat fani: feilti honum?« »Hann er so góður vid krýa- túra. segði faðir Doonan > Atvætl, hann orkaði bara ikki at hoyra hatta ljóðið. »Soleidis gevur góðskan seg eisini til kennara. Frobisher var illur og mut- IO) imoti, um henda sorgar- leik. Faðir Doonan royndi at trovsta. »Ver ikki bangin um hasar báðar...“ og vit kendu okkum | niðrifrá. eitt nú av brotn- | »Hvønn í heita helviti skuldi jeg annars verið bangin um?«| | mælti Frobisher. »Teir eru vin- | | ir mínir.“ Hann gníggjaði sær um sjúka | beinið. ÞÁ tú góði Gud«, tesk- hann so sáran, »at hetta skuldi henda meg. Eg ongantíð fólk aftur Hvussu langt mundi tað vera síðani hann hevði verið rætti- igt fólk. hugsaði eg. Faðir Doonan toygdi seg fram til at tyggja at tí ringa beininum, men Frobisher vendi sær frå 10num. aði eisini verði Eg dugi ikki at siga hvussu ong tíð var umlidin, men knappliga hoyrdu vit tivanina av teimum meðan teir klint- raðu uppeftir. Vit settu í róp fyri at beina teimum á. So kom teir, móðir og illa skurslaðir. »Nu«, mølmadi Harry Fro- bisher, forbannað leingi vardic. Men hann grulvaði yvir til Marcel og stardi hann inn í andlit ð. »Eingin elevatorur var í gongd«, segði Marcel. »Er tað betri nú?< Eg. Ég livi væl Fólk kunnu vera á so mang- an hátt. Nú var einki eftir av tí Marcelli. ið pindist av meinvit- is kvølum táið hann hoyrdi »Ert tú tilreidar m'sieu, so stíg í sadilin.« »Eri ég | spurdi barnið. | D»Eg skal nokk siga frå, táið |tú tyngjur meg ovmikid«, segði | Marcel hátíðarliga. >So skifta | vit um soleiðis at tú ber meg.« Hini fóru aftur undir byrður |nar. Faðir Doonan var fremst- ur. Vit oll aftaná. øgiliga tungur?< | Triggir hamrar vóru eftir jenn at taka seg uppfyri. Eg | hevði ikki annað enn gamla | beinaræd mitt og einar tvær | vådir at bera og ikki hevði eg | heldur knógva meira. Vit komu uppfyri, tivandi og utmødd Børnini tveittu seg beint nidur | tad bert græladi í teimum. áðr- juni í mánalýsinum. sovnadu. | Hinumegin = kambin var myrkt har sást einki til brennandi við, einki sum vísti á, at lavain var komin hagar. Men hann kom ivaleyst hagar táið hann hevði brotið hol á tað ið byrgdi onkurstadnis, enn tey og SO ; |føru vit aftur at vera jagstrað av eldinum. Eg kagaði at klokk Hon var |næstan trý. neyðarrópini frá djórunum, og nu var eftir bert tann tjukki finski horkallurin úr Paris. Sáttliga segði hann: »Vit bein- du fyri einum. Hini vóru longu deyð.“ Fyristødukvinnan snerkti í illsinni. Hon skilti tað Hon hugsaði. at hvort iskja skuldi bera seg at hóskandi tí. halgimenni skuldu halgimenni, og ótangar skuldu vera ótangar. Men so einfald er menniskjan nú eina- ferð ikki. Vit steðgaðu intil teir høvdu | eitt sindur. og Marcel fyri við óvitan aftur skuldi bera: við ikki. menn- sum vera wvilt seg so helt hann sum Eg suffadi vid og visti fadir Doonan. »Hvussu leingi klåra vit at halda fram soleidis«? »Vit hava bert morgindagin. Næsta sólarris skulu vit vera | harniðri. Vit noyðast at halda á. Vit royna tí skonnartin bíðar okkum, sum tit vita. (Hann hugdi at mær uttan | minsta tekin til ótta. men sum Í írski hann var fullur av ovurhuga. Sjálvur var hann um at vísa tekin til mødi, hesin kempuligi presturin. Eg hevði best- an hug at leggja ímóti hesum stríðsfúsa sinni hann legði alt ov mikið fyri okkum. hugs Og eg var ræddur fyri at vit ongantíð fingu nakra skonnart at síggja. Og eg segð einki aði eg (Framhald)