leygardagur 11. februar 1967síða 7

sg A | fi Fi Ry | p 11. februar 1967 SOSIALURIN … v… Ve 4% Nr. í2 AKUL (Framhald frá 5. síðu) sera gløggar á slíkum, so tað er sjáldan, at nakað kemur teimum óvart; tó vinnast tær oftari við djarvari og dáttligari framferð enn við toli. Hetta var Osvaldi so kunn ugt sum nøkrum; men hann tordi ikki at fara ov dáttliga av stað fyri ikki at gera hana bangna, tí hann grunaði, at tað var betri tilfar í henni enn í vanligum fiskagentum; so hev& Rakul eisini vissan fríggj- ara, men tað kundi bæði vera til bága og frama. — Ið hvussu var, Osvaldur hevði lovað sær sjálvum at fara hóvliga fram, ti her vildi hann sigra. Rakul varð var við hann, har hann kom, og hon vildi fegin slopp ið sær niðan aftur til hinar; men tað var so høgt upp á vegin, at hon mátti grulva upp. Hann var nú so nær, at hann lættliga kundi vera komin til hennara, áðrenn hon fekk reist seg, og liggja grulv- andi fyri fótunum á honum, tað vildi hon ikki; so varð hon stand- andi, har hon stóð. Tá ið Osvaldur gekk fram við henni, kendi hon eygu hansara í nakkanum á sær, og henni vardi, at hann lættliga tað var ikki óvart frá hansara síðu streyk puttin fram við kjóla hennara. Hinar genturnar høvdu allar eyg- uni eftir teimum og teskaðu síná- millum. Antin nú Osvaldur hevði varhugan av, at tær kendu, hvat ið hann hugsaði, ella ikki — hann vendi sær brádliga niðaneftir og kom tí til at síggja hin seinasta fiskin, ið breiddur var. >So skuldi eisini fanin tikid við tykkum; eg segði, at tit skuldu venda skræðuni upp á hasum lítla stakkinum, og so hava tit devulin gali gjørt beint tvørturiméti. Vilja tit nú við ein helvitis fart venda hvørjum murtil« Hann reiggjadi herviliga puttinum, medan hann las henda lesturin. Tær stóðu og bindu; ti slíkan lestur vóru tær so vanar at hoyra, at tað ljóðaði eins og hin kurteis- ligasta hovmanstala. Tá ið hann so steðgaði á og peikaði við puttinum, fóru tær allar — Rakul, sum nú var komin niðan aftur, við — at venda fiskinum. II Eitt lítið fleyr av vestri streyk mjúkliga fram eftir havinum á Eysturlandinum í Íslandi. Út av Langanesi lógu nøgv skip og fisk- aðu. Vaggandi, vegandi um aldu- ryggir flutu skipini; eitt endaleyst toli var yvir øllum. Droymandi friður lá um yvirflatan, men í dýp- inum var eitt yðjandi lív; har ferð- aðust fiskarnir í stórum skreiðum frå snøri til sneri, vandaðu agn, tevjadu ivandi at húkinum. Ein nú og annar tá kom ov nær og var fastur; men tað gjørdi ongan mun í hópinum. — Her úti stóðu nú lið um lið á hvørjum skipaborði Før- ova bestu ungmennir bíðandi á, at fiskurin vildi bíta. Langt úti í sjónarringinum tekt- ust tindar og jøklar; tað var hin forna søguoyggin við ollum sínum andligu dýrgripum og gomlu minn- um. Har lá hon hvílandi í kensluni hiðani høvdu allar heint- að »bét í hjall« fyri teirra andliga lívi. Hin vesæligasti íslendingur vildi ornað um hjartað av slíkari sjón, og hvør ein mentaður maður menninir á um egið virði, vitandi, at norðurtjóðirnar vildi fagnað henni fiskiskipunum sóu einki uttan fjøll av reyðum gróti, haðani teir vistu, at øskurok kundi koma við hørðum frálandsvindi; einsini vistu teir, at við strondina á hesum landi búðu menn, sum teir, føroyingar, høvdu lært at fiska og aðrar góðar síðir; ja, so búðu uppi í dølunum skirv- islig ólukkudýr, sum ongar pengar áttu. — Framman fyri stórvantið á ein- um skipi stóð ein evnaligur ungl- ingi. Ein tunglyntur dámur lá yvir andliti hansara, har hann stóð við |snørinum og svarvaði út og inn, so tað ríkti í vaðbeininum. Tað var (lítið at kenna, so mannskapið gekk ofta frá snørinum niðurundir. Mad urin framman fyri vantið stóð við góðan hug — so sýntist tað, ið hvussu var; eisini fekk hann eitt lítið nabb. Seigliga og langsamt, sum hann dró snørid upp, tá ið á |var, arbeiddu tankar hansara, og |tað var ikki um veiðina, hugsaði. Hann hevði ikki hug, tó at hann stóð so íðin við snørinum; men tað var, sum um hetta javna |svarvid út og inn hóskaði so væl (til hugsan hansara. Hevdi hann |verið ríkur — hevði hann átt tvey túsund ja, so skuldi lívið verið ljóst. Hetta hugsaði hann so innar- |liga, at hann sá gullskillingar fyri sær, laðaðar upp í stovnar, eins og hann eina ferð á ævini hevði |reiðaran talt pengar frammi á disk- linum. — Men hetta arbeiðið førdi Íbara í tóman heim. Hann kom ikki úr stað. Vónloysi, vónloysi! |Hevði hann bara verið ríkur, so skuldi lívið verið ljóst. Hverja ferð tankarnir høvdu gingið runt eina ferð, byrjaðu teir aftur at ganga sama kringin. Og hvørja ferð hann blakaði fiskin, hann fekk, á dekkið. suffaði hann við: >Huff! huff! sama ger!'« Einaferð kom hann upp við fýra lá ísenn, og tá ið honum stóð til at missa ein, kom skiparin fram at |hjálpa honum. »Tå fært hópin, Pætur, meini eg,« helt skiparin við hann. Pætur bara suffaði: >Huff! huff! sama ger!< »Ger tað tað sama at fiska væl og fiska illa, Pætur, tað var sum fanin!< »Ja, hvar fer tað? Ég havi nú |fiskad væl i mong år, og enn eigi eg ikki so frætt sum at keypa næv- so at min gamla móðir inni í smáttuni ur fyri, kann liggja turr (heima í Føroyum!« »Ja Pætur, tú skuldi navn títt á pappírið!< »Hum! hasin fanin! — Gud for- láti mær! Osvaldur, reiðarin, hótti mær við sak; hvat skuldi eg gera?< Skiparin ypti øksl: »Tjal« Nú vóru líkindi til, at tað kundi fara at kennast, so hann mátti skun |da sær at rópa niður í kappan á teir, ið vóru frá snørinum, at teir Ískuldu koma upp. — ikki sett Pætur var fríggjari Rakular. |Pápi hansara doyði, meðan hann |var smádrongur. Tað hevdi leingi verið armóð í húsinum hjá teim- jum, tí børnini vóru nógv, og sjúk- lig vóru tey oll; umsíðir gjørdi |deydin so væl, at hann tók tvey tey ringastu. Nú var bara Pætur eftir heima hjá mammuni; tvær systrar vóru útgiftar, og ein tænti. Undir slíkum viðurskiftum var tað | ikki logið, um maðurin stóð seg! illa; men ollum var tó dátt við dagin, tá ið tað frættist, at einkjan, | eftir at maðurin var deyður, hevdi | upp á 1600 keypmanni. fingið eina rokning |krónur frá Osvaldi hann | sæð | Mong vildu vera við, at hetta ikki var beint, men einkjan visti einki skil á nøkrum, so hon var at ganga undir tað, keypmaðurin hevði skriv að. Hann lætst ikki heldur at vera órímiligur, tí hon varð við at fáa úr handlinum enn sum fyrr. Tá ið Pætur var so frægur, fór hann at fiska við skipi hjá Osvaldi; men tað, ið hann kundi leggja inn, munti tó lítið til at rinda skuldina aftur við; hon sýntist alt at vaksa. Og so var að eitt árið, hann kom aftur, at reiðarin hevði hann fyri sær í einrúmi, og tá ið hann kom út aftur, hevdi hann skrivað undir eina »oblikatién«, hvarí hann við- gekk at skylda eina stóra peninga- mongd, meira enn 1600 krónur, til Osvald keypmann, og av teimum skuldi hann gjalda seks prosent um árið. Pætur skilti ikki fyrr enn aftaná, hvat fyri tyngslu hann hevði hervið lagt á seg sjálvan, og hann skilti enn minni, hví Osvaldur keypmaður soleiðis vildi binda |hann. Hansara hugi røkk ikki long- ur enn til at kenna hetta sum eina | tyngslu, hann saman við fátæk- dóminum hevði arvað frá for- eldrunum. Frá barni høvdu hann og Rakul verið góð. Hon var ein blóma so | frísk og so skær, at hann langt frá ldugdi at meta hennara kvinnu- |virdi til fulna; men hann elskaði hana, og hann ynskti seg ríkan fyri hennara skuld. Rakul var atvoldin loysi, síðani hann einaferð hevði |borið upp á mál við pápa hennara, |Niklas, um giftarmálið. Tó at Niklas á ongan hátt var ríkur og av tí kundi halda Rakul sína vera ov lgóða fyri Pætur, so svaraði hann itó bítskligani aftur, at Rakul fekk |hann einki av, fyrr enn skuld hans- lara var afturgoldin, og hann hevði |bygt teimum nýggj hús.Niklas segði seg ikki at vera til sins at lata dóttur sína giftast inn í veggja- kroysu hansara. Pætur hevdi fyrr líkki reiðiliga havt kensluna av fá- |tækdømi og skuldabondum nær |hjarta sínum; men eftir hetta kendi (hann seg í einum vesældómi, hann jikki kundi koma burturúr uttan við at droyma bæði sovandi og vak andi. Framhald í næsta Bergmål. SKULA TIT BRUKA BIL persónkoyring ella skúla- koyring, so snarið tlf. 3456 Alexander Dalfoss Teleton: 8148 - 5255 Tolgr.: Kjalbro, Kinkkevik Ýslex 20 KLAKKSVIKAR | Pt. j. F. KJØLBRO | | | jat hansara gleði og at hansara vón- | Kunngerð Sambært gr. 6 í lýgtingslóg nr. 13 frá 21. mai 1954 verður her gjørt kunnigt at: Uppskot til byarskipan og byggisamtykt fyri um- ráði II (ein partur av økinum vestan fyri og norð an fyri vegin Yviri við Strond — eystan fyri Jón- as Broncksgøtu og Hoyvíksvegin til 0.u. 150 m norðan fyri Hoyvíkstjórn) verður framlagt til alment eftirlit í teknisku deild Tórshavnar býráðs, N. F. gøtu 15, frá 14. februar til 7. marts í ár báðir dagar íroknaðir frá kl. 11—12.30 og 14—16, leygardagar 11—12,30. Mótmæli móti uppskotinum og møgulig broytingar- uppskot verða at senda býráðnum skrivliga í sein- asta lagi 20. apríl 1967 TÓRSHAVNAR BYRAD, 10. februar 1967. FÆRØSK MARGARINE Vita No I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT pf Skála skipasmiðja 8 handilsvirki SKÁLA Telejon Runavík 7260 Stálskipasmíð Sleipistød Skipasmiðja Mekaniskur verkstaður Elektriskar installatiónir Skipsútgerð Fiskaútflutningur Sildaútflutningur Frystivirki Matvorubúð Klædnabúð Kol Nýmótans fiskavirki við kuldagoymslum Spinnid í Gøtu tygum fáa gott tógv, og skjóta avgreidslu. Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selja øll sløg av føroyskum tógvi. TØTINGARVIRKID v/ Ólavur Gregersen — tlf. 20 í Gøtu Ætlanin er, at Várveitsla SU's skal verða um stutta tíð. Nærri verður lýst seinni.