leygardagur 18. februar 1967síða 5

18. februar 1967 SOSIALURIN Nr, 14 NASSER til Finlands Fyrst hjålparmannin reg | y Jalp f Finski forsetin Urho Kekkonen, — Stríðið milum Kina og Sovjet| »Ådur enn ein kann knasa ráns- x m sum hevur verið á vitjunnarferð í harðnar í hvørjum, og blødini ger-| mannin (USA), er tað neyðugt at % 4 Egyptalandi, hevur bjóðað Nasser, ast alsamt hvassari hvert við ann-| knasa hjálparmann = hansara ro "> á forseta, at vitja Finland, og væntu- að — serstakliga tey kinesisku blað | (Sovjettsamveldið)<. 7% % liga kemur henda vitjan i lag. ini eru ofta ógvuslig og stak hvøss %, við russar, sum verða skuldsettir % bæði fyri líkt og ólíkt. Fyri stutt- TIMBUR Fí . t ð um skrivaði >Fólksins dagblad« í VANDAMIKIL iggjars Ø an Peking hvassliga: a i Politiið i New York tók nýliga AM eina lærarinnu úr Arizona. í kuf- 1 Londini i vesturheiminum kunnu fertinum hevði hon ein flammu- Gull-svinn teoretiskt hjálpa hinum partinum | av heiminum, ilj di ; castare isk skjótivá | Seta a ga { desember minkaði gullnggdir- kastara og ymisk skjótivápn. | rollen: $148- 5005 R gsiarligir trupul- nar hjá USA við 27 milj. dollars. | Telgr.: Kjølbro, Klakksvík cíkar koma På Hetta var tridji månadi upp i røk- Gi | Telex 20 sr onder, USA ens ur við stórum gullsvinni. jalda 70 pst. | ROKI . , Stórar trupulleikar ro" Í november minkadu gullognirnar | Kinamenn vidganga nú opin-| KLAKKSVIKAR vid prishækkingunum og við 49 milj. dollars; men i desem- |skaradir, at teir bera 70 pst. av| Nasser ber øktist útlendski valutaágóðin. |kostnaðinum hjá Norðurvietnam TIMBURKARBIL | teimum stóru útreiðslunum til Viet } namkríggið. Í Europa er Vestur- týskland ikki væl fyri fíggjarliga. Í og Vietcong í Vietnamstríðnum. Pí. J.F. KJØLBRO Liv Å MÅNANUM Bretlandi gongur smátt framå. Figgjarvidurskifti Frankaríkis eru ógvuliga ivasom. Hesir fíggjartrup-| Sovjettiski vísindamaðurin, bio-| * Ein treyt fyri ollum lívi er ulleikar røkka teimum minni lond-|kemikarin Alexander Oparin, sigur, | * vatn, men eisini tað, metir unum eisini; teir byrjaðu at gera vart við seg seinasta ár og koma at teir, ið fyrstir koma uppá mán- an, fara at raka við, at har hóast * hann, er at finna í mánaskorp- + uni. alt ikki er sørt av lívi. Hann heldur, at vissir formar fyri livi eiga at kunna liva nidri i måna Ískorpuni, har tað er væl vart fyri radioaktivari stráling og tær harð- rendu lívstreytirnar á mánanum. ætlandi at merkjast meira í hesum árinum. , Bjóðaði atombumbur Táið fransmenn illa fyri- komnir í Vieinam í 1954 og bert høvdn skansan Dien Bien Phu eftir, bóðu teir ameiikumenn um hjálp. Nú er komið í ljósmála, at táver- Mottryst Vesturtýska stjórnin roynir nú at fáa diplomatiskt samband við londini eystanfyri jarntjaldið. (Di- plomatiskt samband hava teir leingi havt við Sovjet.) þakti FØROYINGIN luriur og kerne ep em ÉT NRESKSENUNUU Fleiri hermenn Australski forsætisráðharrin Ha- |rold Holt boðar frá, at Australia vóru 2 Hetta dåma ikki eysturtyskarum verdur at økja herdeildir sinar i Vi andi Re Á . ? Á ; ndi uttanríkisráðharri John Fos-| BETHEL — Sverrisgót sum nú royna at fáa eystanlondini |etnam úr 4500 upp í 6300 manns. Dulles bjóðaði franskmonnum tila: sm dika! at seta sum treyt, at Vesturtysk- Aftrat hesum lata teir 8 bumbu- ter Dales Doe rens vo reg TA og prædika| land viðurkennir — Eysturtyskland |flogfør og ein destroyara til Viet- |atombumbur; men ter tóku ikki Sunnudagsskúli kl. 11.00 sunnu- ; av. dagin. sum sjålvstødugt ríki. nams. »Å«, segði hon, »tygum eru urin komin aftur frá tí tíðini, há Í . . . { Max Catto: leitt gamalt turka træ. Tit mann- ikki var gott at vita?< fólk eru forrestin oll eins, tá ið | TRS re ir upsini. Mánin lýsti ikki mik- ið: vit tordu ikki at fara oman í tætta skógin í dalinum, með- RSA »Hoyri meg«, segði eg hvass- | FEIG DARFUG LAR lalt skal sigast. Men vita tygum, |liga. »Haldid tygum frá hon-|an myrkt var. Hetta var stræv- hvat id eg haldi? Eg haldi at/um. Enn veit hann ikki, hví |in gongd. Ovitarnir gingu sum (Framhald) práta, um tað so er í helvitis hetta = ólukkudýrið helst man hann er komin higar niðan. [i Ssvøvni. Eg hevði góðan hug Í fyrstuni saknaði eg múl- forgarði. vera eitt sindur merkiligur«. Hann er líka hættisligur sum |at detta niður og hvørva burtur djórini mest sum tey vóru ein Ég visti hvat ið feilti henni, Eg hugsaði, at um vit fóru bjørn í fellu. Hann er bangin, |úr. … | hann kom bert higar av trú-| So — ropti fyristøSukvinnan eisini beinan- at kanna eftir, so mundi alt liv- | festi móti vinum sinum«. og hon byrjaði vegin meðan hon skeitti yvir á irygg Marcels: >Ég fati yvirhøv- ur ikki hatta menniskja«. Tad legdi eg so litid i. Eg hevði nokk vid at anda, so |dånt. „Eg fati hann ikki«, helt hon fram. Stutt frammanundan hevði faðir Doonan sagt nakað tað sama um Frobisher — líka- sum summi halda seg hava Ísjálvsagdan rætt til at fata einaferð deyðagivin: >Hoyri tit »Trufesti er eisini nakað gott mannfólk, halda tit ikki skjótt, tað man vera nógmikið? Høvdu „.€ „Vit hava ikki roynt hann í|tit ætla tykkum líka til Hono- [lulu í nått?« trúfesti móti okkum. Lat okk- um bert royna at sleppa longur Fadir Doonan vendi sær å fram, og kanska sleppa livandi Íheilt bilsin. Hann hugdi at teim lum utmøddu børnunum, blunk- burtur úr hesum«. yKenna tygum einki aði við og segði: >Hatta áttu semi móti honum?« |tygum at sagt fyri langt síðani. »Eg eri av ødum kyni. Eg |Ég hugsaði bara at nú gekk tað »Tygum eru fúlur. Kynjar- hava einki at samsýna honum 50 væl framå«. | hvønnannan og lesa i hvørjum |livid er sanniliga ikki alt«. (Eg vid.« Eg tok meg afturum. Her | Hann setti barnið r ( dómin. ødrum, eins og tú kann man helst hava lisið skeivar (nyttaði einki at tosa. Men á fan OR me Men menninir framman — hyggja gjøgnum bakteriur á eini |bøkur.) »Fyri alt tað, so eri eg |€in tíð var fráliðin, fór eg kort- Fri ADD. er ella ið hvussu er teir tveir — glasplátu. Eg onti ikki aftur. sjukrasystur«, segði hon — rætt |Ini at hugsa eitt sindur annar- |: a * yV1 hø gå is ec Á at |Svaradi eg nú, hevði eg mist|sum at sjúkrasystrar Mær líktist (hjálpa honum at taka av Sér. Ímeðan hann stardi inn í andlit sjabbaðu alt samt við sama lag skuldu leiðis um Marcel. * x Á =. . . . xx , . 2 . Á : &: E tað sindri av megi, eg mm hevdi |verid eitt slag av menniskjum, væl å hann. Ikki ti hann innarst | Blámaðurin og faðir Doonan | EAD ; RF ÞM Íhansara so spentur, tí hann Ívisti fullvæl, hvussu hann pínd- : | . ere leftir, út jøgnum munnin, eins |i ar atúrlig: átdrá ir {inni var góðdýr — men tí hann virdu sjálvandi einki um V 8) - ið onga n itu ligar åtd átti ð list. Frobisher deysaði so spaku- at | + 2 li Á A a 4; “ log tú snarar krana frá. var dámligur maður. Mær hóv- bera. Teir gingu so varisliga fyri SR 2 ! høvdu. £ Á ikki at vekja tey sovandi børn Tá segði hon nakað »Hm«, segði eg, táið kvinna ar væl hetta bræneyggaða slagi. |. Si i oa gjørdi meg bilsnan. RE AR Mær rann beinleiðis tokki til |liga umkoll. Marcel legði barn- er úrlatin, sæst ikki, antin hon | ið varisliga av sær, og beinan- uggi, men so við og við fóru vit at sakna tey av álvara. Akslar mínir vóru vátir av sveitta undir váðunum, eg bar. Eg mintist afturá, táið eg sum átjanára gamal plagdi at vandra gjøgnum Voralberg skógirnar við guitari og stórari byrði av vidføri á rygginum og her | var eg so ússaligur, at tað gekk upp hjá mær at bera hetta | sindri ið lættliga hevði verið borið av dvørgi. Ikki er altíð stuttligt at minnast aftur á ung- andi vera nakað logið yvirhøv- ur. Men aftur enn eina ferð gjørdi hon meg bilsnan, tå ið hon segdi: »Mær likar hann.« „Sox, segði eg, »men ger hon um so tann beina, at fara inn í | kjarrið við honum.« »Var hatta vakurt sagt?< »Hann hevði ivaleyst hildið, at tað hevði verið vakurt av |tygum at gjørt sum hann vildi«. takk- sær í av so sum ini. teir bóru. Harry Frobisher ; ; s stikadi stinniliga á - royndi at »Høvdu tygum tora at lata er sjúkrasystur ella ikki« Íhesar pussigu og eymu »tri- | ie 7 == 8 te = 4 |peningapung tygara liggja vis- : haldi ikki på rakte |menningarnar«, tí teir gjørdu |Vegm sprakk hann saman VI eggja sum mestu vektina á »Eg haldi ikki hann nakran“ eg forvitnan. Tey góðu og Charlie yvir til vinmannin. Teir sinna hevur verið undir åvirkan | kvinn- | løgdu hann so væl til rættis i grasinum. Fyristødukvinnan = legði undir liðina á mær, og áðrenn rættskafnu er tað einki stuttligt at vera í hóslag við, vita tygum Inokk. Tá id ein verður so gam- | „So hevur eydnan spælt við lal. at tað ikki rørur ein at vera 2 "lan. um hann var í nånd?« høkjuna. Eg helt at hann mundi | Á 2 JA. ten | Bert um eg ætlaði at givið ikki orka leingi aftrat at bera | Á 4 tai | að, í ho ar.« fullvæl. hvussu ringt hann mun- Si i: RD av góðum, vælvandum um«. seg ; : »Oivad«. di hava „#40 av hasum meinst| »Hi er lvenari, hí Íhonum. Tí tað var óivað tað í vána lag og táið ein einki eig- hon læt eyguni aftur segði hon aða beininum. ann er lygnari, hann Of | ora. hann hevði hugsað sæ || VA Ge DS pel Er DOP Dre hon : = |konufélkarevur«. Hon læi so |Slósta, hann heyði lugsað sær«. jur, ið kann takast frå einum avgjørt vid fadir Doonan: »Hesa Marcel gekk framyvirbogin | hás á málinum. >Ég havi sjálv | »Tad hevði komið honum so er bara fittligt at vera sam- ferð verður tað ikki bara ein sum løggut afa. Barnið á TYSS“ |roynt tað av honum. Men fata |væl VIÓK. jan við brotsmonnum. Tad er lúrur. Ti so verður tað bara til ; Mm mundi helst sova — 98 þygum hann kortini? Hann| >Men tær kvinnurnar høvdu fyri tað mesta skemtiligt í felag at tygum noyðast at bera bæði sjálvur gekk hann og las eiðir þjótnar um hjartað, táið hann 'so ikki longur verið góðar og við teimum. meg, henda neyðar ónyttuga Í vælvandaræ. Eg hugdi hugsunn-| So snávaði eg og datt — so|doktaran og øll børnini Vit og blótanir í heilum. í at sova til tað lys- |hoyrir eitt kríatúr skríggja av | Har var mugu slepp: pinu.« yHann hevur kanska størri 'tokka til djór enn til fólke. larsamur at henni og hugsaði langur sum eg Var | um søgurnar, ið gingu um hana einki stuttligt tað náttina Var hug-| Vit komu tvarrandi fram eft- Fyristóðukvinnan veitraði | Ir« (Framhald) meg til sin so ótolin. Hon hevdi | okkurt at siga. Kvinnur vilja lí horhúsum Parisar.