leygardagur 16. desember 1967síða 7

——— < ” kendi 16. desember 1967 CLAF ANDREASEN, Muúla, til áminningar inum; hann gekk íkki fyrr enn loyndin í øllum lutum var Mangan legði tú leiðini um Múl- frá sínum til báts ella til Tú henda veðurbarda landodda; tú kendi og átti = mangt hetta brattlendið, livdi meginpartin eini tíð, tá og líknandi til dagligt, vóru til grannar ella | Oðrvísi henda dagin, tú sein- | hesar ast legdi Klakksvik | | framúr. | altíð an gongu. honum opinberað. æ brøt turnar tær brøttu gs Á av hansara ser- talan var um dag- Hetta var eitt um skildu evnum, tå og |ligu tilveruna og vanlig fyribrigdi, tinum flis har koma fyri. enn hesar at halda | Tad er ikki å ørindini | ein kann sameina fótasporið tú vaks upp av æviskeiði ikki farleiðir aðrar hvørjum sinni, at og hand- vóru og grannabygdir. andligt um vitjanin men just Olaf åtti handverksliga ið dagaðu Handverk hansara ligt fyritakssemi; var gåvur; ti farleið tina teimum, hann ein av år ikki til heim | Norðdepils og norður um aftur vóru smíðaði so fullgjørt hann bygdina; bara til fyri at hvíla bein tíni har med men Nú gekk leiðin ikki um Múlan. Í har hann gjørdi avreksverk, varð | men gjøgnum berghol brotin av | hetta gjørt við skili og skynsemi. mannahondum og við tær í fylgi | Tá ein vendir hugsanini aftur til | ein líkskari hin fyrsti gjøgnum | henda góða vin, kemur ein óreingi- aldargomul fjøll, sum heyja seg'liga at minnast aftur á mangt í yrk- hátt eins og tú gjørdi tað á so |ingini: Eg minnist úr gomlum søg- mongum økjum i lívsgerningi tin-|um, ti har er so mangt sagt, ið| um. |rimar so væl við hansara dagliga At deyðsboðini av Olafi skuldi|yrki og verumáta. koma so óvæntað og bráddliga, var | Blíðskapur hansara var altíð stór- ongum í huga; men kortini skuldi sligin. Hjá honum var tú altíð væl- | vit, ið kendi hann so væl, koma at komin. Við hansara borð sat tú al- siga honum hitt seinasta farvæl tíð væl. Var tað ongatíð trot av bert tveir dagar áður enn hannlnokrum til matna, var tað aftur| fylti 67 år hin 14. desember, tá so| minni. ið treyt til andliga fødi, ti! mong í mun til hina lítlu bygdina, | Olaf var skilamadur í søgu og frå- vóru von at heilsa fødingardags- | søenum. ættarskilið var hitt besta. barninum og frøast við honum.|Ein var altid rikiliga væl gøddur, sjálvt um tað ikki vóru tey heilt|iå ein hevði stundir at tosa við ungu árini, hann fylti, men frøast| hann um evni søguliga og ættar-| við einum vini og frænda, ið altíð liga. var ungur og fróður í sinni — og , : sum vit hildu: ikki aldur rein Á tí Í vinarlagi taldist hann millum ungsinni og lívskæti var honum í téir allra bestu Eins væl og hann blóðið borið: men sjálvt um manna þ tók móti øllum, io hitta hann, var hugsanin her fór skeiv, so eru {5 | hann EISIR) maðurin, ið setti vin-| minnini eftir tey mengu. góðu | sæluna á hædd við hitt besta. minnini um ein trúgvan vin, eitt | Við Olafi „hava yi, ið kendu| menniskja, sum i vinsælu dugdi at | hann, Mist „ein yn, „ið á MENU fevna so víðan, at hann ella hon, | høgt; en vin, ið Ak livsfrisklolka | ið kendi vinmannin ongatíð ivadist |! S%" ein vin, id altid visti vin- hvør ið vinarbandinum var hin | SÆlu og hitt besta, ein hevur at Í > fr mp Í e tor r sterkasti. | frá sær bæði andliga og hand- Olaf var gløggur í hugsan, g | "ea. líkamikið hvat evni, tú tosadi við | Tøkk fyri gott samliv! Tøkk fyri hann ur, so lá tað honum at hjar- | |fógvar góðar og minniligar lotur. ta, altid at koma til botns í mál- Villi. r Utbjóðing Vegna Sjóvar sóknar kommunu, Strendur, verður út- boðið í almenna lisitation snikkaraarbeiðið viðvíkjan- di skúlanum á Strondum. Tekningar og frágreiðingar fáast til láns móti kr. 100 í veðhaldi frá skrivstovu okkara frá týsdegi 19. í h. Skrivlig boð í afturlatnum brævbjálva merktur »Stran da skúli, verða send okkum í seinasta lagi mánadag- in 15. jan. 1968 kl. 12.00. Tá verða tey innkomnu boðini opnað, meðan teir, ið boðið hava, kunnu vera hjástaddir. Tórshavn, 16. desember 1967 LAMHAUGE & WAAGSTEIN projekterings- og byggifelag, Tinghúsvegur 13. Tlf. 1290 Í ÍTRÓTTABÚÐINI HOYDALSVEGUR 2 fáa tygum jólagávuna. Stórt og fjøllbroytt úrval. Ítróttatilfar — leikutoy. Jólapynt fáa tygum eisini. SOSTALURIN Bókau Tá ið eg eri biðin um at um- mæla andaktsbókina >KRAFT | AV NYGGJUM«, skal eg eftir | førimuni royna at gera tad. »Kraft av nyggjum« er an- var | alla. | Í væl sum nakar, og á ollum okjum. | Nr. 99 - | Fremst í bókini er, umframt mmæli lformæli hjá Høgna Poulsen, | presti, eisini formæli høvund- | ans, har hann m.a. sigur: »Med | Svoleiðis byrjar tann fyrsta en hjertelig hilsen til færøsk | andaktin í bókini, har rithøv-|ungdom ønsker jeg, at leseren undin vísur okkum á, at vit|daglig má finne, at kraftkilden |kunnu læra av ørnini, tå id vit|/i Guds ord er evig ny til daglig |kenna á okkum bæði mOtloysi|fornyelse.« |daktsbók, sum norski presturin|og máttloysi. Hann fortelur | Erling Ruud hevur skrivað, og|okkum, at vit mugu læra at: Vonandi kemur Kraft av (sum Petur Jacob Sigve ardsen, | halda trúarinnar veingjum rætt, | nyggjum« at vera ogn hjá hver | lærari, hevur tytt til foroyskt. |so at vit bert vænta lítið av |um einasta unglingi. og vónandi | Eitt, sum hevur sermerkt for- | okkum sjålvum og alt av Harr- verður hon eisini at finna í joyingin, er hansara kærleiki til |anum. hvarinn heimi í En: |Guds orð. Hann byrjaði sítt dag! »Kraft av nýggjume er tydd vorjum heimi í Føroyum [liga arbeiði við sålmasangi, og|til danskt, svenskt og finskt, Og) Hetta er fyrsta bókin, ið tann endaði tann strævna ar-|nú er hon eisini komin á føroy-| 01 ; ; > : beiðsdagin vid lovsangi. Sunnu-|skum. Tad er eitt megnarar- | ”HEIMAMISSIO MFORLAG: log halgidagar varð lestur lisin i|beidi, ið Petur Jacob Sigvard-|19« gevur út. Vit vóna at heimunum. og gudstænastan | sen hevur gjørt við at týða tann næsta kemur um stutta arð heldur ikki gloymd. Tað Kraft av nýggjum til gott før- | ii | var ein hvstidsdåmur yvir hvørj | oyskt mål, ti at væl úr hondum lum degi hjå forfedrum okkara | greidd er týðing hansara. Guttorm Zachariasen | ein dåmur sum tað unga | i L lættarliðið tíverri hevur forfjon- | LL | a0. | Fr uu . ” . Sjálvandi hava vit, sum í dag | V je frå løgmanni teljast uppí tann unga bålkin. | . |loyvi at velja ímillum ta gamla | til a gre: n i ;ákun Djurhudsar: jog tað nýggja. ið tíðin setur| | fram fyri "okkum: men skulu vit | Harra 5 Djurhuus, løgtings- dåmdi at taka vid tilbodnum at ikki verða tikin av fótum anda- | maður, er eyðsýnliga so meint rakt- | verða stýrimaður á »Måsanum«, liga, so mugu vit eisini læra at/ur, sum bara tann seki maðurin tók hin nýsetti stýrimaðurin, sum lelska og æra að. sum hevði av- | Kann verða, tí sjálvdan, fyri ikki /tanr iðamaður hann er, seg aftur gerandi týdning fyri forfedrar at siga ongantíð, havi eg sæð og um og lat hin mannin verða verð- lokkara. 5 Soleidis sum teir leit- /lisid eina óhoviskari grein vid illa- |andi stýrimann um borð á »Pride«. laðu eftir kraft til at liva lívið f|vordnari orða- og skrivingarlagi Gamli skiparin á »Pride« fekk Guds orði. á sama hátt skulu | enn hansara álop á meg. loyvi halda fram sum ipari. | vit eisini leita. Við at biðja og| Skrivarin av greinini: »Vit krevja i. meistari, sum hevði siglt sum lesa í Guds orði finna vit tað rætt okkara, ávarp til mín sum /faståsettur meistari við »Pride« lika kraft. id er før fyri at geva okk- løgmann at verja javnrætt sosial-|frá tí skipið kom til Føroyar, fekk lum mót uppå at liva lívið. istanna til embæti og størv í lands- | boðið kjansin at halda fram sum 1. | Eina áminning til at gera fedr- | Ms tlænastu, er óivað maður at|meistari, men hann bar seg AL: janna dýra arv til okkara ary svara fyri seg. ti hann ætlaði sær av, og ynskti, at lfáa vit hvønn dag, um vit ogna Ég vil tí bara her nýta hovi til bróðirin, sum hevdi verið leysur okkum anda ktsbókina »Kraft |! rætta tey ósannindi. íð andstødu- | 2. meistari á skipinum, skuldi | dav nýggjum og lesa í henni dag | Menn við harra løgtingsmanni Hák-|kunna koma um borð sum 1. meist | øn. ” Juni Djurhuus á odda ósmædnir ari ístaðin fyri hann. | "Bókin er 493 blaðsíður til |hava kastað eftir mær viðvíkjandi | Hetta varð eisini uttan øvugt orð | staddar. Hon er snotuliga inn- | Mmanning av »Pride«. júttað. | bundin, og á permuni er mynd| Kortini skal fyrst“ verða strikad jav lívsins træi, sum Poul Eide. | undir og takkað Håkuni fyri, at Hetta var so mannagongdin |lærari, hevur teknað eftir skurð. /«ftanå hansara álop á meg. ivast! Ég veit at avvarandi manning |mynd í Funnings kirkju. Ein | eingin í, hvor id er bakmaður frá |kann og vil vátta, at so er farið | vokur mynd, ið prýðir bókina. | fólkaflokkssíðu í álopinum á meg. | fram. |og sum eisini er eitt talandi) Mær tykist synd í honum. Eg smæðist ikki við at viðganga dómi um tann kærleika. ið for-| So satt sum menn kunnu vera á jog taka ábyrgdina saman við stjór- | fedrarnir høvdu til Guds hús | einum máli um, at strandfarasigl- | anum og fultrúanum, tí eg veit at | kirkjuna. |ing landsins »principielt« má hava | Viðgerðin og avgerðin eru hend i r 1. |ta somu støduna sum onnur ski a- | besta vilja fyri allar partar og er Við at lesa bókina verða Vit | £cleg og eiðaríír ig Bet jer út frá bara sakligum grund- hvønn dag leidd 1gjøgnum ym- teir og tær, sum fastásett eru og|um, eins og tå ið »Måsin« á fyrsta iskar søguligar hendingar ella | hava tænt leingi i felagnum eila sinni varð mannaður, men tá ið onkra legendu, ið rithøvundin | virkinum eiga rætt til a »avan- | €isini somu menn oystu sjógvin og tekur fram. „áðrenn hann Før | ceraa fram um nýggjar starvssøkj- | gjørdu gølu við illgitingum og okkum mn í Guds orðið 08 | arar, má ein og hvor rudduligur og | ósannindum |bíbliuversið, = sum hann Vål| erligur maður vidganga, at tað vil| Eg kundi havt hug at biðið menn greiða okkum frå. Bókin hevur, eina andakt til hvønn dagin í á inum, og hvor andakt endar vid | einum sålmaørindi, sum Ed-' mund í Garði, lærari, og Johs. | Mortensen, trúboðari. hava valt | Aftast í bókini er tekst- og evn- isyvirlit. Her skal íkki verða trivið í tær ymisku andaktirnar, tað gleði skulu lesarnir sjálvir fáa við at lesa bókina: men bert andaktin fyri 1. januar skal verða umtalað her. Hon hevur sama heitið sum bókin sjálv »kraft av nýggjum. »Småfuglar, másar og dúgvur mødast skjótari í veingjunum enn ørnin. Ørnin er tann treyst- asti fuglurin. Eingin fuglur stendur seg so væl í ódnarveðri sum hon. Um stormurin berjir aðrar fuglar til jarðar, so dugir ørnin at halda veingjum sínum soleiðis, at hon kann lyfta seg hægri og hægri upp í tær hæddir, har friðurin ræður. hvat ið hendi mann- |vera ilt at handla rættvísari og de- | borið saman, "| mokratisk: ri enn gjørt er í setanini | Ingunum á »Johannis Fonsdalk og | av manning á »Pride« nú i landið |>V esturleid«, tå ið ognarskiftið fór |hevur keypt hetta skip at nýta sum | fram har borið tað saman við | flut tnings- og ferbamannaskip i |»Pride«-gøluna. Men lat tad fara | standfarasigling landsins. | Stjórnin, undirritaði og full trúin | Ég veit nú — tað segði grein avgjørdu á fundi manningarspurn-|Hákun Djurhuusar mær — hver id ingin í felag og í fullari semiju.|€igur heiðurin fyri tann éhøviska Hildið varð, at vit so vítt møgu-|atburdin og nevadukid, sum fór ligt áttu at veita gomlu manningini | fram yvir fyri mær á skrivstovuni |å »Pride« pláss ella siglingarkjans í |0g dugi ti at festa ábyrgdina og strandfarasigling landsins, men tó | Viga hana á rettu vágskálini. Men uttan at skúgva til viks rættindi hjá | ábyrgdaratburðurin ber ikki teimum, sum leingi høvdu verið í |>virake á silvurkrýnt hevur tess- tænastu hjá landinum, tí hildið / verri. varð, at hesir og hesar áttu náttúr- | Heldur maður, at tað ber til a' |reka núsitandi landsstýrið við neva duki og gøtum sínum til skeivur. Tann tíðin endurtaka til sum fyrsta rætt »avancering«, fremmanda máli. Åsetingin fór fram soleiðis: Stýrimaðurin á »Måsanum« og | maskinmeistarin søktu báðir um | kjans vid landsins nykeypta skipi Tað ligan ella framflutnings tað eitur á! óheviskleika av rættvísis »svartalista« fólkaflokkin, yvir á leiðina bata fyri fer hann verður vónandi ikki seg, tá ið bara hann dansin við fólkaflokk- slapp at vera við. tann 14. desember 1967. P. M. Dam, at >Pridex varð gingið teimum |Sum trein inum, Havn, á meti. Men verið stýrimaður á Í hevði ikki | ið maðurin, sum »Pride« tå