hósdagur 23. desember 1971síða 6

SOSIALURIN NR. 98. — 23. DESEMBER 1971 DD DD få úlvarnir komu oman úr fjøllunum TO: 0 0 Í 14 dagar hevði størsti garður | um hári og bláum eygum. Um|úl sín sjålvs, har hon hevði | vælvaksin unglingi, 25 ára gam | aðist hon sum hevði hon fing- in í bygdini havt nógv jólasták | frami tað, at hon var tannjnógv at stákast við, áðrenn | alur. ið ein elektriskan stoyt. Eitt fyri. Grísar, seyður, gæs og ídnasta gentan har á leið, var | klokkurnar skuldu ringja jól-| Av ti, at móðurin leit ålvars | hvølt skot hoyrdist úr ti stilla dunnur høvdu lagt beinini, og|hon eisini mett at vera vakr-|ini inn. Við sær hevði hon|liga at honum, legði hann at|kvoldinum. Áðrenn hon kom fyri seg hoyrdist annar brest- mógv varð bryggjað og bakað. r urin. Fkiri gestir vóru væntandi til garðs. Tveir synir hjá bónda- einkjuni búðu í Oslo teir ætlaðu at koma við konu og) við fleiri vinum og kenningum á tí gamla garðinum ið var tiltikin fyri avbera gott gesta-| blidni. Nú tveir dagar fyri jól vard | 2 so seinasta hond løgd á verkið. Fjalla-Magnhild hevdi hjålpt til við stákinum og var so a siga sálin í ollum, tí hon var ídnasta genta har um vegir. Tá okkurt húííðarhald, sum brúdleyp og annað. vóru, varð altíð boð sent eftir Magnhild ið búði í eini einsamallari fjallasmåttu nakrar fjórðingar frå bygdini. Hon var nú 22 úra gomul, sera vøkur vid gul ast. Fyri tveimum árum síðani vóru foreldur hennara deyð undir eini harðari krímsótt, og nu búði hon so einsamøll í smáttu síni Ikki vildi hon/| børnum at halda jól saman il búgva aðrastaðni. hóast bæði ætt og vinir høvdu boðið henni at búgva í bygdini. Henni nýttist ikki at búgva har, ti foreldrini høvdu latið hana vað eina stóra nøgd av pen- ingi 30.000 kr. sum tey 1 £1 ir og hidani havi eg so nógv | 'ð minnir. 1 tå iO tólasták var av wðinum, skuldi hon heim| um« tær smáu jólagávurnar: barna- toy, hosur og annað sum hon bytti ut til fátæku vinir sinar| an. i bygdini. farid at ímóti hon gjørdi fara heim. Sjálvandi bóndaeinkjuni koma aftur jólaaftan, og halda i garðinum. nú og spenti skíurnar um føt- hondina Tað var kvøldi, mátti lova Hon stóð jólini rætti fram farvæl. | urnar, |} lir arva 4 á a Í ; høvdu arvad, stutt ådrenn | seaði loyðu. frå einum av teirra | . A :] : Ameriku Men i hest| søk var hon treisk. »Hvi skal) »Sonur min Olavur skal sjål heim», »Minst fylgja segði bóndaeinkjan. -| taka byrsu tína vid«, segði hon vandi , flyta burtur hidani«, hugs- | ið sonin, stað sigst komnir oman fjøllu- | NUMK. nogv nu å døg Olavur, enda byrsuna um herðarnar, og stakk tvær patrónir i lumm Meðan Magnhild verið á garðinum og hjálpt til við jólastákinum, hevði Ólavur havt eyguni eftir henni — hvar hon gekk. Ofta, tá tey vóru einsamøll saman, hevði hann havt á vorrini, hvat hann kendi fyri henni, men ikki hevði hann funnið tey røttu orðini. Nú hevði hann gjørt av, at í) kvold skuldi tað verða. Áðr- enn tey skiltust vildi hann spyrja um hon vildi verða kona hansara. Meðan tey óku lið um lið royndi hann fleiri ferðir atl byrja, men framvegis var tað sum vildi muður hansara ikki akta, og ikki var hann mentur komu heim í smáttuna hjá Magnhild. Nu kom månin fram, og fleiri túsund stjørnur blaktradu á tí bláa kvoldarhiminum. Yv- ir tað hvíta landslagið skygdu smáar iskrystallir eins og fjøld av diamantum. Tey komu víð- ari, og einki ljóð hoyrdist í ti stilla kvøldinum. Nú komu tey til smáttuna, ið var bygd uppi undir einum høgum hamri, har ið gott útsýni var út um allan dalin. »Nu takki eg fyri at tú fylgdi mær«, segði Magnhild. »Skunda tær heim og få tær okkurt heitt niðurum. Ég fái nokk at gera við at fjasa við jólagávur, tað fer nokk meg- inparturin av nåttini.« Við hesum orðum hevði hon í verunleikanum spilt alla vón um frígging. Hon tók í hond- ina á honum og segði farvæl Eitt bil aftaná var hon horvin inn um dyrnar. Skjótt var uppkynt í ovni- num, og spakuliga æig hitin seg inn í tey bæði rúmini, ið smáttan hevði. Lampan varð tendrað, og skjótt hurraði te- kannan. Meðan hon fjasaðist við jólagávurnar, hugsaði hon um Ólav, ið hevði fylgt henni heim. Sjálvandi hevði hon lagt til merkis hvussu atferð Ólavs var hetta kvoldið. og logið nokk kendi hon líka sum okk urt stakk hana í hjartað. »Tad er synd í honume, hugsaði hon fyri sær sjálvari, ymen um hann spyr meg, so má eg síga nei, ti eg elski hann ju ikki«. Tó mátti hon viðganga, at hann var hin mest tiltalandi drogurin, ið hon hevði mett. Hon skonkti sær uppi ein kopp av tí heita tenum, men áðrenn hon náddi at flyta koppin upp til varrartar, skak- Við tað sama hugsaði hon um úlvarnar — teir áttu iva- leyst at vera eftir Ólavi. Skjótt lat hon seg í skinnjakka sín tók veiðibyrsuna hjá faðiri- num, ið hekk á einum nagla. Byrsan hevði ongantíð verið rørd síðan faðir hennara doyði. Tað eydnaðist henni at finna einar 10 patrónir í teirri gomlu veiðiskjáttuni. Faðirin hevði verð en sera góður veiði maður, og ofta var Magnhild sloppin út við honum á veiði. Fleiri ferðr hevði hon skotið rýpu og haru, so skil hevði hon á byrsu. Í stórum skundi spenti hon skíurnar um — føturnar og at mæla ord. Hann hugsadi y | jegdi til brots eftir skíusporu at tað var best at bíða til tey num hjá Olavi. Fyrsta pettið av vegnum heim bannaði Ólavur ófært innantanna, at hann aftur skuldi hava mist kjansin. Men sum fráleið gekk tað upp fyri honum, at best mundi vera sum var. Hvorki tíð ella stað var egnað til frígging, hugsaði Ólavur, og so hesin beiski kuld in — nei, nei — Magnhild kom jú heim á garðin um jól- ini, so tá mundi fara at bera betri til. Hann var komin um helvt- ina av vegnum. Á, sum tað verður gott at fáa ein heitan nátturðabita, tá ið eg komi heim, hugsaði hann. Brádliga spríkti kaldasveittin niður efti ryggi hansara. Hann hoyrdi úlvaýl. Róliga helt hann leið- ina áfram. Við eitt kom eitt sera hvølt ýl, ið fekk hann at hyggja afturum. Sjálvt um skyggj høvdu fjalt månan, hóm adi hann i ti døkka kvøldar- ljósinum svartar skuggar koma kvikliga = skríðandi gjøgnum kavan — beint móti sær. »Ulvarnir eru komnir oman úr fjøllunume, teskadi hann; »mamma hevði rætt« — hann leitaði við hondini niður í lumman eftir teimum báð- um patrónunum. — Hevði eg bert havt einar tíggju, hugsaði hann. Hann tók dik á seg og helt leiðina tvørtur um eitt vatn. Við hesi leið kundi hann vinna sær einar 200 metrar. Tað var skjótt at hann sá, at tað vóru smáar vónir um at halda undan. Úlvarnir nærkað ust í hvørjum — nú vóru teir bert einar 100 metrar burturi. Ólavur helt yvir ímóti einum høgum hamri við hin endan á tí frysta vatninum. Nú fekk hann einki ålop aftanífrá, tú hamarin vardi. Hann kláraði júst at skræða skíumar av og loga byrsuna „tá úlvarnir, 6 í tali, bert vóru Framhald á 7. síðu. (1)