hósdagur 23. desember 1971síða 8

SOSIALURIN Presturin á Katjaoynni Úti í Atlantshavi liggur Katja- oyggin. Tá sólin sær á teir hvítu jøklarnar, líkist hon ein- ari perlu, ið skyggir, men brim harðar dagar er ødrvisi, tå er bygdarfólkið innandura. Bygd- in er litil, bert nøkur få hus. Tann gamli presturin å oyn- ni var deydur, og nu vard bidad i spenningi, hvør for at taka prestastarvið eftir hann. Fólk høvdu tó eitt ånilsi um, at abbasonur gamla prests fór at fáa starvið. Men myndugleikarnir vóru treiskir. Teir vildu annað, bygdarfólkið fóru at spyrja seg sjálvi, um júst teir vóru teir røttu at seta nýggjan prest. Eitt og mótmælisskriv varð sent við postbátinum, svar kom, men til fánýtis. Avgerðin var tíkin, og nu bar ikki tl at broyta. Um ein mánað ella so, skuldi nýggi presturin koma. Hetta var ótolandi, helt bygdarfólkið. Teir hildu seg kunna alt, men nei! Gamaní tann nyggi presturin kundi| kanska sleppa at síggja seg um á oynni, men heldur ikki meir. Tað sku skapur sýnast honum. Í kir- kjuna slapp hann so ikki! Ein illvedursdag kom tann mýggi presturin. Onki ilt sást á manninum, heldur tvørtur- di ongin blíð-| | sær ímóti, men hann fekk ringa móttøku. »Far burtur hidani,« rópaðu bygdarfólkini, ið vóru komin á bryggjuna. »Vit hava ikki sent boð eftir tær,« søgdu tey. Presturin gjørdist, sum rimi- ligt var, illa við. Hann bert hugdi. Um síður kom tað frá honum: »Nei eg fari ikki, Gud hevur sent meg higar, og eg lýði boð Harra mins!« Um kveldið fór presturin í stovuna á prestagarðinum. Hugsaði og hugsaði. Viðhvort kom ein slíkur ótti á hann, at hann tveitti seg fram á borðið. Arbeiðskonan á presta | garðinum hevði ætlað sær at fara, nú tann gamli presturin var deyður, men nýggi prestur at hon mátti verða. í| ollum fórum eina tíð enn, Presturin reistist fór útl í dyrnar. Uttanfyri leikaði veðrið. Knappliga helt segði, og hann seg hoyra neydarrop. »Eitt skip er farið á land«. Hann skundadi oman í fjøruna og var eitt skip hevði iglt á land, og nú gjørdu menn til at bjarga ti, íð bjargast kundi. Presturin royn- | rætt eo di at hjålpa gav honum ans. inni eydnadist til, men in Ono Nakrar tímar | tað at bjarga | monnunum á skipinum á land í øllum góðum. Tá bjargingararbeiðið var liðugt fór keypmaðurin yvir at prestinum >Tygum vóru djarvur«, segði hann. Hann ætlaði at síga meira, men fekk seg ikki til tað. Presturin fór nú tíl hús, glaður í sinni. Nú átti hann at gera seg til vins við bygd- arfólkið. Morgunin eftir var sama lagið. Ongin legði í at siga nakað við prestin, konufólkini somuleiðis. Hvat mundi hugsaði hann. fara at henda Hví ringdi kir- kjuklokkan ikki, hetta var undarligt. Var hann farin ov tidliga heimanífrá. Tá hann var komin inn um kirkjugarðsgrindina, sá hann, at kirkjuhurðin var læst. Prest ur hugdi nidurfyri seg, snúði sær á. og fór. Hann fór ikki til hus, men settist á bein at hugsa, sum hann var vanur at sera, tå nakað gekk honum ímóti. Hvat var at gera? Hetta fór ikki at bera til. Hann hevði ikki skrivað |} nakra prædiku í dag. taði gjørdi so onki. Hann kundi syngja. Prestur settist at blaða í sálmabókini i hann. og fór at syngja. Uttan varnast tað, bygdarfólkunum — rundan Presturin = smiltist helt fram við at syngja. verður bygdarfólk- presturin Henda lota gloymd, hugsaðu ini, og tann nýggi varð verandi á oynni. seint af vóru flestu av um og Eitt ár seinni, giftist hann — vid Ingegerd, dóttir keyp- mannin, ið hevði talað so vakurt, skipið fór á land á sinni. tá Umsett eftir Magleby Sørensen. JOLINI TEIR gomlu hildu jól, ti nú vistu teir, at vetrarmyrkrið so spakuliga fór at lætta, og ríkar vónir vóru um ljósari tíðir. Her var nakað at håtidarhalda og frøa se NÚ og HAVA jolini annad innihald. føding og minnast hin mikla bodskapin: r i menniskjum góður tokki.« g Yvir. > håtidarhalda Kristi »Fridur å foldum Vit AV SONNUM glogvandi og dyrmett mål at minnast og hå- tidarhalda: Ljósari tíðir og friður á foldum. Men tíverri. síðan teir í fortíð fóru at hátíðarhalda ljóskomuna aftaná solstødur og nýggjari tíð friðarboðskapin, hevur tað verið so sum so við teimum ljósari tíðunum, og tey árini — bæði í fortíð og nútíð við friði á foldum, tey eru skjótt tald. MANNAÆTTIN hevur lítið lært av fortíðini, og friðar- boðskapurin verður lítið virdur, ti eingin av teimum, ið næ eru í sínum bestu manndómsárum, kunnu minnast aftur á eitt einasta år við friði um allan heimin. VÓNIRNAR millum manna eru kortini tær somu eisini hesi jólini at tað må, hóast kríggsdubbing, ið heimurin ongantíð áður hevur sæð makan til, og tung og hóttandi kríggsskýggj. eydnadist at skapa frið á foldum og ljósar? tidir, so tað av sonnum GL! Framhald frå 1. sidu (1) | mark og felagsskapurin skyldu | til nyggjar {tar innan limaskap. tykki ber illa at fara undir sam- ráðingar um fyri Føroyar uttan Jyr eila Efur mínum i. Á | til at standa meira óheftur, og tygum, D. P. Danielsen, vita eisini sum løgfrødingur, at hetta upp á forhond at taka stóðu ímóti limaskapi eisini heftir og gevur avmarkaðar møguleikar, ið hvussu so er, gevur tað onga góða samráð- ingarpositión. Landsstýrið = hevur ongan avgerðarrætt tíkið frá fólki- num; landsstýrið hevur útveg- að treytirnar, sum verða lagd- ar fyri tíngið. Tingið fer at viðgera tær, og tá hvorki ein tingsamtykt ella ein fólkaat- kvøda í løtuni kann broyta treytirnar, kann tingið einans taka tær til eftirtektar sum verunleikan å ti, sum EEC bydur okkum, og sidan bida eftir, hvør stødan kann verda sum uttan fyri standandi. Tygum vita D. P. Daniel- sen, at harvið hava hvorki tingio ella landsstýrið tikid stóðu fyri límaskapi Men Gngið kemur at taka stóðu, og tingmenn hava boðað frá, at avgerð tingsins skal til folkaatkvødu, um ætlan tings- ins er limaskapur. Eg dugi ti ikki at skilja, hví tygum síga, at sjálvavgerð- arrættur fólksins við hesum samráðingarúrsliti er fokin. treytir | unnist ÐILIG | | Í nt | fyri; mannaættini at halda JÓL —- EEC skal tak Avgerðin um ast einaferð í tíðarskeiðinum frá |. januar 1972 til 31. de- sember 1975. Nær tað verður, gera løg- tingið og landsstýrið av, og ikki fólkafylkingini ímóti EEC Í landi okkara tað so, at tú kanst gera nógvar fólkafylkingar, tú vilt, og skriva oll tey mótmælisskriv, tú vilt, tað er demokratiskur rættur tín. men tað eru kort- ini tey fólkavaldu umbodini, sum skulu taka avgerðirnar. At tygum, D. P. Danielsen, meina nakað annað, tað vita vit. Tann hátturin. sum at- kvøtt varð við um hetta mót- mælisskriv. sigur eitt sindur um ta virðing fyri fólkaræði, sum er galdandi innan fyri fólkafylkingina. Tað var eingin, kvøddi fyri, og eingin, sum atkvøddi ímóti. Soleiðis varð hetta mótmælisskriv samtykt. Harra D. P. Danielsen hal- da tygum tað hevði verið rætt av mær at latið slíkt mótmæli gingið fram um tings ins samtykt? Vóni, at hetta svar mitt sissar tygum harra Danielsen og ynski tygum gleðilig jól Tórshavn, 21. des. 1971. Atli Dam. MOTORPASSARA- er So sum at- FØROYA FELAG ynskir ollum limum símum eini gledilig jól og eitt eydnuríkt nýár.