leygardagur 12. februar 1972síða 3

FEBRUAR 1972 NR. 12. — 12. SOSIALURIN Forboð móti at blaka eitur í havið Frá týsdegnum 1. februar varð | forboð sett móti at blaka eitr-| andi avfall í danskan sjógv.| Ferðslumálaráðharrin lens ! Kampmann, sum eisini hevur) dálkingarspurningin um hendi, | hevur lýst forboð móti atl donsk skip søkkja eitrandi av- fall í havið, uttan mun til um skipini eru í donskum sjogvi ikki. Forboðið móti atl| eitrandi avfall í dansk-| umfatar oll skip. ella kasta an sjógv Orsøkin ul hetta forboð eru tey mongu óhugnaligu dálking armálini, sum frammi hava verið seinastu árini, ikki minst hendingin við hálendska skipi- Maris«, sum hevði | num »Stella | ætlanir um at søkkja eitrandi evnir i Norðsjógvin og seinni í Atlantshavið, men tað eydn- aðist tó at forða hesi ætlan. Í okober 1971 gjørdu lond- ini fram við Norðsjónum eina | avtalu hin sokallada Oslo- Jens Kampmann konventionin sum álegg viðkomandi landi at seta for- boð móti at eitrandi burtur- kast havið Nýggja ut frå hesi : 1 verður søk! Í danska lógin avlalu er gJøra | SIDA 3 El-kaðal millum Noreg | Samráðingar fara fram, og tyk ist semja fara at verða um, at Danmark og Noreg sleppur undan at byggja ett ravmagnsverk uppá 250 túsund kilowatt. Um kaðalin | ikki verður lagdur, er eitt slíkt | verk neyðugt tá turkur er, sjálvt um kraftverkini eru nóg mikið aðrar tidir | leggja el-kaðal millum Dag- Mann fyrri kaðalin verður | mark og Noreg væntandi lagdur í 1975 og hin Talan er um at leggja tveir Kristianssand í Kostnaðurin kaðalar frá Noreg til Jylland. verður 430 mill. norskar krón ur. Noreg skal gjalda tveirj | triðingar og Danmark ein trið ing. Í stóðum kemur hesin kaðal at liggja á 550 metra QYDI Etlanin við hesum et at | londini skulu hjálpa hvorjum Órum við ravmagni Í D: | mark er stórur munur millum oo og Aagi, Og | nátt el-nýtsluna á kemur Danmark at fáa brúk ' } I | oe | fyri norskari el-megi nakrar| | RO kin | imar av døgninum. Í Noreg | er tørvurin størstur tá turkur | 31 pst. av ollum vesturtýsk-|<"> 98 kunnu teir fáa hjálp frá | arum eru ímóti. at tað verður? tordrivnu „verkunum í Dan- rovkt á arbeidsplåssinum. 67| Mark Afturfyri kann so Dan-| pst. halda, at tey, sum ikki mark spara. Uppi MOLOFArnar | roykja fáa mein av at anda| 4 nóg mikið av avfalli er í tað roykkendu luftina niður í | VOTE Stella Maris | seg | Hetta vil føra vid sær, at| eltt ár aftaná SEINNI HALDIÐ. «+ = ——— KEYPIÐ. .. LESIÐ. + SEINASTI PARTUR > — Umleið klokkan tíggju hetta kvoldið, meðan eg fekk mær e 8 hina seinastu sigarettina, kom skiparin yvir til mín, togaði V 1f O al 1 meg til viks frå hinum ferða- fólkunum. »Hetta er eitt álvarsmál, harra Brisbane,< segði hann. — »Nu skal antin røkka ella stokka. Eg kann ikki smila al hesum, ið hent Lygum hava. | segði skparin, »var i mars. |sum vit mistu, må vera farin| kúgveygað opið á víðan vegg. | Um onki hendur i kvøld, so Ferðamaðurin, sum svav her/gjøgnum kúgveygað. Har var|og skiparin stóð við bakinum Froyna mM stur í morgin Aj, yvirkoyggjuni, gjørdist óður ! ringt skil. Tað var mitt um ' móti hurdini, bleikur sum eitt R OVUTOTEI: Eru tygum til í høvdinum. Hann tørnadi útlnáttina og tað var síð alda. |lik reiðar?< á nátt, leyp fyri borð, áðrenn | Tað var fráboðað, at eitt »Har er okkurt í yvirkoyggj Vit fóru nú nidur undir og|nakar vardi tað kúgveyga var opið og nogvur|unil« rópú hann við eini løgn inn á kamarið. Robert hugdi »Tad hendir óivað ofta.«|sjogvur rann inn. Vit fingu|ari rødd, eyguni næstan spron eftir okkum tå vit fóru inn|segði eg. tað aftur, men eitt sindur av/gdust úr høvdinum á honum. um hurðina; tað sást í eygum »lkki ofta nei. Ongantíð | skaða fingu vit her niðri. Síð-| >Halt hurðini meðan . eg hansara, at hann væntaði nak-|sum eg veit. hóast eg havi|ani tå hevur her av og á|hyggi tað skal ikki sleppa að ræðuligt at henda. Skipar-|hoyrt. at tað hevur hent um-|Íuktað av sjóluft. Vit rokn-|undan okkum, hvat enn so in læt hurðina aftur eftir! bor á eðrum skipum. Á |40u við at ferðamaðurin hev-|er!« okkum og læsti hana næsta túri Hvørjum hygg-| ur smoykt sær ut gjøgnum Men istadin at fara og »Lat okkum seta kuffertid | ur tú eftir? spurdi hann kugveygad, men hvussu veit eg|halda hurdini, leyp eg upp á fyri hurðina,< = helt hann. | knappliga. íkki. Ég foli luktin nú, gerst | undirkoyggjuna og tók í nak- »Annar kann síta á ti. So skul Es hugsi, ar ea mundi ikki | Í ikki?« spurdi hann | ad. sum lå i yvirkoyggjuni | di onki sloppið út Er kúgv- geva honum nakað svar. | LK segði SG | Tað var nakað „Spokilsis- eygað væl fyriskrúvað"e Eygu míni vóru fest móti| Lampan slóknaði. mer nak. | Kent. ræduligt, so íkki sigst Tað var í somu stóðu sum kúgveyganum. Mær tóku. at/ad av ljósi kom inn gjøgn- frá. og hetta flutti seg í hond í morgun. Sanniliga hevði mossingskråvan varð — skruvad|um glasið í hurðini. Skipið | /f'UM- Tad var eins og Sik- ongin kunnað opnað tað. Ut“ | sovulien spakulga so spa-|rullaði illa og gardinurnar i amið av einum druknaðum an hann hevði havt somu þjliga, men, nei, ella var tað yvirkoyggjuni fóru langt gt. | Manni, og lo flutti tað seg og jarnstongina. sum ég SPenti|ikk; so? Tá skiparin sá. |frá og inn móti aftur. | hevði styrki eins og fleiri| skrúvuna við. Eg dró gardin- hvønn veg eg hugdi, hugdi ; „=. |menn. Men eg helt a allari urnar frå í vvirkoyggjuni, so- hann eisini by Í somu dløtu | leyp skiparin makt hesum slavna, váta leiðis at eg kundi síggja inn | á fótur og ropti bilsin. Ég | óhugnaliga skepilsi ey í hana. Skiparin sat á kuffert- »Hon loysnarl« rópti hann. | vendi mær og leyp móti hon-|deyðu, hvítu eyguni tóktust at inum og bað meg kanna Nei, hvussu er taða legði|um. Hann brúkti alla megi at|stara at mær úr myrkrinum; kamarid væl: h 'ta var gjørt. | hann afturat eina løtu seinni. | halda skrúvuni = í kúgveyga-|hesin ræðuligi lukturin av salt yFað er nú ikki giørligt hjá Eg fór á fótur. Ju, vissu-|num. men onki hjålpti, hon|ráa stóð frá ti, og” tað skin- nøkrum livandi at koma inn.«|liga hen var loysnað. Tí tá|snaraði sær í hondum hansara. | andi hárið hekk vått niður segði eg, vella hjá nøkrum at|eg setti eitt sindur á, kundi | Ég tók eitt træpetti, sum eg|vid høvdinum. Eg bardist, opna kugveygad.« leg skrúva hana við hond-|hevði við hondina, rendi tað|men hetta kastaði meg aftur- Ég setti meg niður á kant-| unum. í holið og sætti á; men tað |eftir og næstan breyt armarnar in á undirkoyggjuni. | »Tad løgna er,« segði skip-| brotnaði og eg fall á gólvið.|av mær, í ti eg varð slongdur „Fyrstu ferð, tað hendi,« |arin, »at hin næsti = maðurin, | Tá eg kom á fótur aftur, stóð | í gólvið. | í kúgveygað Oo Tad leyp yvir mær og kast- skiparan. Tá fótum eg var varrarnar aði seg Yvir seinast sá hann á hann bleikur og samanbitnar og stívar Mær tokti, at hann sipadi harðliga til skepilsid, og so fall hann eisini niður á andlitið við ein- um rópi! eina lotu; rópt eftir negldur i Síðani fór gjøgnum steðgaði Ikki hjálp, eg sum gólvið av Var ræðslu skotrandi út ofatuligt. 0 eina góða løtu á golvinum og skiparin við síðuna aw lg fekk komið mær á føtur aft- ur, og eg kendi al armurin var brotin. Eg rovndi at fáa skiparan á fótur. Tað eydnad ist eftir góðari løtu. Hann var ikki skaddur, men hann var ikki rættiliga viðafturvaknað- ur. Vænta tygum al hoyra meira? Tað ér onki meira. Hatta var endin av sóguni. hinir fimian fýratumma boltar vóru settir í hurðina i 105: um lygum nakrantio ynskja at ferðast á ti kamarinum, so verður tað sagt tygum, at tað er farið Restina av túrinum svav eg í kamarinum hjá læknanum Hann røkti mær armin og bað meg íkki skemta við spøkilsir aftur Skiparin var ógvuliga tigandi og for av. Ég fari heldur ikki við ti aftur. Hetta var ein óhugnalig roynd, sum skakaði meg nógv. Hetta er alt um spøkilsid hjá mær, um tað var eitt spøkilsi. deytt. Men tað var vissuliga