leygardagur 15. juli 1972síða 5

RNS NR. 53. — 15. JULI 1972 slag úr sjónum, sum síðani verður fylt upp í plastikk- tangarnar. Síðani kemur »Ti- Í tanic« sveimandi upp av havs- | ins botni upp á flot.| Eftir at »Titanic« er komin til | - Og Cape Race, skal hon sleipast | til Boston og New York og| sidani heimaftur til Liverpool. Her skal hon leggjast i turr- dokk og innrættast til eitt sjó- minnissavn, skúla og fundar-| hóli. Hetta vil gera Liverpool meiri enn heimsgitnan. | Men peningurin? Hvar í all- ari víðu verð skal Douglas | Wooley fáa til vega tær næst- | an 40 milj. krónurnar. Doug- | las sigur: Vit hava vent okk- um nógva staðni. Tær fyrstu | gávurnar eru komnar frá pen-| Hon er e SOSTALURIN sionistum. Men síðani hava |Meðan hann fyrr var fegin eisini ríkfólk lovað okkum|jum umtalu í ti lokala blaðn- stuðul. Um all halda lyfti síni | um í Baldock, heldur hann í hesum, hava vit ríkiligt av nu, at bloðini áttu at skriva pengum, ið hvussu er at gera | meiri um »Titanic«-ætlanina, eina fotografiska kanning. | og goldið fyri tað. »Givn- Henda kanning er longu farin | ar verða gávur til einhvorja í gongd. Avtala er gjørd við! kvinnu. sum fødir fimmburðar. eitt reidari, sum hevur jåttad| men hetta er jú av nógv skipið »Teresa« til hesa kann- |størri týdningis, sigur hann. ingarferð. Tey neyðugu foto-) Hann våttar, at eitt filmfelag tólini hava amerikumenn boð-|hevur í huga at fylgja við lið fram. Takka verið ti áður- | kanningini. nevnda Hugh Carlon, forseta Fad er ókent rikidømi um- fyri Bel Air Company i USA. | bord á »Titanic«, sigur Woo- Um tað kemur nakað gott|ley, og allir limirnir. ið skulu | burtur úr bjargingarferðini | vera við táið bjargingarætlanin vilja teir hava pening fyri tól- | verður sett í verk. hava mogu ini, men annars ikki. leika fyri at gerast rikir.« Men Wooley vónar at kunna fáa til vega pening gjøgnum reklamu. | við von um egnan vin ikki nakað, ið eg geri | tað eigur at vera | sigur hann. Tað eru eisini | 1500 jarðarlív umborð hvat er ætlanin at gera við tev« Vit seia okkum í samband við oll tey sum eftirliva og biðja |um leiðbeining, sigur Douglas Wooley.« Tað kann vera tal- an um at jarda likini i Ong- landi ella i Amerika, tað er isini talan um at jarða tev í havinum« Douglars Wooley er harmur um, at projektið er so hart! bundið av utlendskum kapi- tali. »Tad er keðiligt at vera | noyddur til at taka onnur | jond uppí projektid. Eg gjørdi | {40 Vert, av tí at mær tørv- þaði hjálp teirra,« sígur hann Hann ci kki errin av, al undirstrikað, | SIÐA 5 hava við fólk sum Hugh Car- lon at gera. »Tå eg starvíst á verksmiðjuna — noyðist eg at gera sum leiðarar mínir siga, men tå eg eri í »Titanic«-fel. agnur mugu leiðararnir gera sum eg sigi. Tað kennist bara væla sigur Douglas Wooley. Hvor einstakur limur av bjarg ngarfelagnum er bundin av einum fult lógligum sáttmá- la. Rýmur nakar v skipinum »leresa«, áðrenn skipið verð- ur aftur í Liverpool sleipandi t»litanic«, missur v mandi allan rættin til at fåa nakran part. Hetta slag av sáttmálum er alneyðugt igur Douglas Wooley, ti hann er ikki bang- fyri at »Teresa« n dag ken sleipan y Vitanic« Ísta nulivandi ferðafólkið sum var við risaskipinum »TITAN Eg dugi ikki at skilja, hví oll tosa um hin ræðuliga panikk- | in, ið leikaði á tá ið »Titanic« sakk. Eg var við tað ferðina, | og eg upplivdi ikki nakran pa- | z í dag kann greiða frá heimsins størstu skips- vanlukku. Hin nú 79 ára gamla Karla Peter- sen var saman við bróður og farbróður sín- um hina óhugnaligu náttina, tå ið risaskipið síni kæru og segði: ,På gensyn”, áðrenn hon varð hjálpt umborð á hin næstseinasta bjargingarbátin. Hon sá teir ongantíð aftur... »TITANIC« rendi á eitt | | | | nikk. Men kanska var panikk- min har, sjålvt um eg onki kendi til hann. Eg var jú so| ung tá og dugdi ikki enskt. Fessvegna skilti eg einki av ti, um Haraftrat havi 'g ongantíð verið bangin. Tað ropt var. er kanska ti, at alt fyri mær tóktist at vera róligt. Soleiðis greiðir hin 79 ára amla einkjan Karla Petersen Davinde á Fyn í Danmark. Hon er elsta núliv- indi fólki, sum hevur uppliv- ir bygdini ið heimsins stórstu skipsvan- ukku. Hon var 19 ár tå, tå } vanlukkan hendi. 17 ára ramli bróður hennara Lauritz 'g påpabeiggi hennara drukn- du við »Titanic« Vit sótu umborð á bjargingarbåtinum og stardu It í náttina og inn á tað stóra kipið, sum so spakuliga hvarv longur og longur niður í hav- ið. Eg royndi at hyggja eftir beiggja og pápabeiggja mín- um, men eg sá teir ikki. Eg hugsaði sum so, at teir áttu ivaleyst at vera umborð á onkrum ðrum bjargingarbáti. Mær eydnaðist bert at lata meg í ein “' an frakka út- Yvir náttkjó 1, tað var so Á Fyn í Danmark býr elsta sjónarvitni, sum kalt, at eg skalv. Ég helt, alt Karla og Lauritz vóru sera vera ræðuligt. men var (tolfegin, tå ið pápabk teirra bangin. Tað vildi ikki hjálpt|kom at vitja faðir teirra mær nógv. Uttan fyri bátin | familju. Faðirin var slaktari í var bert tann myrka nátun,| Eskildstrup á Fyn. Tað vár liðin 22 át tvan ánabeigein mme | hevði vitjan í Da ort Kar la i Í aurit bana. háði um at sleppa 1 | fu til Ameriku. Hanna mbur maður í Portland í ttinun Oregon við Kyrrahva Mina At enda gav faðir børn | um sinum loyvi tli at fara Men tit munnu koma heim, tå mamma og ce skulu halda silvurbrudlevp segði eyst lova, tí tað vøru heili fimm ár til silvurbrudlevp Pápabeiggin lovadi haraftur- imoti al taka sær væl av teimum báðu ungu hann | skuldi nokk fáa teimum ar- beiði So fóru (tes lev høvdu hovrt um »Titanic«, ið var hitt kalda havið os tey stóru | lað størsta og vakrasía skip i isfjøllini. Tað var onki annað heiminum, men tað var av til at gera enn at sita friðaliga vild. at tey júst skuldu far umborð á båtinum og vóna, | Vid >Titanice, ið skuldi flyta at vit skjótt vóru tíkin upp/' yvir um Atlantshavið av onkrum skipið Vit fingu hetta at vita. IC< fé vit komu til Southhamp- ton g vil vórðu sera glad, lá it fingu at vita, at vit kuld vil >Titanic<. sigur Karla Petersen tað var j era ik skip, just sum ein heilur 1 r vi {Um og handli Í fyrsti (ves sam- ( | hæð Ingu Í I rin ra væl: Hetta Val malt lu r hetta l kki von 3 i Fyn Bæði Lauritz Karla vdu áður arbeitt lagarði Tad triðj náliina vaknaði go at hovra skipsklokkur- nar ringja (ær hildu á alla tíðina | inaði ikki. hval hetta hev | Vi eg sjørd ist firtin yvir at vera vakt so- Mis. So kom pápabeiggi inn á kamarið. har ið eg sva saman vid trimum øOrum dam-! um. Kamar okkara lå tríggjar hæddir undir dekkinum Lauriiz bróður mín stóð úti á dekkinum og bíðaði eftir okkum. Ég tók í hondina á honum, og vit fylgdust upp mum trappurnar. Vit læðu ) hvø annað, kkum Bjargingarbátur frá ti søkkandi risaskipinum. Hin 79 ára gamla K i Petersen tókust alt at vera so lagið, men bangin vóru vit ikki. A llastaðni kvikaðu fólk sær uppá dekkið. Ég sá onga ræðslu á andlitum teirra ge hví? Vit høvdu jú fingið at vita, at >Titanice ikki kundi skka rå i kom uppá dekkið legði < til merkis, at skipið hev eg meiri í annað borð Org c 10yddist at fara vvir til lunningina fyri at halda mær r ikki da Teir byrjaðu nú við at seta bjargin: tar út lað vóru in hvørjum båti- nun av plå m var t > } 1 (a al tað Í | Djarging arbátar Í ítanic< Í kon einasta bát Vac | i ig! > nun el tímar. | € ta rd, um eg ikki helt, at | i | | naligt Fad heli eg ik! tvørturimoti tónleikurin virkaði sissandi uppå meg Aðrenn eg var hjålpt niður í båtin, fekk eg tid at háls- fevna bróður og pápabeiggja mín. Vit søgdu ikki farvæl, vit søgdu vit síggjast aftur. Eg var vis i, at vit skjótt fóru at síggjast aftur, men eg veit ikki Framhald á 6. síðu. (1)