leygardagur 10. februar 1973síða 6

rede —wiwie— SOSIALURIN NR. 12. — 10. FEBRUAR 1973 SÍÐA 6 Alt Foroya fólk hevur samken- má fara frá ollum. Eitt er slu við íslendsku tjóðini, og tå|kortini at vera takksamur fyri, eina mest við Vestmannaoying-|og tað er, at eingin mansskaði um. sum í bráðskundi máttu | stóðst av hesum. fara frá ollum, sum teirra var. Ísland henda sjáldsama Vit vita. at:tað rakar hart, tá | oyggj. hevur fyrr verið fyri ein familja má fara frá húsi og ystingum, eldgosum 0. 9., men ikki so ringum sum hesum. kcimi. Mangar ferðir svárari kennist 120, tå eitt heilt oyggja- Mær rann í hug søgu, sum samfelag, sum her er talan um, | mæti — rithøvundurin Ármann Kr. Einarsson. hevur skrivað fyri“ nøkrum árum síðani, og sum hevur verið týdd tl fleiri onnur tungumál. Hon er skriv- að stutt eftir at Surtsey kom undan kavi, og hevuðspersón- urin, Jón, er ættaður av Heim- oy. sum nú hevur verið herjað av Surti gamla. EYÐUR LOGIN BRANN! Ævintýr úr Íslandi - eftir ÁRMANN KR. EINARSSON um blómurnar. dyrini, sangin í fossinum, ýlandi frá storminum nær tær skutu|í klettunum og mangl, mangt ti silvurglitrandi | annað, sum bert finst í sveyt- er ødrvisi við úlini. Tað hevði straks = verið Surtsoy. frægari, um hann hevði slopp- oynni, Heimoy,|ið at ferðast til frænda sín. sum áttu ein| Men hetta var verri enn so. Hann var|Foreldur hansara høvdu gjørt vaks-| av. at hann skuldi verða verð- andi heima, og øll í útróðra- summer | bygdini vistu tað. Eingin bátur vildi flyta líta Jón inn á meg- hvussu oyggjarnar Íslands eru Eingin veit. við sudurstrond vorðnar til. ella kollin upp úr havinum; to yngstu oynni, Á sterstu búðu fåtøk hjún. son. Jón at navni. 12 ára gamalur. knáliga in og djarvur. Mong undanfarin hevði Jón búð hjá frænda sín- um. sum búði á lítlum hónda- | inlandi, og einki flogfar vildi garði undir Heklufjallinum. | taka hann við. Men nú slapp Jón ikki oftari Eitt kvøldid for lítli Jón vål- at vitja frændan. Jón var vorð- | andi niðan á høga klettin. sum in so stórur, at hann væl kundi | lá uppi í brekkuni stutt niðan hjálpa pápa sínum við utrodri- | frá húsum teirra. Hann veit num. líkki av. fyrr enn kletturin Várdagin langan stardi Jón í| opnast, og sera føgur kona il ættina móti landi. og eygu | reyðum — motli við gullsprota.| hansara steðgaðu javnan við | bíður hann gera so væl at | myrka gosopid å Heklu, sum | koma inna! Jón hvakk við| minti um skuggarnar á mána-| men fór kortini. sum Varð num. Í grónum hvammi undir | hann leiddur inn í kletun. svørtum grótbræðingum Stóð | Hann kendi á sær, at heita var; bóndagarðurin hjá frænda hans- | álvabústaður. | ara við hvítum skjøldrum og) Ég veit, hvat nivir (cg. sigur | eronari flagtekju. har tað vuksu | álvakonan. og eg vil fegin vakrar blómur. | hjálpa tær | Lítli Jón var dapur og tig- | Eg eigi einki at lóna tær) dapur i kundi! við. svaraði lii Jón ovma | huga. andi; tað einasta. hann era. var at droyma, di Oalfundur Arbeiðsmannafelagið Fylking á Tvøroyri heldur års- aðalfund í felagshúsinum tann 23. februar kl. 19.30. Dagsskrá eftir lógini. NEYNDIN tygum fáa gott tOgv, og skjóta avgreiðslu. Tu hevur longu lønt mær túsund ferðir. segði álvakonan brosandi. Tú hevur aldri órógv- að ella hildið nakran gang utt- anum bústað min, og lessvegna havi eg livað í friði og náðum. Álvakonan tók í hondina á lítla Jóni og leiddi hann inn i gongina, sum gekk nidureftir inn i fjallið. Hesar sprungur ella gongdir liggja undir botni og enda ovast í opinum á Heklu, mælti ålvakonan. Eft- ir hesum gongdum kemur tu til frænd tín. jarða- havsins Lítli Jón heilsaði ti góðu álvakonuni og helt straks áfram. Nei. nei. bíða, nú, gev| álvakonan. Tað eru trupulleikar men eg ætli at læna gandaturriklæði breiðir yvir teg tol, rópti ymsir vandar og á leiðini, tær tvílitta mitt. Um tu reyða helmingin, vil eldur ikki rína vid teg. men um tú nýtir sláa lítin. lýsir hann fyri tær í myrkrinum. Jón takkaði skundaði sær myrknaði títli Jón ikki sá frá sær. Tá breiddi hann yvir | seg bláa helmingin av turri- álvakonuni og innar í gongina. í gongini, SO hondsbreidd Brátí Vit keypa óvaskaða og vaskaða ull og selje gil sløg av føroyskum tógvi. TØTINGARVIRKID vj Olavur Gregersen == tlf. 20 í Gøtu FÆRØSK MARGARINE Vita No í VITAMINISERET FINT PRODUKT FÆRØSKT PRODUKT klædnum, og i sama anda- dråtti lýsti blátt ljós í gongini. Jón gekk leingi, leingi — til hann at enda sá eitt reydligt ljós frammanfyri sær. Jú long- ur hann kom fram, jú bjartari gjørdist hetta ljósið, og heitari gjórdist. Hitin var so nógvur, at hann kendi á sær, at hann var um steikjast í eldinum. Tá breiddi hann yvir seg reyða helmingin av gandaturriklæð- num, og nú kendi hann seg aftur væl ul passar. Bråddliga hvakk hann vid. Frammanfyri honum lá stór- ur bergrisi, sum stongdi hon- um vegin. Risin roykti í eini stórari pípu. Hann hevði reytt hár og reytt skegg, sum stóð út í allar ættir, og glómumar í honum vóru eins og torvkongl- ar. Tá ið hann fekk eyga á lítla Jón, skar hann í ein trolla- látur. so jørðin skalv. Ha, ha, ha. hei!!! Hvor ert tå? bangin. Ø. uhu, hó. Ég eri gamli Surtur; og eg eg rumsaðist við eftir langan blund. svaraði kallurin og hostaði og harkadi so illa. at tað bergmálaði i ) spurdi Jón gongini. Síðani guvadi kallurin so hart í pipuni, at oska og em- ur tyrlaðist í allar ættir, og bikasvørt roykskýggj stóðu upp úr berghválvinum. Surtur stardi at lítla Jóni við glødandi eygum og skar í ein ógvisliga látur, so tú kundi síggja fleiri fjórðingar inn í eldreyða gapið. Ha, ha, ha, ha, hei. hei! og reyður login brann. Nú fari eg at spýggja eina nýggja oyggj upp úr havsbotn- helt hann áfram. inum, Tad kanst tú íkki, segði lítli Jón. Rrrrrr murraði risin í Ø0- ini. Skal eg stappa teg í pípu mína. og blása teg høgt upp í loft og lata teg detta niður aft- ur á nýggju oynna! Surtur gamli rætti tær reyðu krøktu klørnar eftir lítla Jóni og ætlaði sær at taka hann. Eitt blað í USA hevur boðið eina peninganøgd uppá 20 milj. Ér 6 i ER He i TIMBUR k i þú <V i et b gt 0 Telgr: Kjølbro, Klakksvik í KLAKKSVÍKAR … TIMBURHANDIL hóa Ko Pt. j F. kjølsRO bo A Jon gjørdi eitt lop tvørtur yvir risan og leyp eins og hann var skotin inn i fjallagongina. Statt stillur yldj Surtur gamli so har, at jørdin skalv og nøtradi og stór bjørg loysn- aðu úr — klettaveggjunum í gjánni aftanfyri lítla Jón. Jón hugdi ikki aftur um bak, men fleyg eins og pílur eftir berggongini, hann gav sær ikki far um eldgos og jarðskálvta. Soleiðis helt Jón áfram, inn- til hann umsíður út ímóti morgni var komin til endan av fjallagongini. sum endaði í op- inum á sjálvari Heklu. Lítli Jón var fegnari, enn sigast kann frá. Hann tveitti av sær gandaturriklædid og andaði i seg frísku meorgun- luftina eins og var tað lívgandi tostadrykkur. Straks klintraði Jon uppá uppá gosbarmin og leit seg i kring har niðri við fjallsins fót hómaði hann lítla bónda- garðin hjá frænda sínum. Í geislunum frá morgunroða- num tyktust blómurnar á tekj- uni vera úr skarasta gulli, og tær nikkadu til hansara eins og tær búðu honum vælkomn- um. Úr mjåa skorsteininum á grónu flagtekjunum kringlað- ist ljósbláur roykur tá var gamla konan komin upp. Ja. og har stóð frændin á lagnum og skimadist út í hav- ið í allar ættir við kik- ara sínum. Lítli Jón gjørdi eitt gleðiróp Nú var tað rætt. sum Surtur gamli hevði sagt. Upp úr sjónum stutt frá landi stóðu ræðuliga stór roykskyggj upp ímóti himli. Í ti klára eldinum inni í midjuni, hómaðist = oyggj. sum skeyt kollin upp úr havinum. Litli Jón skundaði sær om- an fjallalíðina glaður í huga. Eingin annar utian hann visti. hvussu Surtsoy var vorð- in til. NI 20 milj. fyri eina foto- mynd av Lenin ið kann taka eina meðan hane gravkamari amerikan- ong- kr. til hann, mynd av Lenini, liggur å børuni i sinum. Hetia kann ska blaðið róliga lovad, in sleppur inn í gravkamarið við fototóli. av ti at tað er gyrt av hermonnum.