fríggjadagur 14. september 1973síða 15

NR. 53 — 14. SEPTEMBER 1973 SOSTALURIN SIDA 15 - -. OO TOO oO 0 Oo BERT SEYTJAN j Johnsigurd Johannesen tyddi eftir Evu Steen + rn 3. PARTUR har kom hann. Eitt skepil av einum manni. Hann nærk st henni. Hon ivadst ikki a létu Hann var eftir ink. Manja dugdi á at skyna út- nd hansara, sum tóktist a henni okkurt. Men tað var okkurt um tað, hon hevði sæð skepilsið áð- Jú, nú mintist hon tað. Tað ” so stutt síðan sum í gjár. i hevdi sæð tað. Men so heldur íkki meiri. løtuni tóktist hann ongan iga hava at gera henni nak- Hon spåkadi, snúði sær ndum á, og så hann hvørja ina. Nej, hann royndi ikki fjala nakað. Tað var, sum di honum hóva væl at "ja ella bert skilja mikla i hennara. Vidiyggi, hugsaði hon. Manja helt leiðina fram. indaði undir seg sjålva, og enn hon varnaðist tað, var við hús. 'åpi hennara var á fótum Ljós var í arbeiðsrúmi isara. Hon lat grindina upp 2 og hevdi hana hardliga afiur, tå hon var komin innum. Ju, hugsaði hon, Faðirin skuld leggja atburð hennara til merkis. Hon hevði ætlað hetta sum eitt móttiltak móti mann inum, ið hevði gingið aftaná henni. Manja fór ikki inn, men í staðin leit hon seg í kring eina lotu. Jú, mín sann. Hann var har framveg's. Maðurin, ið tóktsit hava so stóran áhuga fyri henni. Hann stóð nærndis ein um ljóssteyra, skamt frá húsu- num. So snudi hon innar, Hvat vil hugsaði hon. Nei, hann var óvanligur. Hevdi havt eyguni eftir henni fleiri dagar á rað. Hevdi hann nakað samband við narkot ka... Manja kendi seg illa, orsak- að av hesi hugsan. sær á og fór maðurn mær, Fadirin kom til sjóndar, Winther, sum hann kallaðsst, var lektor. Hann var ein still- førur maður og hartil vitborin. Í løtuni feksi hann við at skrya bók um friðaðar plant- ur, Tað var sjonligt, at hann jusi hevdt fest nøkur orð á blaðið, nú hann stóð i forstov- uni. Manja, segði hann. Er nakað hent? Hvi kemur tú so- leiðis, eg meini, fer harðlga um grindina...? Nei, tað var ikk Bert ein maður, fyltur við býtt soleiðis. le'ka, tóktist hava stóran áhu- ga fyri mær. Eitt mannfólk? Ja. Winter leit spyrjandi at hen- ni. Góðasía min. Ég vóni, tú ansar tær. Í seinastum eru vorð in mong dómi um neydtøkur o.s.fr, Mær hóvar ikki, at tú gongur einsamøll so seint á degi. Hvi er Bob ikki við tær? Nei, hann... hann hevur so nógv um at vera. Tú veitst, hann spælir í Hit House. Eg komi annars íkki so seint tl hús. Tað er ikki neyðugt at lata tíðina fara til spllis. Winter smiltist, tá hann heli fyri: Tú ert farin at yrkja Folkaatkvødan í Grikkalandi nýggja vísu, góðasta. Heita samsvarar tó ikki við. at tú ert vorðin skilabeiri, heldur samsvarar tað við, at vátt er komtð í reiðrið, har tú og Fob húsast...? Kann vera, segð; Manja Hon bert flenti. Tú dugr ov væl at skilja tað, ein hugsar. pápi. Tey fóru innar í stovuna Tað mest løgna er, at eg havi borið hasa kensluna áður Hvorja kenslu? At onkur er eftr mær. svaraði hon. Tú meinar, tú hevur sæð mannin áður? Hann leit granskandi at henni. Eit åvis hugsan ferdaist krng heila hansara, Nei, tað kann tað ikki vera. Hugsasin hvary Pápi, tað er tann sami maðurin. Sami maðurin. Ja, eg haví sæð hann áð- ur. Bæði í gjár og fyrradagin Í kveld bar mær ikki til at kanna andlit hansara. Tað var ov myrkt til tess, men skepils- ð líknaði oføra væl. Hann hev ur verið eftir mær fleiri dagar á rað, pápi. Winter hevði pípuna í munn n og beit tvørtur um hana. Manja... tú ert ikkj kom- in í nakað, eg meini. Eg vóni. eg kann hava álit á tær. Tað verður talað so nógv um nar kotika og slíkt. Tað kann ikki vera ein løgreglumaður. hevur fólara = úti, Winter. Tað er VÍSL. Fe Cr komin út í nakað Fy onki gjørt. Tú hevur SUM ein ikki havi álit á segði | | Kunngerð um ognartøku Sambært 12. gr.. 3. part. í t ngslóg nr. 13 frá 21. me verður her gjørt kunnugt, Pórshavnar byråd á fundi hin 6. sepiember 1973 hevur sam- tykt sbrt. 12. í part. í nevndu lóg at ognartaka inn- enfyri sersioku byggisamtykt 5] nr 3. 1 løg 1954 at gr. Í 15 h nr. 723 til viddar 24 m? matr verður gr 3 Samstundis gjørt kunn- ugt, sbr. 12. í part, í nev- ndu lóg. at hann, id e'gur ogn- artikna økid, ella hann, ið hes ur rættindi til tað, kann lata | Spurning n, um tað neyðugt jat lata tað, koma fyri landsstýr mánaðir aftaná hesa kunngerð um aveerð bý- ráðsins er ið áðrenn 3 hin 8. se Torshavn 1973 mær? Jú, sjálvandi, góðasta Winter festi sær í pipuna Var hann i hølunum á tær tíðina? Ja, heilt frå Hit House Royndi hann ongi tiltøk? Als ikkt, men kortini var tað óhugnaligt alla Kanska er hann uttanfyri framveg's, hugsaði Winter Manja, segð: hann. Tú skal bert vera her. Eg komi aftur beinanvegin. Ég fari at vita, um hann framvegis er | har. hasin maðurin Maður n við ljóssieyran festi sær just í ena sigare t, tá Win- [ter kom út gjøgnum grindina og hevði annan fótin út á veg- in. Maðurn heilsaði. tá Win- ter nærkaðist honum. Eg verði noyddur at fáa eina frágreðing. Dóttir mín kennir seg illa av lygum. Tyo- um eru eftr henni Og he ta er ikki fyrsta ferðn. Hvor er ædan tygara? Gott kveld, harra Win- ter!!! Maðurin tók sigarettina ur munnklovanum og smiltist Tygum kenna mea spurdi hann } kki. Nei, als íkki, svaraði Winter At hugsa sær. Tygum ha- va løngu gloymt meg. Tveum hava ringt nynn'), men eg havi íkki gloymt tygum. Ég havi | hugsað um familju tygara nær j um hvønn dag i samfull fýra år, heh tann fremmandi fram Framhald)