fríggjadagur 21. september 1973síða 10

SÍÐA 10 SOSIALURIN NR. 54 21. SEPTEMBER 19 Tryggingarsambandið | Feroya Kríggstrygging .......... TIf. 1090 Feroya Sjóvátrygging ........... - 1090 Føroya Brunatrygging .......... - 1098 Føroya Vanlukkutrygging ....... - 1466 Vit tryggja; Í Framtíðarynski felagsins. Nær verður hetta ein verunleiki? (Framhald frá síðu 5.) Tak yvir hylin Svimj hylurin er tó ikki taktur enn. Nógv hevur verið talað um hetta, og tað sigst at kann ingar hava verið gjørdar, og støðugt fara fram. Annaðhvort at tekja núverandi hyl ella gera nýggjan. Lat hetta vera. okkara lukku ynski til Havnar Svimjifelag á á 35 ára fødingardegenum, og tað má fáa so góðar ums'ødur sum gjørligt og at vit um ikki alt ov langa tíð hava en lok- aðan hyl at bjóða teimum. tor.- premia kr. 150: premia kr. 100: . premia kr. 78: . premia kr. 50: . premia kr. 40: NSOØRFUVD tlf. 12828 Trekt varð i kappingini, Richard Poulsen, c/o Vistarh., her Julert Poulsen, c/o Statshosp., her Eyðna Jacobsen, Geilatún 4, her | Tina Johannesen, Skipaggta 12, her | Pátar, skip, verur, hús, innbugv, akføro. a. Feroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging. RESTORFFS kappingin og vinnararnir vóru hesir: Philip Hansen, Vatnsoyrar premia kr. 40: Niels Juul Hansen, Marknagilsv., her premia kr. 40: Jonleif Sólsker, Fagralíð 13, her Næstu ferð verða premiurnar tær somu. — Fleiri | kapslasett — fleiri vinnumgguleikar. | Heilsan RESTORFFS BRYGGJARÍ telf. 12828 >" BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen 4. PARTUR Win er gjørdist mótfalln. Jú. nú kendi hann andlitid á (i fremmanda. Hatta andlitið. Hvussu kundi tað bera til, at hann ikk; míniist tað í áðni? Ájú, hann visti at: siga frá. Hann hevði verið beinrakin við hugsan sínari. Tað rng- asta, henda. kundi! Nú, segði tann fremm- andi. Nógv bendir á, at tygum kenna meg kortini. Jú, eg minnist tygum aftur, segði Winter hvassliga. Rødd hansara var vorðin bebbarødd. Hann var samstund is harmur um eitthvert. Hvat vilja tygum. HVÍ eru tygum her. Tygum hava kanska í umbúnað at gera mær og familju mínari ónáðir. Men slíkt havi skal aldri verða boð- ið tygum. Ikk" soleiðis. Tygum nýta skeiva málber:ng í hesum sam- bandi. Familja tygara er nú einaferð ikki so stór. Bert tyg- um og dóttir tygara. Ikki eru tað fleir) Emir. Tað verður so statt ongin tvørleiki… eg hugsi um yvirlitið yvir fam/lju tyg- ara, segði tann fremmandi hánisliga. HVÍ eru tygum her, tók Win'er uppaftur. Eg hugs, tygum and; um tað. - Nei, eg eri als ikki vitand' um nakað. Nú verða tygum at svara spurningum mínum. Hvat er ælanin, eg meini, at hava dóttir mína í sjóneyku tygara. Tygum hava gjørt tað leingi. — Bert hevur hon verið i mínari sonevndu sjóneyku, tå hon annaðhvort hevur verið á veg til ella frá skúla og Hit House. Eisini hetta er lætt at hava yvirlit yvr, harra Win:cer, sera einfalt. — Eg skilji ikki, hvat tygum hugsa. Winter gekk eitt fet nærri tí fremmanda. — Tygum verða at ansa tyg- um, segð| hann hvassliga. Mær hóvar als ikki, at tygum gera dóttir míni ónáðir. Tann fremmandi bert flenti: — Havi eg kanska gjøri nok eru vit- rum ónáðir? Sigið mær tað, harra Winter. Havi. eg gjørt nakrari flugu ónáðir, um eg so má spyrja? - Tygum eru Magne Ákre, segði Winter ostur. Og eg ávari tygum enn einaferð. Eg vet, hvør tygum eru. Hava tygum gjørt nakra sum helst mynd av vidurskiftunum, um eg sgi løg regluni frá øllum? Hvat fer at ter, spurdi tann mestsum bur.urvið. Tygum fáa kanska treyt- aðan dóm, men so, ja, verða tygum fongslaður av nýggjum. — G6dastj mín. Ég havi púra onki gjørt. Eri sakleysur og kann sostiat ikki verða revs aður fyri nakað. Hvor skal forða mær bert at ganga á got uni? Tað bar so á, at eg júst skuldi sama veg sum dóttir tyg ara. Er nakað at gera við tað? Ella skuldi eg kanska farið aðra leið, bert fyri ikki at gera dóttir tygara ónáðir, sum tyg- um målbera tygum... fyri kki at órógva eina gentu, sum ikki henda, Win- fremmandi tolir nøkur fótafei aftanfyri seg so seint á degi? Harra Winter. Tað er ábyrgdarleyst av tygum at laa dóttir tygara ganga so sejt úti. Hvat halda tygum, løgreglan Vildi hevði hon vi að tað. Ein seytj- an ára gomul! genta... — Nýtið vit tygara, og tað sagt, í stundini, segði Winter ilsk- liga. Tygum verða at hvørva hiðani og hartil sleppa óhugna- ligu ætlanum tygara. Tygum eru kortini vt- andi um ætlanir mínar? Eitt óhugnaligi smil ferðað- ist um ennið. Tað frøir oyra mítt, harra Winter. So er vissa fingin fyri, hvar vit eru. Vit hitast óivað aftur. Tann fremmandi spákaði bur tur frá ljóssteyranul, men snúði sær síðan á. — Harra Winter? — Ja, — Fyribils er ongin orsøk at vera óttafullur. Sinnalag Winiers var í hædd ini: — Hvussu skal hatta skilj- ast? Gentan verður at fylla 17 ár, áðrena tiltak 5 verður veru leikakent... Og tað verður um eina viku ella so, ikki satt? — Tað er júst tað, sum er tyngdin á vågskålini, helt hann fram. Seytjan ár. Rebekka var els'ni seytjan, eins og Betty var tað. Tær vóru allar bert seytjan ára gamlar, tá tað hen- di. Góða nátt, herra Winter, og sovið nú so væl!!! Win'er spákaði tl húsini. Manja stóð fyri honum og kt spyrjandi at honum. Nú, var tað e'n kenning- ur, tú hitti, pápi? - Nei. — Eg skilji ikki… tú talaði jú við hann og hartil leingi. Hvat talaðu tit um? Winter fór inn í arbeiðsrúm sítt. Nej, hugsaði hann, Mania márti ikki fáa nak2ð at vita, ið hvussu er ikki júst nú. Kanska seinni. Pápi. Hon kit einaferð enn spyrjandi at honum. Hvat segði tú við hann? Eg bað hann halda seg burtur hðani. var svarið. Eg hótti við løgregluni, o; tað tóktst ávirka. Hann ken ur ikki aftur higar. Góðasta Manja. Tær nýtist ikki longu at hugsa um hann. Lektorin gjørdist álvarsamur tá hann lau seinn) var einsa mallur í arbeiðsrúmi sínum Hann var jú vitandi. Sjálvand fór Magne Ákre at vitja aftur — Ég verði noyddur at tala við løsregluna í morgin, hugs aði hann. — Pápi? Manja sjóndar = durinum, — Ja, hvat sigur tú? — Vilt tú hava ein munn? *— Kaffi, nú? Winter flenti: — Heldur tú, eg leggi í á vera vakin alla náttina? - Te, meðni? — Nei, takk, góðasta. Far ti bert og legg teg. — Tú kann fáa rom afturvið Manja royndj at skunda und hann. — Nei, takk, Manja, eg legg ikki í nakað júst nú, annar skal tú hava tøkk. Eg ska hyggja eitt sindur at handrit num, sklir tú? Góða nátt, pápi. Win'er hoyrdi kvikligu fóta kom til kaffi fet hennara: Tibetur. Ho! hevur longu gloymt tað. Hann festi sær í eina siga og hugsað) um tlburdin. Hann kemur aftur, tað € púra vist, Har á bókavegginum hek! ein skammbyrsa. Hann hev nýtt byrsuna í krigsårunum, í ikk; á slíkan há.t, at han! hevði dr.pjd nakran. Tá var týskurin fíggindin. Tú hevur aftur havt vitj an av figginda. Og hesa ferðin: etur hann Magne Ákre, hug aði Winter. (Framkld)