fríggjadagur 28. september 1973síða 10

B R Ø V List og veruleiki Foroyskar framsýningar eru ofta eitt merkiligt bland, tað vil so vera, sum tey taka til, í lítlum samfelag, men tá hetta sama bland verður ummeælt sum heild, eru fólk ræitliga desor:enteraði um mål og mið. Er ætlan at leggja lunnar undir foroyska myndlist, og hvussu- leiðis. Skulu vit yrkja segun1 fram í myndum, nakað sum f':s u fólk hava gjørt. Ella skal tað heldur vera moderna lands løg, eftir. litfoto oftast, ella okk urt úr almanakkum og eldri bókum, set upp av nýggjum í oljul'tum. Portrætt kanska og/el. sýnislutir. Ella reinar abs raktiónir. Kanska eiga vit als ikki at vera so heimabundin, men held vr leita út, til Påris, Roma og onnur stød, og har leita upp nýggjar le dir, ella er tað held- ur gamlar getur, vit har skulu royna at finna. Hvat er list í grund'ni, endur givin veruleiki? Hin mest ná- greinda endurgeving verður tó altíð vánaligari enn veruleik'n sjálvur. Men nú yrking. sum jú kann vera annað enn orð, m.a. eisini linjur og lítir. Sonn yrking kann birta meira víttfevnandi uppfating av ymiskum Vveru- leika, efla øðrum tala nú kann vera um, og kann eis'ni skapa hugflog móti nýggjum veruleik um. Er sostatt boðberi og líst, ein uppfating tey flestu jú eis- ini hava, men nøkur siga: >Nei. eg sk'lii einki av ollum; fræg- ast at luria eftir ella lesa um- mæli, og trúgva tí. tey siga«. Skotið verður tí upp, at um- mæli av almennum framsyning um hereftir í minsta lagi vera orienterandi og neutral á tann hå't, at pressan, blødini verð innboðin. e'ns og tey verða aðrastaðna, hóast har eisim kann henda et skína igjøgnum, hvussu fólk kunnu vera í øgn sinåmillum. Men við 4-—5 blød um mát j borið til. Hetta at tey somu sum fyrire ka, og kanska lut aka, skriva ummæli fer ikki framveg's et bera til. Ein umberin? hevur verið at so fá hava skil á nútíðar- listini. men her so íð'ð verður íðkað målningalist sum á okk- ara oyggjum, má jú vera eitt Ulsvarandi tal av fólki. sum eisini lit, men ikki at nøkur professi- onell har eiga at sleppa uppí sum luttakarar. Listin sum livibreyð og livs- yrki. Ja, handl'gt yrki, mynda- gerð sum annað, krevur jú lærutíð, bæði undirvísing, sjálv studium og praksis. Um alt yrki, ritlist td. krevur tað sama. er ikki undirrit. greitt. tað tykist ikki altíð so. Publicity e'tur nakað úr films l'stini, sum nú er á fleiri økj- um, gjøgnum tær góðu kommu nikationir í okkara tíð. Pressa og onnur kommunikatión kann seta fólk stórt upp. Sum ein heilsa ella heiður er tað bara vakurt. Men publicity kann es ini vera annað, business t.d., sum tær stóru »pin-upp« roynd ir hjá vikublødum, ella smærri royndir, eftirsum fólk nú eru politiskt samd, nærskild, væl í øgn el. annað. Kanska bara sum »sof« óbeinleðis, ella sum best ber til, so har er íkki alt eftirfarandi Nakað av publicity er tó spennandi. Serliga hjá teim un gu, kunnu nøkur góð orð, sum hald er í, koma væl við, og vera. stimbrandi. Men stødan í myndlist sum — BERT SEYTJAN Johnsigurd Johanneser-týddi eftir Evu Steen 5 PARTUR Menja lå í songim og leit út gjøgnum gluggan, sum var skamt frá songarstokkinum Har var månin. Sum hann var bjartur Mund månin "eisini hava geislar sínar niður á Bob júst í hesi lotu. hugsaði Manja. Eygu hennara væltlust. Var Bob í fylgi við Lis? "Nei. hon vildi hugsa um hvørgan av teimum "Ég telji upp í try, segði hon við sjálvan seg, og so hug- si eg ikki meiri um hann ikki mikið sum bert evarska líla lotu skal eg lata fara til hansara. Hann hevur onga tilveru, ið hvussu er ikki fyri mær so eina Eitt Tvey Brádl'ga var hon varug við, at onkur róp:i á hana. Manja? Hon hevði dýnuna til síðis og fór úr songini. Einasta plagg hon hevði uttan á sær. var ein uttur náttkjóli Hon helt leiðina yvr móti glugganum Har niðri á súreplatræ- num, við ljodføri um herðar nar. sat hann Bob Hann hevði júst gjør: seg til reiðar at bríksla, tá hann festi eygað á hana. Hann smílis', tá gluggin varð latin upp. Hvørji eru ørindi tini? Rødd hennara var burturvið, hvor skal síga, júst sum kendi hon hann ikki. Ert tú ikki fegin um at hita meg, segði henn, meðan kens'a av smili darraði á varr- um hansara. Fegin at hitta teg? Just so! Skal eg syngja eitt lag fyri tær? Tú ert ikki ræt.vordin. Tú vekir alt grannalagið. Hann klintraði eitt sindur longur upp í træið. Í hesari hæddini var ein grein, og kom hann yvir á hana, kundi hann betri njóta vøkru úisjónd henn ara. Soleiðis. Manja hevdi al- bogarnar = moti gluggakarmi- num, sat soleid s hond upp und ir kinn. Ansa tær, at tu ikki dett- ur nidur og kanska brytur dyr- miklu fingrar tinar, so at Lu kann ikki leika á ljóðfari tin- um... argaði hon Jú. ella kanska fáa rødd mína skadda. Hann royndi et taka undir við ætlaðu fram- søgn hennard, rr Hann klintraði longur upp Í træid og s.ytti sole dis meiri um fjarstóðuna teirra millum. Fr tú ill við meg framveg is? Hví skuldi eg verið ill við teg? Nei. tað var líkt til, at tu var tað, so sum atburður tin í Ht House var fyrr í kvøld. Tu heilsaði mær ikki og tú hell tert fram gongule'ð tína, hóast eg rópti á teg. Tað var sum barmur hennara byrjaði at ganga kykur. Hon | dugdi ikki... Nei, góðasti Bob, eg er! íkki ill við teg. Bert bý.tle ki, sum vant. Eg skilji væl at tú hevur fyri neydini at vinna pen ing og tað i skundi. Kom. Hon bendi høvur sítt út gjógnum g'uggan og kysti hann. Eg elski teg, teskaði hon. Hon bidad; eftir, at hann skuldi siga somu ordini, orðini. henni hóvaði so væl, men í stað |in segði hann: Manja, tað er nakað ser- stak: við tær. Hevur ongin havt slíka framsøsn um teg. Nei, teð haldi eg íkki. So veitst tú tað nú, með- ni. Tú ert nakað serstakt. Tú, Bob. Skat ' 16 e.sini … e við fyðingardag tin. Ger so væl. Ítriv Í grein í blaðnum fyri stuttum varð skrivað um at náa málið: <osialistska vælferdarsamfelag- ið. har mannamunur verður burturbeindur. Hetta er í tráð við sosalistiska hugsjón. Og he ta var mál teirra, ið stovn- aðu foroyska javnaðarflokkin, or alt lívið ofraðu sína. arbeiðs orku til tess at búa um stætt- armunin — stríddust fyri at frí- gera tey minnimúgvaðu í sam- felagnum. Soleiðis, sum teir slóðaðu sostalistisku gøtuna og har teir vóru noyddir at gev- ast skuldi tað verið skylda allra terra, ið kenna seg í sam ljóð við somu hugsjón — 4 bera hana víðari uttan nakra sum helst avskeplan, og hvesta stríðshugin. Eitt er at vera sosialistur, eitt annað at sýna tað í verki. Tað sýnist tíverri vera nakað ym'st sum sosalistar meta sosialistiskur polttikkur skal praktiserast. Men her er av-| gjøri ikki talan um eina krong- luta gøtu, ti gøtan er breið. Javnaðarmál verða nevndi leika í Hit House komandi sunnukvøld? — Jú, eg skal leika. So kemur tú ikki í føding erdagsveitslu mína? — Nei. Bob royndi at troysa hana, og hevði brádliga eina eskju I lógvanum. Tað er rætt, Manja. havi okkurt smávegis (il tín. Beri e'n lítil gáva í samband Fo Til mín, segði hon við gledirødd. ; — Skal eg bíða við gåvuni {1 sunnudagin? Nei, nei... Hon lat pakkan upp. Nú sat hon í gluggakarminum, meðan Bob leit yndandi at henn". Hvat sigur tú? Pakkin var upplatin og nú sardi hon at innihald num, nevniliga eitt tunt hålsband við einum prýð luti í endanum. Bob. Á, sum (ad er vak- urt. Túsund tøkk skal tú hava. Hon hevði armar sínar frá hvørjum ødrum og kysti hann. Bob? Hvat sigur (U? Hvussu nógvar gentur hev ur tú í veruleikanum kyst? Hevur tú fyri neydini *a spyrja slíkt? Sg mær, hvussu nógvar Hann rísti við høvdinum. samstundis smiltisi hann. Eg veit tað ikk. Ég havi ikki gott minni, skilir tú. Hevur tú nakrantíð lat Lis fingið ein koss? Nei! Er tað vis'? Hon segði mær frá í gjårskvøldid, at tú ter alsk tl hennara. Er tað cat? Hóvar tú betri hana enn m-g. Bob? Fullur av alski hevði hann seg móti henni. Smiltist. SOSTALURIN NR. 55 28. SEPTEMBER 1973 hevur skil hesum sama evni|hei' er heldur vána. Vónandi} sum feld av mó støduflokkum ViðV. fáa vit skjótt eitt sndur |og hetta er so, og er væl ikk Haldi tó at ametorar á byrj- klárari linjur« i ti list, sum annað at vænta, enn at teir unarstigi kunnu hava framsyn- byggir á lítir og Injur. flokkar. ið ikki halda sosialist- ingar uttanum pressu og eftir- F.Z. |iskan politikk gagna samfelag num, at teir av øllum alvi berj- est ímóti øllum, sum andar av sosalismu. — Me. hevði tað ikki verið vert at s.ungið hond ina i egnan barm. (?) Mær fyri kemur at tað er lættari at bera rein vápn á lofti. Tað veri langt frá mær at! bera i bøtuflaka fyri gerðir mó støduflokka, men vil halda ta vera ræti, at síggja ske'vletku meira enn frá einari síðu, Skal tað veruliga eydnast a! fáa fjøldina at fylgja javnaðar fokkinum, sum helst er ætlan in, s9 tykist mær, at neyðugt er at radikalisera: politikkin. | Tað kundi verið gaznligt a tik'S val'ni, sum nýliga hava ver.ð, til eftirtek er. - Tað kann so í hvussu er ikki skaða nakað. Vinstrihallur. Keypið frá teimum, som lým í SOSIALINUM — Teg, segði hann og kys! hana. Winter sat i arbeiðsrúmi sínum Hugsanir hansara vóru dekkar Hann hoyrdi Manju flenna 0: fór á føtur. Og har var Bob Sat hann ikki í súreplatrænum Ungfólkið, okkurt ger tað Hugsanirnar nívdu hann. Eg verði noyddur at siga teim um tað. Tað er ov vágiligt á lata tey vera óviiandi. By! kann e'sini seta í verk til ok ti tess at verja dót.rina. Hugs?ð Winter. Hann stóð á írappuni og ró fr: - Manja. eg hugsi kortin; c «kel hava ein te-munn. Bið B' koma inn, Hann hevur óiva en munn av te fyri neyðini Go.t kveld. Winter. Ta var Bob, sum talaði. Gott kvøld. Bob. Teir fóru innar í arbeiðsrúr 10. Nu, Bob, hvussu hóva tær at royna eydnuna, sum ik ið verður tl? Spenningur trýtur ikki Tit skulu spæla leing skilji eg. Ja, sáttmálin fevnir W drúgt tíðarskeið. Vit spæla Hi. House Hygg pápi. Tað var Ma ja. sum stóð í durnum. Ho h-vði smoykt seg í ein kve frakka. Er tað bandið? Havi Bob. ikki fing 5 vakurt, há! tað (fi Góðas i Bob, segði Wi ter. Tú nýtir somu myndn sum eg havi ætlað í bók mil ari. Ein av teim mongu friðað plantunum. Nijum olari GULLHJARTAÐ. (Framhald)