fríggjadagur 5. oktober 1973síða 6

SOSIALURIN NR. 57 S OKTOBER 1973 PABLO NERUDA, ið herfyri doyði 68 ára gamal á sjukhusi í Santiago, var en av stórstu yrkjarum í Latínameriku og hansara avreksverk var merkt av teirri samtíð, hann livdi í. Upprunaliga navn hansara var Neftali Ricardo Reyes Ba- sualto, Uppvøksturn hevði hann í lítlum byi í Suðurchile. pápi hansara var førari av jarnbreytarfari. Tað var sum 21 ára gamal at Neruda rættuliga breyt seg igjøgnum sum yrkjari, í 1924. tá var hann komin til høvuds- staðin Santiago, tað var yrkin- garsavnið Tjúgu kærleiksyrkin- gar og sangurin hjá (ti vón- brotna (Veinte poemas amor y PABLO NERUDA enskur konsul í Rangoon í Burma. Haðani ferðaðist þann í Indju og skrivaði eitt av høv- uðsverkum sínum. sum kom út í 1933 í Madrid. Í Madrid kom Neruda at stóð ast síðani, har kom hann at síggja borgarastríðið. Í 1971 sigur hann í viðtali við franskt blað: »tad var í Spaniu, undir borgarakrignum, at eg fór at verða kommunistur...“ Árini síðani komu verk hans ara at verða meira merkt av politisku vitsku hansara. TI tid ir vóru yrkingarnar beinleiðis Men tå nýggjar krefur komu til stjornarvøl n í Chile í trýðsun- um, gjørdist hann ambassadør- ur fyri land sitt í París. Her stødadisi hann ul hann í 1972 flutti heim aftur. Neruda var vinmaður Alle- nde. sála. Og hann var honum ein stórur stuðul. Hann mæli félkinum GÍ at halda saman. hvussu stóran lýgning tað vil- di fáa at fyribyrgja borgara- Deyði hansara, fáar dagar eftir at Allende doyði eftir blóð ugt militerkupp. gjørdi enda á una canclon desesperada). Í 1927 gjørdist Neruda chil- agtatoriskar. Ld. í heiðurs- øllum hesum ætlanum. Við ti í songi sínum til Stalin og Reyða huga. sum hann kom at vera herin. so nógv merktur av i 1930 í Nerudz kom av politisku Spaniu, verða tað í kolandi tíð áskoðan síni at verða nógv í um gjørdir samanburði útlegd. í Europu, í Ameriku BERT SEYTJAN Johnsigurd Johanneser-týddi eftir Evu Steen ot 6. PARTUR Hvat er tað, tú hevur at sa — okkum, pápi. spurdi Ja. svaraði Bob, meðan eitt | Manja. smil ferðaðist yvir ennið. Ég loyvdi, mær at gera eitt avrit av tekning tygara í handritinum, eg lænti frá tygum herfyri. Tað er systir mín, sum hevur gjørt prýðilutin hevur gjørt hann efir tekningini. Tygum vita. hon er í gullsmíðlæru. Winer nikkadi. Hatta er nú ein vekur oma, helt Bob fram. Ja, ikki so at skilja. eg hav: nú ikki stórvegis áhuga fyri blómum. Men tað er koriini ein frålik søgn, tygum skriva i bók tyg- ara, eg hugsi um søgnina, sum snýr seg um nevndu blómu og hvussu hon varð navngivn. Manja borðreiddi við te, meðan Winter roykti eina sigar. Meðan hann roykti, hugsaði hann gjølla um tey bæði ung- fólkini. Eg havi nakað at tykkul, segði hann umsíðir. Tað er av miklum týdn- siga ingi Tey bæði litu bilsin at hen- un Tað gekk ein la. áður enn hann byrjað. fråsøgn sína. Ju, . tað er um mannin. sum hevur verið eftir tær í kvold. Hvønn mann tala tygum um, spurdi Bob. Nei, tað var bert ein byit- lingur, sum var í hølunum á mær á heimleiðni, Manja. Likt er til, at talan i hes- um sambandi er um álvarslig- ari viðurskifti, enn hildið verð- ur, segði Winter síðani. Tað er tann spurningin, eg far; at tala við lykkum um, helt hann fram. Hann suffaði tunglga. Tað eru liðin fýra ár. byrjaði hann. ja, tit minnast tað neyvan. Tit vóru børn tå. Nei, ft minnast neyvan til málið. Hvat er tað fyri mál. tú talar um, spurdi Manja. Lektorin legði sigarina í øsku ílatð. segði summarfri Fg var i og bud! hjá kunningi. Ég var júst byrjaður at skriva bókina og nydi í hesum sambandi høvi ul at gera hópin av fyribils- tekningum av økjum har um leiðir. Meðan eg ein dagin so- leiðis sat og teknaði, hoyrdr eg neyðarróp úr skógini har nær- mdis Eygu hansara gjørdust døkk á at líta, so heh hann fram: Eg sprakk á fø.ur og helt leiðina inn í skógina. Tað var av sønnum ræðuleikakent. Onnur hondin ferðaðist á pannun:. Gen'an var blaðun2. Mað urin, sum hevði í umbúna at neyðaka hana, var umleið 30 ára gamalur. Hann sýndi slíkan atburð, et hesin var at sam- mea Við atburði hjá dýri. Eg leyp á hann, slerdi hann við stav), mínum og hann varð utt- an Vil. Manja og Bob sótu ræðslu-. sligin og lýddu á Tad eydnaðist mær at faa til vega hjálp. legði W'mer aftr- at. Sjúka- og løgreglubilur komu á staðið nærum beinan- vegin. Tann neyðars gentan var led á sjúkahús og maðurin handtíkin Pápi. rópti Manja. Er tað sami maðurin, sum eg talaði við fyrr í kvold. Maðurin, sum var i hølinum á mær??? Winter nikkaði spakul'ga Ja. svaraði hann síðan Álvarsamur. Navn hansara er Magne Akre. Eg var vitni moti honum. tå málið vijaði rættar- hólið. Hann segði. meðan rætt- urin fór fram. at hann bar hat- ir ul min, samstundis sum hann svor, at eg skuldi fáa hevnd. Akre varð dømdur fyr ivær neyOtøkuroyndir. Onnur royndin, sum var hin seinna. var framd í nevndu skóg. Gent- an kallaðist Rebekka Lund og var sgytjan ára gomul. Hin royndin var framd móti gentu, hvors hamstaður var Mon. Nevn hennara var Betty. Hon var somuleiðis... sæyijan ár! Winter steðgaði fråsøen sínari eina lotu. Hann varð gjølla kannað- ur. Akre. Eg havi aldr. kunn- að skilt, hví hann kom íkki und ir læknahond ella varð beindur á ert heim fyr sinnissjúk, ti læknarnir svgdu. at hann var sálarsjukur. Koriini. Rætturin dómdi hann fýra ára fongsulsrevsing. Fad er ræduligt, pápi. Bob var vorðin bliknadur vg royndi bert at hava eftirlti við ógvusligu kenslum sínum. Var hasin maðurin í hølu sum á Manju í kvold. spurdi hann. Fr tað vist. tað er sami maðurin, harra Win,er? Ja. púra vist. Tá hann var vorðin fongsliður. fekk eg bræv frá honum. Brævið varð fingið ut ur fongsiinum á onkran iøg- non hátt. Innihaldið var ikki tespiligt. Bert hódanir Bíða bara. skrivaði hann. Þá eg ko skal nu ut ur hesum fongsli jakstra teg, og tað skal eydn- ast mær at fáa hendur á teg! Manja og Bob sótu í sofuni. Hildu hvønn annan í hondina Ræðslusligin. Tað er ti. eg sigi tykkum frá hesum, helt Winter fram. Víst kann eg fara til løgreglu- na Í morgin sum €in annan dag og boða henni frá ollum hesum. men legreglan kann neyvan gera stórvegis. Ákre he- vur jú fingið revsing sína. og nú vil hann hevna seg. Tað er júst hetta, sum skundar undir tað, eg segði tykkum í áðni. Winter leit avgjørdur at dótt ir síni. Manja. segði hann síðan. Við ødrum orðum, í framiíðini fær tú íkki loyvi til at ferðast einsamoll. Tú kemur at verða í fylgi við vinkonum tínum. bæði til og frá skula. Somuleið is má tú altíð vera í hóslagi við onnur. um tú fer út um kvøld- arnar. Er tú einsamøll við hús. verður tú at fáa trygd fyri, hvor bankar á dyrnar uttanfyri. áð- ur enn tú letur upp! Síðan snúði hann Bob. Og síðan er tað tú. Bob. Somuleiðis kemur á tær í fram tíðni at áliggja skylda, nevni- liga at verja. Manju. So væl hetta er gjørligt. Tú má ikki lata hana vera einsamalla heldur íkki á heimleiðini Hit House. Tygum kunnu kenna tyg- um tryggan. segði Bob. Eg skal verja dóttir tygara. Eg vóni. tit skilja viður- skifiini, helt Winter fram. Hvor g X V sær máti frå veit. kanska fer onki at henda kortini. Konska telist Magne Ákre mum terra, "ð beri hótta. og so kortini onki fremja (Framlhild)