leygardagur 17. november 1973síða 10

SÍÐA 10 SOSIALURIN NR. 69 17. NOVEMBER 1973 Fyri stuttum var danski forsætisráðharrin Anker Jørgensen á vitjunarferð í Sovjetsamveldinum. Myndin er tíkm tå Anker fer úr Moskva til Taskjent. BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen DA DDD PARTUR Yst tað, var hon vid hús. Hon | samt. Og áðrenn hon varnadist innar stovuna, rópti tað. stóð onkur aftan fyri hana! F rdi Mania ræð Pál pápi! Hon kulsað a 1 ki svar Ein kraftarmiki| maður Pi ik Mundi hann vera arbe ds- | herðabreiður brosaði I henn lan 6 noydd ut fara frå minum? Manja ropti aftur:|ara beiði og til hús fyr umleið Pápi, hvar ert tú? [AD VAR MAGNI AKRI hálvum tíma síðan. Hann heitt; Framvegis onki svar Fylt Manja var vorðin sum sten meg um at boða tær frá og | vð ræðuligari hugsan og kensl-| ur biðja teg koma tl hús beinan-| um ferðaðist hon á lítlu fótum Hon bert leit ræðslusligin at vegin únum kring húsið. Var hann|honum. Eygu hansara ferðaðust Manja for stórleypandi út úr | deydur? kring alt líkam hennara. Hann skúlagarð:nym. Hon hugsaði Men hann var ongastaðni. |hevdi besta hugn at fremja als ikk! um, hvussu tað sundi At enda hevði hon seg niður | okkurt. Helt Manja bera til, at faðir hennara hevði | á en stól i stovuni, men gjørd- SO, tú ert Manja sent boð eftir henni, meðan | ist brådliga ræðslusligin. Onkur | Hvat vilja tygum, spurdi hon var tl provtøku | var eftir henni! Aftur. Tað|hon Harímóii hugsaði hon um/vóru nú ldnir fleiri dagar, síð- Tú veit, hver eg eri? sjúkuna, faðirin hevði fingð,| an hon hevði borið hasar óndu | Jú. ta ålvarsomu sjúkuna. Ti álvars | kenslurnar. Tað fór henni kalt! ápi tín hevur sast tær liga sjúkur mundi hann vera | eftir bakinum. Ein óhugnalglfrá ollum um meg og um til- vorðin, tå boð vórðu send eftir | kvirra hevði yvirtak'ð í húsi-| veru mína, kki so? Okkur: henni. Manja rann. Hon var|num. Av sønnum óhugnalig. um, at eg eri óhugnaligur. rædd. Fyri bert fáum árum síð | an hevði hon mist móðir sina. | júst á sama hátt. | Ta ferðina vórðu esini boð | send eftir henni, meðan hon | var í skúla. Tá hon var komin til hús var móðirin nógv versn- | að. Hon var bliknad, og sonn kvirra var yvir andlit: hennara. | Nei, tað mátti 'kki endurta- | ka seg. So var hon einsamgli i| tí stóra heiminum!!! Manja hugsaði, og áðrenn hen varn- Hon rópti aftur: | Pápi, hvar ert tú. Eg má hjálpa. tær. | Brådfga hoyrdi hon onkran | órógva ta Óhugnaligu kvirruna Tað var durúrin uttar í urta- | garðin, sum hevdi seg aftur og | fram. Hvussu kundi tað bera | | til, at hasin dururin var opin Hann var jú altíð læstur. Løg- ið Síðani hoyrdi hon fótafet spakuliga. Tev nærkadust Al- | Kanska eisini okkurt um gent- ur. Javngamlar við teg? Og nú ert tú rædd? Eg eri kki rædd. Ikki tað? Hann fet nærri. So, Manja er rædd. Heldur ikk) fyri mær Tað frøir oyrað. Tú ert kanska fegin um at hitta meg? Eftir a! gekk eitt ikki hava hoyrt allar frásagnirnar Um tær seytjan ára gomlu!!! Eg skilf; ikki framsøgn lygara, Magne Ákr brosaði, og hevði seg nærri teirri ungu gentuni. Tú ert av sonnum verd at ynda, Manja. Hvørva tygum tað í stundini, rópi eg. Manja hevdi seg nøkur fet frá honum Grettir tú nakað, gerist eg vreiður. Skal eg gerast vredur? Hann fór yvir ímóti henni og brosaði framvegis. Men í eygum hansara hómað ist nakað ógvustgt. Samstund- is fekk andlit hansara deydligt dæmi V 0 kvirt | t ur. Allar frágrszið noar } nannin um nú h erum vvirtaki | } I [1 l k 1 I la Hon for rleypand oman móti hurðini fekk hana upp áðrenn hann var komin henn í nánd. Men brádliga kendi hon á herðum sínum hendur hans ara Sleppið mær! Ég Hvi ert tú rædd? Påpi tin er á lærda háskúlanum. Vit einsamøll Tygum mær Tu gert lítli devul. i væl gentur. stóðu. Hann man Cru eru óndur. Slepp- 0 móts ødu, lagi. Mær sum gera tín hóvar mot- flenti. Láturin gelti tey bardust í durinum Manja hugsaði alsamt. Meðan hon bard'st: Ég fari at vinna kortini. Magne Ákre ræta lagið var komin í Hann bar júsí somu kenslur. tá hann hevði havt »vidskift « við hinar ungu genturnar. Gentur sum Mania Gentur Betiy. Hann bar alsk til Fær vi vakt ar. At sammeta við blómur Tær nýttu onki fríðka sum teirra TU al Um) kki, og | | útsjóndina. Høvdu tað kki fyri | neyðini. Onki smyrsl, sum tær | gomlu kvinnurnar plagdu at | nýta. | Sum mamma hansara. Mam | ma hansara? Hann visti tað | kki sjálvur. Hon bar ið hvussu var orð fyri at vera mamma hansara. Manja, segði hann bråd- liga. Eg skal ikki gera tær nak að. Vit skulu bert práta Bert pråta? Var hann sinn/s- sjúkur?? Manja bert hugsaði lær flyggja, men eg vil bert práta. Betty og Rebekka Va h ? | Í n Mania SI t Í ikl kki rættsikta Tu skal kk fáa høvi at a tað, títt Kø havi sæð tey > onnur i Hit House. Muður hansara hevði seg fram við and liti hennara. Hann var utlugv- aður, helt Manja, sum royndi t gera seg leysan úr hesum innilæs á hvålvinum, Hann helt framvegis Fast. Jarnhórðu hendurnar Men brádliga var hon leys. Tað var eydnast henni. Manja rann frá honum. Hann iftanå. Tað cydnadst = honum bert at nema við hvørkrar henn ara. Manja helt á at renna. Samstundis rópti hon um hjálp. Men Ákr: var íkki longur eftir henn“. Hann varð sand- andi og brosaði: Ketan við gullhjartanum lá í hondum hansara. So mikið var cydnast honum við til akinum í áðni fevna hvørkrar henn- ara! at Og Manja var vorðin vitandi um, at gullhjarað hennara var havnað i versta fígg- | Ia hondum in sins! (Framhald)