fríggjadagur 7. desember 1973síða 14

SÍÐA 14 SOSIALURIN Almennir republikanskir fundir Republikanarar lata danska fólkatingsvalið ganga fram um tingarbeiði Reika landið runt og agiterað til danskt fólkatingsval Eru annars spakir og gera lítið um seg á hesum fundum Úr Fuglafirði hava vit frætt frá almenna fundi republikanska floksins månakvøldid, Sagt verð ur úr Fuglafirði at eini 80 fólk vóru á fundi. Republikansku valevnni vóru spøk og gjørdu lítið um seg verður sagt. Uppá spurningin um repubu kanski flokkurin við at stilla upp til fólkatingsvalið góðtekur ríkisfelagsskapn og heimastýris lógina, fingu fólk onki greitt svar. Petur Reinert, ið svara skuldi hesum spurningi, mól SKRIVSTOVUKVINNA Søkt verður eftir e ni skrivstovukvinnu til alt fyrifall- andi skrivstovuarbe Si so sum passan av telefon o.a. Vidkomandi skal helst hava kunnleika til mask'nskriv pÉ Data Jónas Bronxgøta 27 ing og bókhald. tlf. 1 1266 Eru týðuliga ávirkaðir Finnbogi Isaksen tosaði um, hvussu tjóðveldisflokkurin við politikki sínum hevur ávirkað h'nar flokkarnar á tingi til at fremja ymisk mål. Jú, gjvid er at onkur hevur latið seg åvirka, nú hesir menn, ið áður hava verið hart ímóti luttøku í don- skum fólkatingsvali, reka land- ið runt at agtera til danskt fólkatingsval og samstundis for- sóma arbeiði teir eru vald'r at gera á Føroya løgtingi. Víðari verður sagt úr Fugla- firði, at Erlendur Patursson segði, at øll vápn skulu nýtast. Hann nevndi at fólkatingið við sínum umboðum er eitt våpn, sum kann nýtast. Dróg fram úr søgun] um Sigmund og Trónda, at Sigmundur skifti svorð í hond síni. Jú, sanniliga er svø- rið skift hjá republikanska flokkinum og serstakliga hjá floksformanninum. Vilja lána atkveður Ove Mikkelsen heitt; á fólka- floksveljarar og segði, at tjóð- veldisflokkurin so ofta hevði lænt fålkaflokk num atkvødur. Bað nú fólkaflokkin bera lánið aftur og gjalda rentuna, við at lata tjóðveldisflokkinum nakr- ar atkvødur til hetta valið, Sum best ber til« Á tingi tykist tjóðveld sflokkur in at virka »sum best ber til. Á tingfund'; mikumorgunin kl. 10 var á skránni 1. viðgerð av uppskoti frá Finnboga Isaksen um keyp av olju. Uppskotsstillarn møtti íkki til tingfundin. Partamenn hans- ara bóðu ikki um orðð og on- ki uppskot kom fram um, hvat gerast skuldi við hetta uppskot. Onki uppskot um at koyra tað í nakra nevnd, onki uppskot um at beina tað til 2. viðgerð og tískil fall uppskotð burtur. 15. PARTUR — Halló, Manja. — Halló, Bob. Bob kom á vitjan seinnapart in, í góðum hýri. Hon hevð' skilt, at so var, tá hon hevdi hoyrt hann bríkslað. Súkkla hansara stóð uttan- fyri. — Bob, elskar tú meg? — Jú, mín vinur. Manja gjørdist ikki sørt bls-| in av, at hann skuldi viðganga (ad, uttan at hon skuld“ seta í verk tiltøk til tess. Bob var frå- líkur. Sum sól og summar. Tey kystu hvort annað. Bob helt um hana og hevði hana inn at sær. Harðliga. — Eg gerist betur vid fyr; hvønn dag, sum gongur. teg Manja var framvegis bilsin | av framsøgnum hansara. | Hoyr meg, sæði hann. Tað var í gjár, tú var álopn. Vælsignaða mín, sig mær frå | veruligu útsjónd hansara. Túl veit, hvussu hann er, Tað vildi | verið til gagns, ti eg saman við | vinmonnum mínum kundi júl sett í verk tiltøk. | Manja gav honum uncirtøku. | - Hann er umlei” ) åra| gamalur. Kraftarmik ]. Væl f holdum. Men tað, sum sermerk ir, er andlitsbragdið, tá hann brosar. — Tá hann brosar, skal hatta skiljast? — Bob! Tað er vist, at tað er brosið, sum eyðkennir hann. Og hví? Jú. Hann brosar altíð, tá hann ikki hevur tað fyri neyð- ini. — Í lagi. Eg skal minnast til hansara. — Bob. Tað er nakað, sum eg má siga tær. Hon hevði aðra hondina móti skjúrtu hans ara og hann læt hana ferðast har. — Pápi hevur sagt mær, at eg verði noydd at verða við í ferðalagi hansara tl Jútlands í hvussu umleið 14 dagar. Skilir tú. Hann skal kanna ymist, og hann ber ótía fyr, at okkurt skal henda, um eg verði einsa- moll. Bob nikkaði og tóktist skilja vdurskiftini, hóast hann betri hevd| hóvað, at hon varð eftir. ápi tín ger beint, Man- ja. Teir 14 dagarnir, talan er um, fara at vitja okkum seinni. Ber ongan ótta fyri (á. — Men Bob. Kann tú vera einsamallur so leingi? Hvat fer tú at taka tær fyri? Taka mær fyri? Púrt on- V Bert bíða. Men tú skal leika í Hit BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen House um kvøldarnar. Og... Hvussu við Lis, æ.laði hon at spyrja, men í somu løtu trein Winter innar í kamar hennara. — Eg haldi tað er beint, at iygum hava Manju við tygum til Jútlands, harra Winter, helt Bob. — Tað frøir meg, at tú sigur so, segði Winter, Vit fara at fáa okkum te. Tú kemur eisin', helt hann fram. Bob leit at Manju og bros- | aði. At henni la hóvaði skiln- aðin teirra millum, kom til sjón dar í andliisbragdi hennara. Bob beit merki í hetta og varnaðist samstundis, at okkurt av somu orsøk gjørdi seg gald- andi á varrum hennara. — Jú, takk, harra W nter. Eitt kvoldið seinni í vikuni k maði telefonin í húsum harra Winiers, Tey bæði, hann og Manja, vóru nærum liðug at gera seg út til ferð na í Jú landi. Winter var í ferð við at læsa ávísar dyr í húsunum, tá hann varð órógv aður og tók hornið av telefon- in. — Halló! Winter er her. — Nå, eg sklji, tygum skulu út á ferð, segði ein rødd. Tygum hav: óivað gjørt tygum út til ferð na, ikki hánislig | Tygum og líða dóttir tygara. — Nær halda tygum uppat at gera okkum ónáðir, spurdi Winter. Eg haldi uppat, tá... Røddn flenti. Tygum eru væl viandi um, nær eg fari at gev- ast við virksemi mínum. Manja er jú vorðin seytjan ára gomul, ikki so, harra Winter? — Tygum eru ikki rættsiktað ur, Ákre! Tygum eru... — Ikki minni rættsiktaður enn at eg hav; virðing fyri ung- fólkinum. Eg skuldi bert ringja og ynskja góða ferð. Og annars ynskja til lukku við dóttir tyg- ara. Tygum kunnu ikk! rýma undan lagnu tygara, Win“er, ea rættari, lagnu Manju. Hann flenti aftur. — Tað verður eins og eg skrivað; hina ferðina. Eg skal altíð verða efir tygum — og tygum vita hvussu. — Hvussu, meðni? — Tað er aðru ferð, tygum spyrja so. Tygum hava ringt minn). Eg skal síga tygum, nær eg haldi uppat við virksemi mín um. Tygum hava eina dóttr. Hon er føgur og fin. Ung, og óvitandi. Røddin fekk annað tosingar- lag: — Eg haldi uppat, tá dó't'r tygara ikki longur er... Tað er eins og tygum skriva um blóm urnar. Tær eru vakrar og fríð- | ar. Tá tær verða hentaðar, følna tær. Tá tær verða hentaðar... Winter ripadi hornið frå sær. Hann var vorðin bleikur og vre'ður. Ein æðr í andlit: hansara gjørdist sjónsk. Hann var vorð- in ávirkaður. — Pápi — tað var hann, kki so, spurdi Manja, ið kom stór- leypandi. - Ájú, tað var hann. Men iú fara vit. So finnur hann okk um neyvan. Og vónandi hand- tekur løgreglan hann. Eg verði noyddur at spa løgregluni frå hesum. — Påpi! Bilurin er komin. — Bíða. Eg må ringja til løg regluna. Eygu hansara ferðaðust á veggnum. Har hekk skamm- byrsan. Ikki sum í gomlum dog um, sæði onkur við hann. Men áðrenn hann fór úr ar- eiðsrúmi sínum, hevði hann byrsuna nur av vegginum. Patrónir lógu í skuffuni, undir skriviborðinum. Hann ballað' byrsuna inn og koyrdi hana i skjáttuna. Ákre mundi neyvan vera vit andi um, hvagar leið hansara og Manju gekk. Men kortini vist: hann, at tey skuldu á ferð. Hann var vorðin vitandi um tað av onkrar: orsøk. Hugsa sær, at hann kortin var vitandi um, hvagar tey fóru. Winter var ræddur. , Góði Bob! Vit eru nú komin til Jút- lands. Vit hava tilhald í lítlum gistingarhús. Mær leingist eftir tær, hóast tað er liðin bert ein dagur síðan vit fóru. Vit hava verið langan gonutúr í dag. Heiðin er fylt við tåmlelka- men kort'ni er hon stórfing n Vit fáa góðan mat á gistingar- hús num. Oli eru bid við okk- um. Vit hava gott útsýni. Skriva til mín, góðasti Bob. Sig mær frá, hvussu tú hevur tað. Ég elsk" teg. Elskar tú meg? Skriva til mín og sig mær tað. Kærastu heilsur Tin Manja. (Framhald)