mikudagur 12. desember 1973síða 4

MBA 4 Í utvarpsrødu síni Henriksen: segði Jona | Tú vilt kanska siga: Hvat hava vit føroyingar við danska fólka- tingsvalið at gera, val til ting í einum vðrum landi. Men hetta er einasta gongda leiðin so lein- | — stjornarvidurskfti = okkara ikki eru broyti. Nú hevur heimastýrislógin 25 ár á baki, henda av mØøtstødumonnum so háðaða og álopna lóg, enn royn ist hon væl, eisini hjá hesum so pr pe Jana Henriksen, skrivari. Tórshavn á Á | mu motstødumonnum, tá teir 49 ár. Bankakvinna í 17 ár --|ráða fyri borgum. frå 1950 til 1967. Skrivari í| Vit liva í eini tid, har ongin KFUK. Tórshavn, frá 1967 | kann steingja seg inni og hava | Býráðslimur í 4 ár frá 1. jan- | nóg mikið í sær sjálvum. Allur uar 1967 til 1972, tá hon ikki lat| heimurin kemur hvørjum ødr- seg stilla upp aftur jum við sum onganúð fyrr, og Valevni javnaðarfloksins í Sud-|ti hava viðurskiftini við aðrar | urstreymoyar valdømi til løgtings- | tjóðir ovurhonds stóran týdn- valini 1966 og 1970. | ing. Vit eru fáment og er tað Valevni til fólkatingsvalið 1971. | ógjórligt hjá okkum at hava Limur av blaðnevnd SOSIALS-| sendimenn í øllum londum. INS í 12 år, | Kanska kundi hetta verið SOSTALURIN hjálpt við einum slíkum stovni í Keypmannahavn, men hann vildi neyvan rokkið langt, har- afturímóti vilja umboð okkara í fólkatinginum vera á staðnum, har tingingarnar fara fram og avgerðirnar verða tiknar og eis int lættari kunnu teir koma í samband við sendimenn aðra- staðir frá. Eitt hevur eisini nógv at ai fólk hiðani eru við til samráðingarnar, Eisini megu vit ikki gloyma at vit. ið eru uttan fyri EF, fara nú at velja umboð til eit land, ið er innan- fyri. Tað vil aftur siga, at nógv ar broyiingar og nýggjar han- dilsavtalur megu fáast í lag. Av hesum sæst, at tað hevur stóran tydning hvørji umboð vii nú fáa á danating. Tað me- gu vera umboð, sum kunnu tala Føroya søk, tala soleiðis, at danir lurta og handla. Her hevur flokkur okkara verið heppin við teimum meonn um vit hava havt og hava. Altíð sigt id, — —eiiiiiieeeiieoenniennne! FØROYA KVINNUR: Vit taka medábyrgdina av almenna húsarhaldinum eldhugaðir fyri málum okkara, kanska kemur tað av at vit eru ein livandi flokkur. Flokkur in, sum hevjadi arbeiðsfólkið frá at verða stættarleyst við on- gum rættindum eins og trælir til ein stætt sum aðrir. Gjøgn- um hesi nógvu ár hevur verið strítt fyri hesum sama stætti, stig fyri stig er framgongd vun nin og ofia hevur stættin gold- ið dýrt, men enn er ikki rokkið á mál, langt frá, tó vit gevast ikki, men halda áfram FÆRØSK MARGARINE Vita VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT við | NR. 75 — 12. DESEMBER 1973 stríðnum. Vit eru flokkurin, ið kom við teimum nógvu socialu ábótunum. Vit gloymdu ikki tey, sum vegna sjúku ella miss av uppihaldara komu at liva á livsins skuggasíðu. Hesi vóru fyrr prísgivin næstingum og ná- búgvum, livdu av teirra góðsku. Tað ljóðar so vakurt, at menn- iskju vísa hjartalag og hjálp- sem; í slíkum føri, tó eitt vita vit, tað er altíð ólíka lættari at geva enn at vera tann parturm, (Framhald á 5. síðu.) No 1 FINT PRODUKT I TOC 0 TO OL LL 5%%%2299399 93939299 DS SS 9 SD LL ss i€. FARTUR |á verksmiðjun', og hitt í Hit | | House. Um kvøldarnar | Bob svaraði brævinum, hann, Umframt tað. hetta gav av | hevð. fagið. Hann helt ikki | sær. var hann noyddur at fáa | nógv um tey »Gøvusligu« oTð-| til vega pening á annan hátt, til| BERT SEYTJAN | Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen ——.. >> 000 202 20 OP 20% Manju, sum nú var so fjart frá honum. Men hvat var heta? Brádl'ga festi hann eygað á ljósglæmu undir einum av ini. Nei. honum hóvað ikki at | tess at hann kundi byrja lesnað | glugga: jøldunum! sýna fram kenslur sínar á slík-|n til heysar. Lesnaðin till Var hann farin skemur? Ella an hátt. | verkfrøding. Hann var noyvddur| var tað afturkast av ljósinum á Nakrar dagar seinni fekklat hava tilhald á sama stadi.|Hjosseyranum har skamt ifrå? hann aftur bræv frå henni. og|Sjálvt um hann kundi hugsad |! la mundu tey bæði, Manja segði hon honum frá, at hon|sær hugnaligar gongutårar sam/|9g fað.r hennara, vera aftur- hevði funnið e'na plantu við an við Manju um kvøldarnar í | komin. navninum Nitium Olaris | Jatlandi. | Hann læi upp grindna og Eg hav; ongantíð havt! Men kor:ini. helt Bob. Kort | træin innar i urtagarðin. stórvegis áhuga fyri plantu-!ini skuldi hon ikki halda, at| Let kannandi at: húsnum. fróði, men just í skrivandi| hon hevði hann fulllk »mul'ga. | Løgid. Tað fór honum brådliga stund er; eg kom/n eftir, at Slík | Hann taldist ikki myllum ognar | kal: eftir bakinum. Hann hugs- fróði veruliga cr áhugaverd.|þútir hennara, um tað var so,)að. Kundi tað vera hasin skrivaði Manja. hon helt. | Magne Akre sum hevði Oz vet tú, Bob? Eg hav | Nei hon skuldi trúgva umafi| frami nýtt innbrot til tess at funnið eina livandi Nt'um Ol-| ur. Íkoma eftir ávísari leidbeming Ett kvøldid, tå hann var líð, ugur at spæla i Hit House, og ars. Gullhjar.aO. Hvat er henda | blóman ikki vekur. Eg ynsk;, at | tú var her. So kundu vit havt| var á veg til hús, kom hann | hugnaligar samverur. Ég elsk |fram við húsunum, har Manja teg, Bob. Elskar tú meg somu- | búði. leiðis? Veruliga hevði hann ikk! fyri | Hví eru kvinnur altíð so hug | neyðini a ganga hesa teið na. | aðar at fåa júst hata at vita, | Men korúni. Tad sirmad. Luft | hugsað, Bob, eftir at hava [siO| in var vorðin ávirkað av til brævið. gróði, sum var í urtagarði Men hann viðg:kk. at mikil | harra Winters. | saknur var í Manju. Ham ken| Bob fór yvir mót: grindini tl| dj ser í einsemi. uragarðin og hevð, seg sú At hugsa sær. At on kundi| at henni. | sakna eina gentu so) nógv! Innanfyri var húsð, har hon Men hann var myddur at|búði. Hon, sum hann hevði hava vlhakl í sama staði, hann | vak sær. hevð gjørt higartil. Hann hevð Sannur tómleki. Órósv kom hugsaði um veruliga tvey størv. Annað varlá hann, tá hann at koma til Jútlands!!!??? Framvegis hoyrdist ljóð. Óljóð. Onkur fjaldi seg millum runn arnar. Nei, tað er bert hugflogið, sum ger seg galdandi, hugsaði Bob. onk rætis á herðunum og kannað meir. Brádl'ga var hann uttan vit! Ein knýttur nevi hevð. skuld- Hann var slígin. Andlit varð borað níður í ina. hanmra svørdin. Fit skepilsi av e'num manni har skjót at. Kannað lummar- g síggi beri yvir veruleik | an. Hann hevði ljóðfar sítt til| nar í buksum og jakka Bobs. Síðan flenti maðurin. Endiliga hevði hann funnið tað, hann so lengi hevdi leitað Bústaðin hjá Manju og harra Winter í Jútlandi. Hann las á pappírinum fleir. ferðir. Hevdi tað síðan aftur í lumman á jakka Bobs. Og hvarv! Osæddur kundi hann kanna hópin av kvinnum, ungum gent um. Sum angaðu av frískleika. Men tær vóru óvitandi. Ákre gjørdis! hugsa soleiðis. østur av at Tær ungu, væl angandi gent- urnar. AllastaOni vóru tær. Hann skuldi seta i verk tiltøk. Framvegis var hann østur. Hann andaði djúpt. Eins og eitt dýr. Har níðri var Manja. Dóttir ein mann, sum hevði vitnað í móti honum í rættarhølinum á sinni. Hon angaði av frískleika sum fáur. Beri seyijan ár. Em órerd blóma. Rebekka, Betty og síðan Manja. Tær báðar fyrru vóru somuleiðis seytjan ára gamlar. Hvi just seytjan? Magne Akre flenti sjålvan. Ein hevði fyri neydini at bera skjót at. Annars gjørdust tær ov gamlar! Blómurnar! Hann leit niður móti tilhalds- staði Manju. Hann hevð: annan av knýttu nevum sínum fram og lat hann upp. Har skygdi nakað. Tað var prýðilluvurin. Prýðilu urin hjá Manju. Akre fyri so iJøt upp móti månalysinum. Helt fyri: Í morgin! Síðan knýtti hann nevan av nýggjum. Påpi! Í dag er tað, Bob kemur higar at vitja, segðu Manja, meðan frøi lýsti av enni hennara. Vit kunnu fara jarnbreytastødina. Manja og harra Winter fóru niðan á til gongu. Teinurin niðan á jarnbreyiastóðina var umleið 3 km. Og har var Bob! Brosandt træn hann niður av trappuni á tokinum. Her eri eg. Takk fyri. at eg varð boðin. — Vælkomin, Bob! Bob fór yvir til Manju kysti hana á ennið. Íðin og barnseit kannaði hon plástrið, Bob hevði á pannuni. Hevdi eg ikki havt hárið til verju, hevði tað verið verri vorðið, segði Bob. Ja, tað kann tú frøast um, helt Winter. Kvoldið fyri høvdu Manja og » og Bob talað um tað, Bob hevði verið fyri. Samsundis heyði Winter kannað gjølla, um Ákre var har nærindis, men hevði ikki borið eygað við hann. Tey fóru til gongu og høvdu bert gingið skamma stund, tá ein løgreglubilur steðgaði teim- um. Harra Wimr, segði ein løgreglumadur, í ti, hann steig út úr bilinum, — Vit fingu at via á gist- ingarhus num, ai tygum vóru farin á jarnbreytastødina. Júst nú hava vi. fingið boð frá løg- regluni í Keypmannahavn, sum tygum óivað fara at fegnast um. Hvørji eru boð'ni? Ávísur maður er efiir tyg um og dóttir tygara, men hevur løgreglan í hvvuðsstaðnum sett í verk „ltok. Eg haldi, at tað gongur bert líti lata, so sprakl- ar maðurin í nót løgreglunnar. Eru tygum vísur í (í? Spurdi Winter. (Framhald)