fríggjadagur 21. desember 1973síða 10

SÍÐA 10 SOSTALURIN NR. 78 — 21. DESEMBER 1973 Grønlendsk: kann byrja i 1975 Fyrstu = oljuboringarnar við Grønland kunnu møgul'ga byr- ja í 1975. Um sutta tíð fer serstøk nevnd, sum síðan 1969 hevur arbeitt við málinum. at leggja fram álit. Fólkatingið skal viðgera álitið, men rokn- ast við, at tað fer at ganga eitt ár, áðrenn loyvi verða givin til oljuboringar — t.v.s. í 1975. Soleiðis sigur fyrrverandi grønlandsmålarådharrin, Knud Hertling, í viðtali vid danska blaðið Demokraten. Knud Hertling ivast, hvørt vinnan av råevnum fer at ger- ast ein framtíð fyr Grønland. Hann heldur, at tað er ov tidl- iga longu at taka avgerð um hetta. Fyrstu ferð í 1964 Fyrstu ferð talað varð um vin- nu úr grønlendsku undirgrund- ini var í 1964—65. Men áhug var so at síga eingin í fyrsta um fari. i sú KNUD HERTLING i — Sum fólkat ngslimur gjørdi eg tiltøk til tess at framskunda æilanirnar, sum nú tykjast fara at verða veruleiki, sigur Knud Heril ng. . Knud Hertling: Landsmenn mínir halda vissu vera fyri, at námsvinnan fer at fáa tydning fyr grøn- lendska búskapin. Men størsti áhugin er hjá teim feløgum, sum kanna møgul: karnar fyr al vinna av råevnum. Ávirkan á orkvút- flutningin Uppá spurningin, um grønlend- ska undirgrund'n fer at verða av týdningi fyri Danmark og hi- felagsmarknaðarlond mi, ni sig- 'uboringin ur fyrrverandi grønlandsmåla- ráðharrin, at hann vónar at so verður. — Grønlendingar skulu helst hava serstøk rættindi t1 oljuna, um hon er at finna. Tað er mín von, at tað finnast . sb stórar nøgdir, at Grønland veruliga kann fáa ávirkan á orkuútflut- ningin sum heild. Hetta vilja tey næstu fimm—tiggju árini vísa, sígur Knud Hertling í við tali við Demokraten. 17. PARTUR | Tey vóru boð'ni, eg skuldi bera | tygum, segði løgreglumadurin. | Løgreglusiødin i Keypmanna-| havn helt tað vera beinast, at | tygum eisin' gjørdust vitandi um heita. Talan er um ávísan bústað, har roknað verður við at Magne Akre verður handtik- in. Eg kann ikk: siga meiri. Mikla tøkk. Tað var vak- | urt av tygum at siga okkum frå hesum. | — Ongin orsøk, svaraði log-| reglumadur'n, sum setti kasjett-| in betur til rættis á høvdinum. - Tað var ikki meiri eg vil ynskja tygum og dóttir tygara góða ferð. Sama ynski er til| tann unga mannin undir liðini á tygum. | Túsund tøkk. | Løgreglubilur'n hvarv. | Tey vóru øll fegin Winter. Manja og Bob. Frø; lýsti av andlitum te'rra. Hann er ikki komin higar meðni. segð. Winter. Nei, hann staddur í | Keypmannahavn. Langt burturi. Har kann hann onki saka okk- um. Er tað ikki frålikt, páp:? er Vit fáa høvi at hugna okkum og halda frí, uttan at verða órógvað, helt Manja fyri. meðan | hon leit at Bob. Tað er frålikt. Pura Eg fór skeivur, meðni. Ikki ti, tað var nú bara gott. Tey ótu morgunmat á gísting arhúsinum. Véru lðug at fáa sær, tá Manja helt fyri: Pápi? Eg og Bob hava áhuga at fara ein túr. Eg fari | at vísa honum. hvar gullhjart- að veksur. Frálíkt hugskot! Eg skal kanna nakrar plantur. Farið tit bara en túr. Manja og Bob fóru avstað. haldandi hvert annað í hond- ina..., fegin um frítíðina, sum tey skuldu halda saman.... utt- an nakra órógv. Lendð, har Nitium olaris veksur. er nakað langi hiðani. | greiddi Marja frá. Eg skal vísa tær ávísa leið. so vit finna plantuna skjótari Tá tey høvdu gingið eina lotu, settust (ey, og Manja leit at vinmann' sínum — Hygg har. Hygg Bob. Mín V BL. | BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen kærleiksblóma. Gullhjartað mítt. Er hon ikki vekur? Hon hevði hendurnar frá | hvørjum vørum og tók eina líða, gula blómu upp í fangð. Nitíum olaris. mutladi | Bob fram fyri seg. Og hygg, Manja, heit hann fram. Hasar bláu blómurnar. Tær munnu | vita Månalys 5. Just so, teskaði Mania. | Á, Bob... | Icy høvdu seg um hveri ann það. Kystu hvort annað. Hugs- adu ikk. Gloynidu bert. Manja for á føtur. Hon flenti og seg- di: ( . BOB! Kom eftr mær og | tak meg. Um tú kann. Bob brosadi og rist; vid høv- | dinum. Síðan fór eis'ni hann á fótur og byrjað; at renna eftir henni. Manja var kvík á fótunum. og hverja ferðina, hann var um at fáa hana afiur, hevði kortini munn. Fey runnu langa leið. | Ansa brádliga. Ansa mær! Bob helt upp- renna, tær! rópti Manja lat at hon | — Hvønn ræðist tú? Manja flenti. I | Og sidan spældu tey aftur. | Sum hon tó kundi renna. Hon, | Manja. Tað fór ikki at vera | gamansleikur at ganga í hjún- | arlag við henni. Hugsaði Bob. Nærindis útjaðaranum fjaldi seg nakað. Vandmiklari enn nakað annað. Men óvilandi, sum hon var, helt Manja fram leið sína...! Um sama mundið steðgaði løgreglub Jur uttan fyrj gisting- arhúsið. har tey trý høvdu til- hald. Hvat á vási, spurdi Winter. | Tygum hava ef.ir ollum jat døma fingid skeivar upplýs ingar, sagði ein løgreglumadur. Seinastu bodini úr Keyp- mannahavn vilja vera við, at bústaðurin, har Ákre = ætlað st | verða tkin, onga tilveru hevur. er | Er bert nakað, brotsmaðurin | hevur funnið uppá! Hvar ci dé tr tygara, harra Winter? | Hon vinmaður henn- ara eru gongu.úr. svaraði Win- OZ Winter fram. Tygum verda helsi noydd Í ur at fara á leitingarferð eftir teimum. Alt kann jú henda. | Ja, svarað Winter kvik- liga. Hann, hasin . Akre, vil eisini gera roynd;, meðan vit | hava tilhald her. Í | "heidini her um leid'r, Men tå | ter rædslusligin. Tey eruj einsamøll. Eg hevd ikki givið teimum loyvi til tess, um eg| ikki var vtandi um, at Ákre var i Keypmannahavn, heli | Tiverri! Vit f ngu boð um, | | at okendur maður er sæddur á | | boðini komu úr Keypmanna- havn, hugsaði løgreglan ikki so gjølla um tey. Vit eru til reiðar beinanvegin. Segði løgreglumad urn. Ég fari at leita eftir dótt- Be nanvegin, Win- rini. ter. Winter mintist til gonguleið- ina. tey bæði ungfólk'ni ætladu at fara, og heli hann tí somu kós. segði Løgreglumenninir kendu seg illa í sambandi við munin á upplýsingunum, teir høvdu giv- ið Winter, Men tað gjørdist so onki við tað. Magne Ákre var framvegis leysur. Og ongin víst, hvar hann hevði tilhald. Av somu orsøk kundi eins væl hava tlhald nánd, sum aðrastaðni. hann her í Kom eftir stuttleik - aði Manja sær. Bob var nærum givn av mødi. Hann orkaði ikki longur. Halt nu uppat góðasta Manja, ropti hann. Men hon hoyrd ikki, og brádl'ga hvarv skóginum. Síðan hoyrdist legið ljóð. Bob, hoyrir tu meg. Kuk- kuk! Kuk-kuk! Bob byrjað: aftur at renna. Hann var vorðin leiddur av spælinum. Men korini rann hann. Uttan at vita hví!!! Manja, hvar er tå? Kom ti] sjóndar! Ég eri leiddur av mær, hann als hon i | spælinum. Hoyrir tú? Tøgn. Leing. Hann gjørdist ræddur. Ongar rørslur, Nakrastaðni. (Framhald)