fríggjadagur 4. januar 1974síða 10

SÍÐA 10 SOSIALURIN vóru skotin av ávikavist Dave|heimsins besti bakverji. Annars Wags.affe og John Richards. |verður Allan Clarke helst ikki vid í steypadystinum í morgin, + + av ti at hann fekk knæskada nyggjårsdag og varð borin út av. Annars frætt'st, at lan Storey- | vellinum, Moore, Manch. Uid., heur fing | ——KEAA—— ið tey ráð frá tí enska fóibólts- | NÓGV OLJA UNDIR felagsskapinum um at gevast| EYSTURSJÓNUM gna tann stóra beinskaðan | Reinsverkini í Lettlandi, Li- hann fekk í dysinum móti Ar-|tauen Og Hvítarusslandi fáa mi senal 6. januar síðsia ár. Moore | olju frá 7 boringum fram við varð keyptur frå Nott'ngham | baltisku strondini. Oljan er sera Forrest fyri 3,5 mill kr., tá lið- | re'n og hevur høgt brennivirði. ið flutt; niður í 2. deld. Hann Framhald frá 4. síðu. hevur United tikið — størstu åskodarafjøld at sær hesi bæði liðini hava havt higariil. Heima Liðið kom á odda í 20. min við Don G vens. Stan Bowles skor aði nakað fyri hálvleik, og sa- mi leikar; skjeyt endal'ga mál- ið miðskeiðs seinna hálvleik. Sheff Id— Chelsea 1-2 (1-2) Alan Woodward gjørdi hat- trick móti Southampton fyri jól, men í hesum dystinum gekst Sheffield verr', Tá lagt verður til merkis, at útiliðið hevur tapt allar sínar síðstu fýra dyst'r á rað, so var heita ein góður dyst har hann hevur ena fyritøku. Tommy Docherty, Manch. Utd. liðfyriskipari, tá hann hoyrdi ur fyri teir. Mál teirra vóru sko boð ni: »Vit óttaðust heita. Fót- tin av ávikav'st Steve Kember Mick Jones bóttsleikarar sum lan eru gull og John Hollins. verdir. Fyri allar Manch. Utd. vóru gjørd av MacDougall, sum | vidhaldsmenn senda vit eina West Ham—Norwich — 4-2(2-0) |skjeyt tvey móli gamla liði sín- | hjartans iøkk og ynskja honum „Hesin dystur gjørdist merk s- |um. Hann hevur skotið øll fýra | alt tað besta í framtíð ni.« verdur við tað, at: leikararnir, | málin“, sum Norwich hevur fin- Fyri Leeds viðhaldsmenn eru Hoskvøldid 10. januar: Graham Paddon og Ted Mac- |gid í teimum sidsiu trimum |góð tíðindi. Terry Cooper, sum Dougall, sum skiftu- 15 saman, | dystunum. vegna beinskaða ikk) hevur ver óskvoldið 17. + . komu at skjóta hver síni tvey ið við í samfull tvey ár, og John Hóskvøldi? - jnúar mál må terra gomlu liðfelog- | Wolves--Southampion 2-1(1-1) |ny Giles, sum varð skaddur áðr um. Fyri hejmalidid skutu Bob- Í hesum dystinum brendi|enn jól, koma við aftur um fjúr Fyrilestrarnir byrja kl. 20. by Gould, Trevor Brokking og |hvørt liðið eitt brotsspark. Mál | tan dagar. Cooper, sum heyð: Paddon tvey móti gamla liði |útíliðsins var skotið av Bob |fast pláss á tí enska landslið- sínum, meðan útilðsins mál |S.okes, meðan mál heimaliðsns Í num, verður roknaður sum Býarbygging í Norðurlond- um. Havnin — fyrr, nú og kom and, FRODSKAPARSETUR FØROYA NR. Í R 4. JANUAR 1974 Franskur banki i Moskva «Banque de Paris et des Pays- Bas« hevur opnað útbanka í din undir hesum tiltaki er, at síðan franska-sovjetska samar- beiðsavtalan kom í gildi, er sam bandið í handli og idnadi vorð- ið so nógv, at tørvur varð á er farin afur til Nottingham, Bs A—T—————NMN Almennir kvoldfyrilestrar BÝARSKIPAN Í januar heldur Gunnar Hoydal arkitektur hesar báð- ar fyrlestrarnar á Fróðska parsetrinum: Tey fóru tl gongu. og soleiðis troysta hana, men Manja bert hevði seg undan einum hverjum tltaki faðir sins. Bob var í villareiði. Andlits- ' bragd. hansara bar boð um hetta. Hann skilti als onki av ; vs , atburði hennara. Og hóast hann Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen royndi at koma á tal við hana, hevði hon seg undan hverja ferðina. Okkurt er hent. Hon er vorð- in skelkad av hendingini. Hugs aði Winter. Okkurt bylgd st i henni, heli hann. Og so var tað eisini júst sam) aburður sum ta ferðina. Tá Betty og... Winter Þar ótta fyri hesi hugs an. Nei, hann.. Hví sigur tå onki, Manja, søgdu Bob og Whnier við en munn. — Greið okkum frá hendingini. Kennir tú okkum ikk)? Påpi tín og so Bob??? E 19. PARTUR veru teirra eina stund, kend'st| Rópti Bob. Samstundis sum tað, sum ein dystarandi hevði|hann hevði hann harðliga til Ákre hevði fingið hendur á hen | tilveru samsiund s. viks. ni. Manja ropt! framvegis um Manja hugsað; um handrit |. Ákre var í eini fellu: Bert hjálp. Róp hennara góvu aftur- | faðir síns um blómurnar. Tað |stardi. Ræðslusligin. Smoykin. ljóð. | var eins og var hon mánalýsið,| Winter, ið hevði gingið i Sleppid mær. Latið mez|sum var í hornatøkum við hina | hølunum á Bob, var eisini kom fara! óndu; plantuna. in ti hjálpar. Hvi, stynjadi hann. —— Nú — Tú skilir væl, hví eg tert| Manja græt og illa ket. býðsi okkum 'høvi at fáa hugna- | kann elska tað unga lyndið.| Hevur hennara var borað liga lotu saman Vit eru bert | Tad lyndið, sum aldri er nomið | niður í tað bleyta lendid. Vardi| Men Manja tóktist ikki bera tveyein I. við áður. tað við ørmum sínum. kenslu á teir. Sambært fram- Sleppið mær, rópti hon aft | Nei, svaraði hon kvikliga.| Stutt eft) hoyrdist hunda-| haldandi a:burð hennara. ur. Eg hati tygum!!! Manja rópti alt, hon var|goyggj. Eftr at hava gingið eina lotu, — Vit bæði skulu bert tala| ment. Og Ákre gjørdist hela- Hvussu við Ákre, spurdi | varð semja fingin um at boð- saman. Ena stund. villur. Í somu siund. Bob. senda sjukabili, so Manja kundi Hann tók um miðju henn a Hann skræddi kjólan, ið fjal Ber ongan ótta. Løgreglan | koma undir læknahond. og helt fram: |di unga likam hennara, burtur. | er í nánd. Loógregiuhundarn r goydu Eg ynski bert at greiða tær | Síðan læt hann hendur sínar| Teir hoyktu seg ndur yvir ta framveg's. Men brådliga gjørd- frå øllum ti, sum særir meg. | ferðast á Í kami hennara, Eym- | ungu gentuna. ist tøgn. Sama var galdandi fyri all- | liga. — Manja, elskaða Manja, Fullkomulig tøgn. ar har men tær vildu ikki Nei, nei... Hon græt. segði Bob. | Ein løerselumadur breyt kvirr lurka eftir mær og so gjørdist | Latið meg sleppa burtur hiða- Hon vendi sær frá honum. una. Hann kund: ikk; bara sær. eg vreiður, ja, so vreiður, at tað | ni. Manja, segði Winier. Teir eru komn'r fram á ávirkaði sjón mína. Ell nor!!! Gjørd; hann tær nakað. Svara | hann! Men tú skjir meg, Manja, Ellinor. Hvat var tað, hann|mær. Gjørd; hann tær nakað? En annar løgreglumaður fór ikki satt? Tú hevur sæð meg | segði? — Tað veit eg ikki, svaraði | beinan vegin til gongu. áður. Vit kenna hvort annað.| Ellinor! Ellinor! Elskaða mín. | hon syrgin. Manja gjørdi onga mótstøðu, Tu vil fegin lurta efir mær, )Tú veit, hvussu viðursk ftini Winter og Bob stardu at!iå hon gjørd st vitandi um, at kki so? lagaðu seg, tá eg var ungur. Tú, hvørjum ødrum. hon skuldi koma undir lækna- Manja leit rædslusligin i and | sum er einasta menniskjað, ið| Síðan komu fyrs.u løgreglu- | hond. lit hansara. Tað var eins og|skilir meg. | menn'nir til sjóndar. Hundarnir Men sjukabllurn var neyvan gjørdist andit ræðuleikakend- Manja helt fram at dystast| høvdu fingið loyvi til sjálvir at, komvn langa leið, áður enn en ari, tå hann talaði móti honum. Í seta síni tiltøk í verk mótvegis | løgreglumadur stynjand; boðaði Brádliga festi hon eygað á| Í somu stund kom Bob und-| Ákre. Teir goydu alsamt. frå, at ein annar sjukabilur var nakað, id skyzdi á handlið hans | an heygnum, har leikur fór| Manja tóktst ikki vera skadd | fyr neyð'ni. ara. Tað var prýðiluíur henn-| fram. Hann var komin á réítu| á nakran hátt. Var vorðin Tad var Ákre, ið var komin ara. Sum hon hevði fing 0: frá | rékina. Hevð' fylgt rópum | menslað eitt sindur. álvarsliga il skaða. Bob. Manju | Góðasta Manja. Eftr at legregluhundarnir Hóast tøgn valdaði yvir sam- | Far burtur, tílí Ódýr Winter royndi at fevna hana|høvdu . funnið hann, byrjaði í hann at gera mótstøðu, sum bert gjørdi it verri. Løgreglumadurin tók fram ei.t lummaklædi, fylt við lutum, Ákre hevði havt uppi á sær. Millum lutirnar var ein prýði- lutur. Hann var eyðkendur. — Prýðiluvurin er ogn Manju, segði Bob, ið hevði fingið á- heitan frå Winter um ikki at koma til sjúkahúsið fyribils. Eg hav; sjálvur latið henni hann, legði hann afturat. — So verður tú noyddur at fáa lutin aftur og lata Manju hann í hendur seinni, helt løg- rgiumadurin. — Annars, en sora vakur lu.ur, legði løgreglu- maðurin aftrat. Bob sæti seg í løgreglubiln. Hann hugsaði. Hvussu man atturdur Manju vera nú? Fram veg.s sum áður? Tað var eins og høvdu tey aldr' hitst áður. Sum vóru iey púra fremmand fyri hverjum øðrum! Bob var komin til keypstað- arsjúkrahúsið. Har hit; hann Win er. Hann var syrgin á at líta. Bob fór yvir mót“ sæti hansara og sýndi honum prýðilutin. Eg eri so ræddur, Bob, sæð, Winter. — Ræddur fyri úrsiitinum av sjukalezu Manju. Hon verður ivaleysi fegin at síggja prýðilutm, legði hann aftrat. — Hvussu er t,0a hennara, spurdi Bob. Læknin sigur, at Manja er vorðin skelkað, men at hon fer at koma seg. En sjúkasys.ir kom gangandi efir gongini. Eru tygum Winter, spurdi hon Ju, so er. Tygum kunnu fara innar i stovuna, har dóttir tygara ligg- ur. Men verði bert lí;:la stund, segði sjúkasysturin. Fokk fyri, svaraði Winter. Latum okkum fara, Bob. (Framhald)