fríggjadagur 11. januar 1974síða 10

SÍÐA 10 Fe Enska fóthóltskappingin Leygardagur 5. jan. 1974: Aston Villa-—Chester 3-1 Birmngham—Cardiff 5-2 Bristol C.—Hull 1-1 Chelsea—Q.P.R. 0-C Carlisle—Sunderland 0-C Chrystal P.—Wrexhma 0-2 Derby—Boston 0-0 Everton —Blackburn 3-( Fulham— Preston 1-0 Grantham—Middelsborough 0-2 Grimsby—Burnley 0-2 Ipswich—Sheff eld U. 3-2 Leicester—Spurs 1-0 Liverpool-—Doncaster 2-2 Manchester U.—Plymouth 1-0 Milwall—Scunthorpel 1-1 Newcastle —Hendon 1-1 Norwich-—Arsenal Orient — Bournemouth Oxford—Manchester C Peterborough —Southend Portsmouth—Swindon Port Vale—Luton Sheffield W.—Coventry Southampton —Blackpool W.B.A.—Notts County West Ham—Hereford Wolves—Leeds Sunnudagur 6. jan.: Bolton —Stoke Bradford C.—Alvechurch Cambridge—Oldham Nottingham F.—Bristol R. Týsdagur 8. jan.: Coveniry—Sheffield W 3-1 alt tilfar til Tlf. 1 1071 . Tórshavn Happadråttarselja ri Frå 1. januar 1974 er frå Amanda Jacobsen, Niels Finsensgøta 35, i Havn, sett sum happadráttarseljari. Føroya landsst: (Happadråtturin) FÆRØSK MARGARINE Vita VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT Vit hava altíð á goymslu ri, 10. januar. SOSIALURIN 1974 11. JANUAR Doncaster—L'verpool 0-2 | Hull— Bristol 0-1 Oldham—Cambridge 3-3 Scunthorpe—Milwall 1-0 blikksmíð sanitet hitaverk ventilatión AM KAN Verður sent um alt landið Tlf. 117 43 So fært tú meira at No 1 FINT PRODUKT VÅRSKEIDID BYRJAR 14. FEBRUAR Háskúlin í Havn bjóðar ungum og tilkomnum føroyingum — kvinnum og monnum — til lærurík og minnilig skeið. Vit hava fjølbroytt og viðkomandi tilfar, ið ber boð til oll ung. Tú kanst ringja beinan vegin ella skriva til . Føroya Fólkaháskúla 3800 Tórshavn Studningur verður veittur. Umsóknarbloð fært tú á háskúlanum. vita. 20. PARTUR Sjukasysturin vísti teimum inn-| ar í sjúkastovuna, har Manja | lå. * Hon lå i songni. Stardi bert at teimum, tá teir komu innar Eygnabrá hennara var at skilja, so, at Bob og Winter vóru sekir | í ollum ti, hent var henn Manja! Teir høvdu g fram við stovumúrinum, fóru síðan yvir Men hon hvorki | seg mot: songin så ella hoyrdi teir bådar Bob rætti henni hond sina Manja, segð. hann blid liga. Hygg. Her er prýðiluturin tin. Gullhjartað. Ger so væl Teir hildu, at hon fór at. taka í móti lutnum og soleiðis ger- | heldur ast fegin, men tað varð tvørturi móti Hon hevði seg rædd á at líta. Eyguni bóru boð um hetia. Tey vuksu Nei, ne, rópti Burtur við honum Eg skilji ikki, Manja Bob let óvitandi at henni Burtur við honum, rópti undan og val alsamt hon, BERT SEYTJAN Johnsigurd Johannesen týddi eftir Evu Steen hon. Lat hann hvørva úr eyg | sjón minari, skilja tit, helt hon | fram. Pápi, stórgræt Manja. Hjálp mær! Manja, spurdi Bob. Hvat bagjr tær? Hvat havi eg gjørt tær? Far burtur! Burtur!!! Bob var enn meiri óvitandi Hvat hevði hann gjørt? Ein sjúkasystir og ein lækni, sum høvdu hoyrt rópini frá Manju, trinu innar í sjúkastov- una. Hvat er á vási, spurd læknin Winter svaraði: Ég beri ótta fyri, at Man- | ja er vorðin skelkað á ávísan hátt. Er vorðn skelkað av has- | um prýðilutinum. Orsaka, sigi tað, Bob. Hverjum prýðiluti, spurd' læknin. Manja stórgræt framvegis. Fjaldi andlit sitt í ormum fad sins eg Hasin prydiluturin, tók {læknin afturíaftur, eftir at hann var vorðin kunnigur, | broytt. skelkað, Hon er vorðin nú ynskir hon ongi við mannfólk. Sama er galdand; fyri meg. Hugsaði Bob. Nýggjur dagur reis úr eystr". Nú var longu miðdagur. Bob og Winter gjørdu seg út at fara at vitja Manju. Á veg- num gingu teir fram vð eini sølubud, ið m.a. seldi blød Yvirskriftirnar í blødunum i dag mundu vera ógvusligar, hugsaðu teir. Og so var. Teir keyptu blødin| og kagaðu í tey. Bob var um at gerast heila- Fg haldi, tað var ikki | Villur av øllum ti, blødini skriv- beint at visa Manju lutin. So-|20u und'r yvirskriftunum. leiðis sum vidurskiftin laga seg Sum id: UNG GENTA í løtuni. T't skilja. Men tað | NE YÐTIKIN, BROTSMAD- kundu tit, ella rættari, hasin un-| UR GEVUR UNGARI GEN- | gi maðurin kki vera vitandi| TU RINGA VIDFERD o.s.fr. um frammanundan. Handa mær| At enda gjørdist hann vreið- lutin fyribils, segði lækn'n. Bob royndi fleir, tiltok tess at koma í samband Manju, men til fánýtis. | ur: til Alt er lygn, sum blødini við | skriva. Osonn tíðndi. Bloðini Hon | áttu at havt størr; kunnleika til | bert styðjaði seg tll faðir sin við | málið, áður enn tey skrivaðu ymiskum bønum. | um tad, helt hann. Løtu seinni gjørdi Winter tek | Tid n rennur frå okkum, n til Bob, at hann skuldi fara | segði Winter. Vit verða til gistingarhúsið. | noyddir at skunda okkum. Manja varð løgd til rættis í song ni, og brådliga var hon í | føstum svøvni. Á sjúkahúsinum fingu ter | bod um liviháttin hjá Manju. | Dóttir tygara hevur verð Fad var ongin rogv í sinni|i miklari órógy seinas:u nátt- Bobs. Um nåttina lá hann ílina, segði sjúkasysuurn, sum andvekri og let sg í kring í| teir á fyrsta sinni talaðu við í sovikamari sínum. Var í villa-| gjár reiði. Maja, sum tókt'st bera | so stóran alsk til hansara, var| una, og Manja tóktisi vera feg- Fullkomuliga. Hvat | in um komu teirra. Hon hevði hevði hann gjørt henni. beinan vegin armar sínar móti Bob set, sær sjálvum hópin | faðirinum, og segði: | : skelkað, segði Teir trinu innar í sjúkastov- | av spurningum um sama evni.' Pápi! Men henn} hóvaði illa komu vidsk fti | Bobs og hevði seg undan. Pápi. Sig við hann, at hann skal fara — Skilir tú Manja, hatta er Bob, segð, Win'er. - Sig við hann, at hann eig- ur at fara út hidani, segði Man ja og Storgræt. Bob gjørd st i stundini kunn- igur við vidurskiftini og fór uit ar. Í somu lóu kom læknm, hann hevði talað vid í gjár, mó- ti honum. Harra lækni. Sigið mær, hvat er hent henm. Eg skilji onki av hesum ollum. Við eitt er hon rædd fyri mær. Heldur meg vera eit ódýr. Hon er gena mín. Vit hava tor kens! ur til hvort annað langt tíðar- skeið. Vit eru nærum trúlovað, og brådliga ber hon ha'ar til mín. Hvussu ber heta til??? Hon er vorðin álvarsliga læknin brosandi. Í sambandi vð slíkt kann alt ávanligt henda. Eisini slíkt, sum ongan tydning hevur Sklja tygum. Manja gonta min. Lat meg greida tær frå. Læknin var hugsunarsamur. Tað, sum er hent henni, er tað, at hon er vorð'n ein onnur. Í løtun; er bert lítil partur efir av veruligu og rættvorðnu kensl er um hennara. Hin parturin, genta tin, sum tú græðir frá, hevur onga tilveru í løtuni. Og tað kemur at ganga rúm tíð, áður enn hon fær til- veru sína aftur, helti læknin fram. (Framhald.)