leygardagur 7. desember 1974síða 10

Síða 10 mínir ferðafelagar stuttleikaðu sær ófert. Einar og Tórur dansaðu hvenn dans, ja, sjálvt Betta og Ennelena vóru altíð á gólvinum. Vit vóru við hús kl. 1, 18/8. Í dag skulu vit fara heim við »Heklu«. »Hekla« skuldi fara heim kl. 18, og vit høvdu gjørt av at fara oman í góðari tíð. Ingibjørt koyrdi okkum oman við bili sínum, bróðir Jónasar var bil- forari. Maja, Jógvan og Tórur vóru komin oman, men av tí, at vit sluppu ikki gjøgnum tollin fyrr enn millum kl. 17 og 18, og klokkan var ikki meir enn 16, fóru Tórur, Jógvan og eg ein túr niðan í býin, meðan Maja og Betta fóru við Ingibjort á Bessastaðir. Tær vóru tey ein- astu av okkum, sum vóru har. Kl. 17 vóru vit aftur á kaiini, har var fólk komið at siga okkum farvæl. M. a. var Johan komin úr Grindavík, og av ferðafelogum okkara frá »Esju«, sóu vit Andres Wendel og Vigfus Ingvardsson, tveir eina- standandi dámligir menn. Tórur segði, at Vigfus Ingvardsson líktist Krustjev, eg dugi ikki at siga, um hetta er so, men eg veit, at er Krustjev so dámligur maður sum Vigfus Ingvardsson, so er hann ein dámligur maður. Vit søgdu farvæl til Ingibjorg og Johan og takkaðu fyri alt gott, vit søgdu farvæl til øll, sum vit kendu og fóru umborð á sosialurin Ferðafelagarnir á bryggjuni í Reykjavík, áðrenn farið varð um borð á »Heklu« til heimferðar »Heklu«, og kl. 18 legði »Hekla« frá bryggjuni. Vit vóru nú á heimleið. Higartil hevði ferðin roynst av tí besta. Um kveldið spældu vit >grev- jass<, Einar og Tórur taptu tólv. 19/8. Umborð á »Heklu« er ófert av fólki, ein hópur av týsk- arum, kvinnum og monnum, sum rættuliga gjørdu sær til góða. Veðrið er heldur ófýsið, men hýrurin er góður, tí nú eru vit á heimleið móti teimum smáu klettunum her úti í Atlantshavi. 12. PARTUR. — Tað ber bókin progv um. Eg haldi, at eg havi nógmikið av prógvum til taks til tess at kunna reisa ákæru, sjálvt um ur tygum vísa teimum aftur. skeggið var sitt og svart Harumframt, harra Holmes havi eg fingið hendur á min mann. Men um eg må spyrja, skirvisligum vakstrarlag. Hann var hansara var Hugh Pattins. Eisini hann fekk boð um at bíða. Tann triði maðurin var øgilig- Nr. 71 — 7. december 1974 Livimátin hjá nógvum er so sum so, av okkum ferðafelogun- um vóru bert Einar og eg á fótum, men hjá týskarunum tykist ikki at bila. Til máltíð- irnar er heldur tunligt við borðini. Atlantshavið hevur hug at vísa sína megi, ættin er land- synningur — beint á gronina — men summar er, so hetta skvatlið man ikki fara at vera drúgt. Umborð á »Heklu« var ófert at vera. Uppi í roykingarhøllini nærum skallutur. Navn á at lita. Var førligur. Og Eyguni vóru sum tvær kúlur undir svertum brúm Hann heilsaði, meðan hann spældi við móti borðinum og tók ein penn í aðra hondina. Holmes hevði. seg spakuliga móti aðrari elsl hansara og legði báðar hendurnar um hálsin á tí fremmanda hann Síðani hoyrdi eg ein brest 1 golvid og eitt øgiligt rop var »barr«, og har var alt møguligt at fáa, lika frå svåvul- pinnum til John Walker whisky, cognac, vermouth og akvavit, men tibetur eingin svartideydi. Hesir fittu barrstólarnir, sum í dag í einsemi so kaldir hava litið út yvir tóma hell, eru nú í besta hýri (kl. 20.30), tí nú verða teir flogaðir av breiðum, týskum kvinnurumpum. Týskarar vilja hava »lebensraum«. Allastaðni umborð á »Heklu« vóru teir at síggja; teir lógu á dúrkinum í gongjum. Allastaðni, hvar ein gekk, ella av óvart kom, vóru týskarar at síggja. Tað hevur verið heldur rullut, men týskararnir hava verið til hverja máltíð, teir roynast bara væl í óveðri. Kl. 22 var veðrið eitt sindur betri. Konurnar lógu enn í koyggjunum, og har livdu tær bara væl. 20/8 kl. 10 vóru vit á Havnini, og har lá »Smiril«, sum Betta og eg fóru suður við kl. 11. Vit vóru á Vági kl. 16. Ein frálíka góð ferð var at enda, men vit vóru glað at vera heim aftur komin. Endi Dýrhólaey Tað er nógmikið, segði hvar er so tygara maður? Eg rokni við, at hann er uttari á trappuni, segði Holmes álvarsamur, Eg haldi, Watson, at tú ger beint at leggja skammbyrsuna so tilrættis, at tú kann fáa hendur á hana í skundi Holmes fór á føtur og legði ein ppirslepa, sum var áskrivað tk ur, á borðið Nú er alt tilreiðar, segði hann Grovmæltir menn hoyrdust uttanfyri Frú Hudson kom innar í stovuna og segði frá, at triggir mans spurdu eftir Basil, Kapteyni Ger so væl og lat teir koma inner, segði Holmes Tann fyrsti, sum kom innar, Johnsigurd Johannest var ein reydhærdur madur vid ty hvitum skeggi Holmes tok eitt bræv eftir sir Arthur Conán lummannum Navn tygara, spurdi hann James Lancaster Tað var spell, harra Lancaster, men skipið er full mannað Farið innar í hatta rúmið og orsakið meg samstundis, bað Holmes Pann næsti var ein maður við húgvuna í hondini Navn tygara, spurdi Hol mes Patrick Cairns Veidimadur? Ja Frå Dundee, haldi eg meg duga at meta? Ja Eru tygum tilreiðar at fara við einum kanningarskipi? Jú Hvussu nógva len krevja tygum? Átta pund um mánaðin Kunnu tygum fara beina vegin? Pad ber mær til at fara, so skjótt eg havi fingið viðforið Hava tygum nøkur pappir at visa mær? Jú, eg havi Patrick Cairns tók við neva num niður í lumman og sýndi Holmes ein hóp av skitnum og illa farnum pappirum Holmes leit leysliga at teimum og gav ti fremmanda tey aftur Fygum eru maðurin, sum eg havi brúk fyri, segði hann Sáttmálin liggur her á borðinum og kann undirskrivast beinan vegin, um tygum vilja Sjómaðurin gekk nekur fet Í somu letu bóltaðust Holmes og sjómaðurin á gólvinum. Og tunaðu Fann fremmandi var tann sterkari, og hevði eg ikki sett byrsumúlan fyri andlit hansara, hevði hann ivaleyst sligið Hol mes so illa, at hann hevði fingijð mein Men nu hansara viknadi motstøda Holmes kom aftur å føtur, og vit bundu tann fremmanda Eg må bida tygum hald meg til góðar, harra Hopkins, segði Sherlock Holmes Eg beri otta fyri, at morgunmatur tygara er kólnaður. Men hóast tað. haldi eg, at tygum eiga at vare fegin um endan á hesum sø tvorliga mali Stanley Hopkins var málley Sur, Eg veit ikki, hvat eg skal siga, stakk fram úr honum, og Nústaðni skilji eg, at tygum eru lærarin og eg næmengurin, Sjálvt um eg havi hann rodnaði sæð allan tilburðin, veit eg als ikki, hvussu tygum bóru tygum at, ella hvønn tydning hesin atburður tygara hevur Framhald