leygardagur 21. februar 1976síða 9

LA Í SL Vi Fr % Hf Pr, GLAN (/ M Í I ltr: Feb, Íó, ÉT Hf la [MG ÁA , ri , , LP YWj Bla 1 Í pe, 27 Í 78, la Br (/ IV P Úfa Ll 7 7 UD IM pt 777 4 til BAS NS S N SSR NO + NN ENN SEK SNS N NN SN SN N NN NN NN NNNNS NN NN SY W AV | Á m (/ fj pr MR 77 æ/// Mi 18 Í ll ll 2 4/7 I HM yry D> da 7 / VM Tá fia sá tann stora svarta frensin fara framvið henni og ikki so mikið sum hugdi til viks, vendi hon sær á og tørnadi inn til Tobias, ið beint tá var komin undan fjaðrunum, men sum ikki hevði fingið eygu enn, og segði við hann, at sá hon aftur hetta svarta skepilsið fyri eygum sin um, skuldi ikki vera lukkuligt fyri frensin, og Tobias, ið hvønn morgum mátti reinsa sær eyguni við balsam, hevði ikki meira enn opnað eygnalokini, tá hann fekk eyga á frensin, ið spakuliga fór yvir um vegin, og hevði halan upp í loft eins og veittraði hann til hansara Hetta var ein dagin í mars, og sólin sást koma undan Bøll- heyggi og sendi sinar geislar beint inn gjøgnum køksvind eygað, at Tobias hevði gjørt seg til at fara oman í kjallaran, ti Fia hevði hoyrt ein so undaligan gang. Alt í einum, hann trein inn um kjallaragáttina, sá hann ein svartan bul fara sníkjandi mill- um básarnar og hoyrdi so eina spann detta onkustaðni við vaskið. Hann foldi seg fram at hesum og spýtti so beint fram í myrkrið, og tá kendi hann vindin frá onkrum, ið fór millum beinini, men var ov seinur og datt eftir rommum, ið ti hann sá á frensin, sum sat í ljósglæmuni, ið sneggliga legði seg sum ein rond eftir moldgólvinum. Hesa ferð helt hann seg hava fingið frensin, men gakk, í ti hann skuldi reinsa seg, streyk frensur in framvið honum og hvarv inn imillum spannir, leypar, seldúk ar, stampar og hudaskogvarnar ið logu sum dumba á gólvinum Nú er hann í kjallaranum helt hann við Fiu, tá hann var komin ikk í køkin. Fia, ið sat á bonkinum og tåradi, reisti seg og helt seg síggja fimmhundrað svartar frensar inni í kokinum og slepti sær tí oman í stovuna, har myndin hekk av Mottu, gomlu kettuni, ið var kritað hvít eins og kavin, ið legði seg inni á sovikamarinum, tá vindurin lá á tann bógvin. Hon klappaði Mottu, tók so myndina niður og fór innar aftur í køkin og skuldi visa Tobias hana, men tá var eingin Tobias at siggja, og hon hoyrdi onkran skava uppi á loftinum, so helst var hann farin eftir býrsuni, ið hevði ligið á ovasta lofti i so nógv åramål, sum talið av glerpipum ið hingu undir útavhanginum, tá útnyrð ingurnorðan hevði ligið í seks vikur Eg havi funnið Grím. segði Tobias, tá hann stóð á koksgól inum og klappaði býrsuni, ið hann helt í vinstru hond, meðan høgra kýndi Grími oman eftir hálsinum og síðan skeftinum Ég rædist, helt Fia og stilladi seg tætt upp at veggin- um Hevur tu ikki sæd meg i vási fyrr, so skal tað vera nu, segði Tobias og helt dyr oman í kjallaran. og sparkaði so hart til sosialurin steinin ið stakk hálvur úr tuninum, at ovasta lagið flos naði uttanav honum. og stevndi síðan beint á dyrnar, inn kjallaran aftur. og hesaferð var } ikki lukkuligt, ti nú var byrsan lodd, og hann helt henni. sum ta ferðina tarvurin hjá Hjalta var skotin undir håtidarhaldinum uppi á Bø, tá sonur bøndan: giftist við dóttir hansara, Ninu Hann stóð stillur eina løtu, og gekk síðan spakuliga, heilt spak uliga so hvørki frensurin ella torvatrøllini hoyrdu hann, og tá hann kom yvir til båsin, har staðið + fyri, loysti hann fyrsta veðragjólingurin = hevði veturin skotið av, og hovrdi at kúlurnar rendu beint í botnin á grytuni hjá Fiu, fóru so vidari til tær et enda stóðu fastar í grótveggin um. Hann hoyrdi at ein teirra datt niður aftur, ti tá hoyrdi hann frensin fara stillisliga krup andi á øllum fýra framvið veggi- num og koma undir grýtuna hjá Fiu. Ta Fia hoyrdi hetta, tram paði hon so fast í gólvið, at Tobias var blindaður av ellum støvinum, ið feyk um eyguni, og ti var henda hansara fyrsta veiðuferð av ongum. Og Fia lovadi honum putursukur upp å brevå, um hann ikki fekk enda å fernsinum innan eitt samdøgur Um náttina. tå friður var komin á ell smákykt, og allar hurðar vóru afturlatnar, ja sjálvt spiskamarskhurdin, læt hann seg í buksurnar og fór stillisliga út í køki. og oysti ein fulla lúkuna av keldum vatni oman yvir seg, so at hver sprunga á andliti hansara opnaði seg. Hann taldi fjaðrarnar, ið hingu á vegginum, og í nátt vóru fimn. komnar aftrat, so enn vøru vonir um at faa aftur opna eygnalokini og fylla eygini vid balsam, áðrenn han læt seg i troyggjuna ið hekk á snórinum uppi yvir komfýrinum. Í nátt var troyggj an so køld, at allur hárbotnurin trekti seg saman og nøsin føldis kold og var allreyð at visa seg Tað var eins og kendi hann tann islendska vestanvindin harðliga kina vangunum, tá hann fyrst á morgni stakk hevdið upp úr lugarskappanum og strekti og hvepti seg. eins og skarvur, ið sær okkurt fara svimjandi undir vatnskorpuni, men troystar sær ikki at leypa á bláman, hann stóð eina løgu mitt á golvinum og vendi sær í allar ættir, áðrenn hann hálvdi ein hálvan litur av mjólk niður á fastandi hjartað og tá var tað. at hann hoyrdi frensin ganga í kjallaranum, og skundaþi hann sær tí at fáa sær posan og ein gassa ur torvkassa num og helt hesum eina letu í hondini, áðrenn hann snikti seg á dyr Få Tobias var komin mið skeiðis á gólvinum, var tað ikki meira enn hann feldi knøini so skjótt hevbi hann øllum fýra, lógvarnir vóru eisini eymir og okkurt dreippaði úr grulvad á nøsini fyri hvert hopp hann gjørdi fram, og gassin, ið hekk um miðu hansara. slóð í takt inn móti síðuni, so hann nóg illa tekk andað. Í myrkrinum, tætt inni vid veggin, fekk hann eyga á tvey skinandi eygu. og ådrenn hann visti av, stóð hann uppi og skuldi senda gassan har hann så evguni, men av hesum ødligu rørslum, var tann svarti frensur in farin sin veg og sást aftur attantyri goggukassan, har høvdid stakk og halin homadist, men to ogvuliga kåmur å at lita Sum hann royndi at meta seg eftir ofrinum, hvakk hann vid, tå frensurin við eitt nú leyp beint á hann, so hann mundi dotti aftur eftir hæli, men var tó so heppin. at fáa fatur á eitt av teim aftastu beinunum á hesum fýrbeinta útilogukatti og fekk togað hann so mikið til sin, at ytsta trom á longsta fingri nart mjúka skinn hansara Har vart tú nóg so naskur, teskaði hann og stóð við utstrektum ormum og biðaði eftir at frensurin skuldi herja á aftur, men frensurin kom ikki aftur, og ti fór hann spakuliga yvir, har hann helt frensin vera franan og stillaði seg har eina lotu at biða. áðrenn hann legði seg á knø og breyt upp um armar og fekk sær posan kláran, ti nú visti hann, hvar frensurin var farin, hann hevði ivaleyst lagt seg millum flórin og veggin, ti har visti Tobias, at eitt hol átti at vera. Hann hevði ikki meira enn hugsað seg lidnan, tá hann rendi hondina inn í holuna og fast var hann fekk um afturpart in á frensinum, men hann var so spikafeitur, at hann var noyddur at sleppa takinum og fáa sær fatur í halan og síðan toga hann út úr holuni, men tað var eins og hevði frensurin bitið seg fastan í eitthvert, hann fekst hverki illa ella væl, hverki inn ella út, so hann mátti slåa seg til tols og siggja um hann ikki kundi finna uppå onnur råd Herði nú rottan verið her, hugsaði Tobias, og hugdi rund an um seg í kjallaranum, men hann hevdi ikki meira enn vent sær. tá hann fekk eyga á hetta litla skepilsið, ið so mangan var komið til hansara og lagt annað Í rambeinið upp á tuflutrantu og hann sá aftur á hetta væl kenda og spiska trýnið, ið ótolið kom undan vaskinum. og kom hon kvikbeint rennan: r til hansara, men í nátt heiði hann ongan bitan at gen hon steðgaði á og snoddadi, kom so aftur, og tá fekk Tobia in hana og tok hana upp til sin og kysti hana beint á trinið. men nú vóru ikki stundir til leik, hann slepti henni inn í holuna, og tå hon var inn komin komu is} ljóð út úr holuni, men Tobias læt bara: fast takið tær. fast takið tær, og so gjørdi klåran at taka imoti frensinum ti nú hoyrdist einki óljóð, og hann sá frensin koma spákandi út úr holuni við rottun gapinum, hevði hann gassan á lofti og rammaði so til it frensur og rotta foru sendand eftir golvinum, og læt tað ikki honum, og tå hetta var gjørt skundaði hann sær at fáa frensin i posan og sidan á dyr við honur út í køstin Nú er hann dripin, rópti hann, tá hann var aftur songinl Hver? spurdi I heilt forfard Tann svarti frensurin, segð Tobias og tók koddan omar | høvdi og droymdi um frensar rottur, holur. básar, tlorar og gassar, og morgunin efti ella nakað seint út á fyr urti il hann aftur á fótum, og áðren hann fekk sagt Fiu frá hann hevði borið seg at. opnaði hann eygnalokini og fylti evguni vid balsam og rendi sidan høvdid undir'i vatni, so Fia mátti turka honum um alt høvdid, og hárið á høvdinum var blivid grá og frisut, og Fia var so ung blivin eftir at hava sovið alla náttina í frið og náðum Eftir Ólavur í Beiti Spinnið í Gøtu im fáa gott tógv og skjóta avgreiðslu it keypa ovaskada og vaskaða ull og selja øll slog a yskum togvi TØTINGARVIRKID Olavur Gregersen - tlf Setið sparipening tygara I FØROYA SPARIKASSA — fólksins peningastovn tað lønar seg